Ik heb het wel gezien!!

Oezbekistan? Ja, Oezbekistan!

noreply@blogger.com (Mascha) — Fri, 25 May 2012 08:04:00 +0000

De -stanlanden. We weten weten er zo weinig van. Ze vormen een enorm gebied tussen Europa en Azië, hebben een aantal dictators, hoorden bij de voormalige Sovjet-Unie. En we kennen Borat. En dan houdt het wel zo'n beetje op. Maar wat een ontdekking is Oezbekistan, één van die -stanlanden. Het stond al lang op ons lijstje om deze beetje vergeten hoek van de wereld te bezoeken en nu is het gewoon gebeurd!

We hebben een hele grote hoeveelheid foto's (ja, kijk maar even) gemaakt die zoals altijd veel meer zegt dan dit blog, maar in woorden uitgedrukt: het was fantastisch! Ons advies: ga ook naar Oezbekistan. Waarom? Nou, here we go...

De lieve mensen

Dat maakt toch of een land je wel of niet bevalt? De glimlachen, de pogingen contact met je te maken ondanks de taalbarrière. Want wij spreken geen woord Russisch of Oezbeeks en zij geen Engels, maar toch bleek hier vooral de universele taal van vriendelijkheid te gelden. Los van enkele mensen die voor de autoriteiten werken (denk aan controle op vliegveld) of een taxichauffeur die woekerprijzen hanteerde, waren de mensen echt supervriendelijk. Ons wisselgeld van 0,3 cent perse willen geven, ook als wij zeiden: "Laat maar zitten" bijvoorbeeld. En de mensen hadden veel interesse in ons en weten veel over ons land (vooral het tribunaal in Den Haag, over voetbal, Robben, Van Persie, Cruiijf, Hiddink, Gullit, noem ze maar op). De Oezbeken zijn er absoluut niet op uit om je lastig te vallen of je te bedonderen of om je iets aan te smeren. Integendeel, ik zag vaak eerder een soort verlegenheid om ons aan te spreken. Ik schreef al op Facebook dat een vrouw op straat me spontaan omhelsde en een zoen gaf. Vaak grepen vrouwen me lief vast om met me op de foto te gaan. Vrouwen met gouden tanden en een soort hoofddoekje om in combinatie met een niet bijpassend velours kleed aan. En de oude mannen met hun grappig hoedje, een dippel genaamd, die ons de Oezbeekse groet geven; de rechterhand op het hart. En wat dacht je van de kinderen die "hello, hello" schreeuwden, vaak voordat wij hun überhaupt gespot hadden. Onze Couchsurfdates met Bek, Oksana, Nafisa, Eldar waren ook te gek. Ja, de mensen maakten het land!

Bijzondere bezienswaardigheden

In een woord: indrukwekkend. Oebekistan heeft veel oude moskeeën, medressas (Koranscholen), mausolea, oude lemen gebouwen. Er zijn in de oude stadscentra mooie pleinen, minaretten, tegels, geschriften op gebouwen, patronen, poorten. Allemaal kunstig bewerkt met blauwe tegels en turkoois mozaïek. Historisch gezien heel erg waardevol. Al ruim voor onze jaartelling bestonden de steden Samarkand, Buchara en Khiva al, en lagen later ook aan de Zijderoute. We hebben ons hier vermaakt met het maken van veel foto's van gebouwen. De kleuren en de grootsheid in combinatie met het verfijnde artwork binnen in maken het echt heel tof om hier rond te dwalen. Je waant je bijna in de tijd van de Zijderoute, en als je je ogen half dicht doet zie je de kamelen rondsloffen. Of hadden we hier gewoon last van de hitte :-). Maar ook de shared taxi naar de Fergana vallei, met besneeuwde bergtoppen in de verte, en zelfs de helse rit door de gortdroge woestijn naar Khiva waren heel bijzonder. Tot slot nog de bazaars, de markten, waar het gewone leven zich afspeelt, het fruit, groente en noten torenhoog ligt opgestapeld en waar je op je gemakkie de mensen kunt bekijken (en lekkere hapjes kunt kopen)

Het land an sich
Ja, lieve mensen, levendige markten en mooie gebouwen heb je meer in de wereld, maar niet in combinatie met ook nog een vreemde politiek. Ik bedoel, Oezbekistan is een nieuw land, bestaat sinds 1991 na jaren van bezetting door de Russen. Voeg hier nog een president aan toe die het de mensen in zijn land niet makkelijk maakt en je hebt een beetje een vreemd land. Het grootste biljet is 1000 sum, zo'n 30 cent. Een fles water kost 800 sum, De zwarte markt geeft een hele redelijk koers, de officiële een belachelijke koers. Mensen lopen met tassen geld rond. Als wij op de zwarte markt geld wisselden voelden we ons echt miljonair! Waarom er niet andere biljetten van bv 5000 of 10.000 worden gemaakt is het volk ook een raadsel. Dan nog de propaganda. Veel medressas fungeren nu ook als museum en dan stuitten we keer op keer op vitrines vol met beelden van hoe geweldig Oezbekistan is met blozende schoolkinderen, akkers vol lachende boeren, machines die in glanzende fabrieken staan en blije stewardessen bij de vloot van Uzbekistan Airways. Plus wat beelden van de president die het volk hartelijk toespreekt, de hand schudt of over de bol aait. Ja, een mooi beeld, maar wij weten wel beter. Armoede is er. Geen democratie. Milieuvervuiling (denk aan het krimpende Aralmeer). Een land dat ook qua klimaat er een van uitersten is, ijskoude winters -men had het over -50 en zinderende zomers van wel +50.
Voor ons als toerist krijg je van een land nooit het complete beeld. En ook de mensen die we spraken waren niet eens negatief of kritisch op hun eigen land (bang?). Wij moesten ons bijvoorbeeld steeds laten registreren, van elk hotel die registratie bewaren. Dat was belangrijk als je het land weer wilt verlaten. Waarom is ons nog steeds niet duidelijk, maar toont wel aan dat het land nogal krampachtig omgaat met hun toeristen.

Riga

Op weg terug naar huis komen we na een nachtvlucht heel vroeg aan in Riga, de hoofdstad van Letland. Ook een jong land, dat ook pas in deze vorm bestaat na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. We bezoeken de straten met Jugendstil gebouwen en het Museum of the Occupation of Latvia 1940 - 1991. Erg indrukwekkend. Het doet ons vooral beseffen dat wij landen als Letland beoordelen op hoe ze er nu voorstaan, maar dat we ons eigenlijk niet realiseren dat deze landen nog zo bezig zijn om zich te ontplooien tot volwaardige staten die ook serieus genomen willen worden. Een eye opener!! En wat een leuke stad is Riga, vol terrassen, bars, restaurants, mooie winkels.

Oezbekistan was een perfecte vakantie. Mooi weer (30-35 graden), veel te zien en nog niet platgelopen door toeristen. Een aanrader voor wie eens ..tja, wat anders wil!
Foto's op deze link

India, reizen in de overtreffende trap

noreply@blogger.com (Mascha) — Sun, 11 Dec 2011 10:03:00 +0000

We zijn gelukkig weer op reis geweest. 1,5 jaar na thuiskomst werd het wel weer tijd voor een uitdagende vakantie. Heerlijk om de rugzak weer in te pakken!

Alle foto's zien? Kijk maar op deze pagina
Hoe omschrijf je een reis naar een land dat bijna niet te omschrijven is. Onderweg hadden we niet veel puf om ons blog bij te houden en deden we het gemakshalve met korte up-dates op Facebook, maar nu dan toch een poging om onze India reis in woorden te vatten. We zijn natuurlijk wel wat gewend, maar India is reizen in de overtreffende trap. Het is druk, lawaaiig, rommelig, ongeorganiseerd en superbureaucratisch tegelijk. We zien armoede en rijkdom. Dit land wordt niet voor niets het land van uitersten genoemd, maar bovenal is het gewoon enorm interessant! We kunnen ons hier weer heerlijk verbazen en verwonderen over wat we zien (ruiken, proeven, horen). Onze zintuigen staan op scherp en daar doen we het voor. We snappen veel dingen niet, proberen de contrasten te begrijpen en laten ons meevoeren in de stroom van gastvrijheid.

Er zaten heel wat uurtjes voorbereiding in onze reis, want in nog geen 2,5 week veel zien vereist toch wel wat planning. En dan blijkt ook wel weer dat India niet te plannen is. Na een paar uurtjes slapen in Delhi, vliegen we de eerste dag naar het noorden, naar het plaatsje Rishikesh. Maar de vliegtuigmaatschappij Fly Kingfisher heeft onze vlucht geannuleerd en moeten we dus wachten op de volgende, een paar uur later. Rishikesh is de yoga capital of the world, wat eigenlijk betekent dat je overal yoga kunt beoefenen. Maar ook meditatie in ashrams, ayurvedische massages, reiki, handlezen (Edwin staat een lang en gelukkig leven te wachten), horoscoop trekken. We volgen de yogalessen die ons Hotel Divya aanbiedt. Heerlijke lessen waarbij we er vooral achterkomen dat we nog een lange weg te gaan hebben willen we net zo goed worden als onze juf. Ze maakt de lessen extra bijzonder door de aanmoedigingen te zingen: "Enjoy".

Rishiskesh ligt aan de heilige rivier de Ganges, daar waar deze uit het hoge Himalaya gebergte overgaat naar het vlakkere land. Een hangbrug verbindt de beide oevers. Zomaar deze brug nemen gaat niet, want onderweg moet je koeien ontwijken, zorgen dat de apen je tas niet afpakken en ook nog het oorverdovende getoeter van de brommers aanhoren. Plus natuurlijk de mensenmassa die met je op de foto willen. Kortom, het is geen saaie brug! Vanaf de oevers heb je mooi zicht op de mensen die in deze rivier zich onderdompelen en wassen. We gooien allebei een mooie kristalsteen in deze rivier. Het is tenslotte wel de Ganges!

En dan heeft een bacterie me te pakken. Of het nou het eten was, of het water wat ik misschien toch een beetje binnenkrijg bij het tandenpoetsen, zullen we nooit weten, maar een nacht en een dag ben ik niets waard. Gelukkig biedt de plaatselijke dokter (praktijk ter grootte van een bezemkast achter een vuil gordijn) de oplossing in een kuurtje anti-biotica.
Weer een gecancelde vlucht als we terug naar Delhi willen en ook nog vertragingen. Lang leve Fly Kingfisher. En dat is onze pick up er ook niet en zo komt het dat we weer maar slechts een paar uurtjes slaap in Delhi hebben voordat we naar Jodhpur vliegen.

Deze stad in Rajasthan wordt ook wel de blauwe stad genoemd, maar je oog wordt vooral getrokken naar het enorme fort dat boven de stad uitsteekt. Maar wat ons bezoek aan Jodhpur helemaal te gek maakt, is onze eerst echte couchsurf-ervaring bij

Reena en Ram. Het valt nog niet mee om goed af te spreken, maar na wat telefoontjes staat Ram 's avonds voor ons hotel Haveli. Hij is met de brommer. Of we achterop willen? Hebben we een keuze? Met z'n drieen scheuren we door de overvolle zeer smalle steegjes van het oude centrum van Jodhpur waar we koeien ontwijken en luid toeterend iedereen attenderen op onze aanwezigheid. Met kramp in mijn kont van de samengeknepen billen arriveren we in een achteraf straatje bij hun huis. Zijn vrouw Reena staat ons verwachtingsvol op te wachten. Met haar hebben we steeds contact gehad via de website van Couchsurfing, maar ze spreekt nauwelijks Engels. Maar later blijkt dat dat meer verlegenheid is. Het ijs is snel gebroken na onze eerste kopje masala chai thee. Hun dochters van 4 en 7 zijn ondertussen niet meer te houden en hangen om onze nek, dansen dansjes met ons en laten ons niet meer los. Wat een schatjes! En ook hier doet mijn duimtruc het weer goed :-) Ik help Reena in de keuken (nou ja, keuken) met het maken van een heel apart, maar zeer lekker typisch Rajasthaans gerecht. Wel een beetje pittig (onze arme darmpjes). We eten op de grond, een tafel is er niet. Na het eten bekijken we hun 400 trouwfoto's. Ze trouwden toen ze 17 waren en het is een gearrangeerd huwelijk, zoals dat gebruikelijk is in India. Ik krijg ook nog een prachtige henna tattoo op mijn linkerhand en we dansen nog wat meer op de Bollywood hits. Zo een inkijkje krijgen in het leven van een Indiaase familie is echt onvergetelijk en met een warm hart nemen we pas heel laat die avond afscheid van ze.

Pushkar is onze volgende bestemming. We verblijven in het fantastische (de naam zegt het al) Inn Seventh Heaven Hotel. Pushkar heeft een heilig meer, waar het as van Gandhi is uitgestrooid, en een unieke tempel die veel pelgrims aantrekt, maar het is ook de stad van hippies die niet vies zijn van een hashpijpje. Omdat er verder niet veel te zien is in de stad doen we het rustig aan en genieten we van een ayurvedische massage en het lekkere eten. Gek dat India nu ook al behoorlijk went, dat we de koeien op straat ontwijken, niet meer in de koeienvlaaien stappen en zelf de non-stop herrie van de toeterende rikshaws en brommers doet ons niet meer opschrikken. India is best chill!

Jaipur is de Pink City vanwege de zalmroze gebouwen in de oude binnenstad. De chaotische straatjes zijn een aaneenschakeling van vuil en drukte. Op een of andere manier kunnen we hier onze draai niet vinden. Tuurlijk, het City palace, de Palace of Winds en de Jantar Matar zijn mooi om te zien, ons hotel Pearl Palace is heel fijn, maar het is ons iets te druk hier en het toerisme maakt de middenstand hier ook niet aardiger op (lees: we worden veel lastig gevallen). Wat wel veel indruk maakt is het Amber Fort En dan hebben we ook nog de pech dat onze trein naar Agra de volgende dag al vol zit en we dus noodgedwongen een dag extra moeten blijven.

Maar zoals altijd komt alles weer goed, want onze tweede couchsurf-date gaat toch lukken. We rijden met de rikshaw richting het zuiden van de stad, maar het is echt onmogelijk om het adres te vinden. De jonge rikshawbestuurder doet zijn uiterste beste en belt een paar keer met onze host en dan eindelijk vinden we in een achteraf straatje het huis van de familie Verma. Ze (moeder, twee dochters, twee zonen, een schoonzus, een neefje en een tante

staan ons al buiten op te wachten en lijken wel een beetje nerveus, maar na het kopje masala thee sta ik ook hier weer binnen een kwartier te dansen op Bollywood muziek. Ja, lach maar! Om 11 uur 's ochtends je ten overstaan van de hele familie uitsloven met je dance moves is echt geen makkie hoor! Edwin doet ook nog een halfslachtige poging, maar vermaakt zich daarna vooral met het kijken naar mij en de twee zusjes Savita en Jyoti. En ze trekken echt alles uit de kast om het ons naar de zin te maken. Ook hier krijg ik weer een henna tattoo (rechterhand deze keer), mijn nagels worden gelakt, zelfs Edwin krijgt zijn bovenarm volgekliederd. Daarna gaan we eten koken in een piepklein keukentje en het is weer heerlijk! Daarna het klapstuk van de dag; Mascha omtoveren tot een echt Rajasthaanse.

Ze doen extra veel zwarte kohl op mijn ogen, knalrode lippenstift, een stip op mijn voorhoofd, armbanden om en ook de bekende rode verf in mijn scheiding (alsof ik getrouwd ben). Ook nog een zwarte stip op het midden van mijn kin en tot slot wordt ik aangekleed in een sari. Wat een ingewikkeld kledingstuk is dat zeg, draperen, vouwen en dan ook nog quasi nochalant het laatste stuk over je hoofd. Maar dan ben ik helemaal af en mag ik met mamma Verma op de foto. Briljant! Als we na een paar uur samenzijn weer weg moeten om onze trein naar Agra te halen,

krijg ik ook nog een sari mee en oorbellen en staan ze bijna met tranen in hun ogen afscheid van ons te nemen. Ze blijven ons vasthouden en knuffelen. Je begrijpt dat ook dit weer voor ons een onvergetelijke ervaring is. Twee jonge meiden die weten dat ze straks uitgehuwlijkt gaan worden, wel studeren en via couchsyrfing de wereld bij hun thuis halen en ons zoveel gastvrijheid bieden, wat een hartverwarmende mensen.
In Agra zijn we natuurlijk maar voor een ding; de Taj Mahal.

Schijnt heel mooi te zijn bij zonsopgang, maar het lukt ons niet vroeg op te staan. Om 08:00 staan we dan eindelijk voor een van de meest bekende gebouwen ter wereld. En hij is prachtig. Van veraf, van dichtbij. Een mooi staaltje vakmanschap. Maar dat is het dan ook. Een gebouw dat eigenlijk een mausoleum is en dus verder nogal doods is. Toch zijn we blij dat we 'em hebben gezien. We 'doen' ook nog het Agra Fort, maar leuker is toch de geimproviseerde markt langs de kant van de weg. Vanwege een moslimfeest is het een drukte van belang.

Onze trein terug naar Delhi heeft drie uur vertraging. En bijna hadden we een andere trein genomen. Er zijn zoveel klassen in de trein en treinen hebben ingewikkelde namen, dus wij stappen in een trein waarvan men zegt dat ' ie naar Delhi gaat. Maar helaas, dit is niet de goede trein en HIJ RIJDT AL. Dus? Precies, dan spring je er alsnog uit (met volle bepakking best een uitdaging). Zonder te vallen springen we terug op het perron, een massa Indiers kijkt ons gebiologeerd aan. Ach, dat zijn we nu wel gewend! De juiste trein stopt ontelbaar veel keer en geeft ons daardoor wel een blik op de armoede van India. Langs het spoor wonen mensen in wat wij niet eens een dier zouden aandoen. Het vuil ligt meters hoog, kinderen spelen in en soort bruine smurrie van smerigheid. Het is ongelooflijk wat een armoede. Hoe dichter we bij ons station komen, hoe erger het wordt. Dit zijn de zogenoemde slums van Delhi. Om je een inzicht te geven hier een link van Google naar foto's van de slums. We zijn er zelf dus niet in geweest, maar zagen wel een stuk ervan dat langs het spoor ligt.

Deze twee foto's hebben we wel zelf gemaakt:

En dan hebben we dan eindelijk tijd voor Delhi. Het bekende Red Fort slaan we over, de bekende moskee Jama Masjid ook, want we krijgen bonje met de man van de bewaking die ons wil laten betalen, terwijl bezoek aan de moskee gratis is. Dan niet! Pfff. Dan gaan we wel wat leuks doen; naar de bioscoop voor een Bollywood film. De kaskraker op dit moment is Dirty Picture. Een nogal controversiele film, omdat er een vrouw de hoofdrol speelt en ze nogal sensueel is. De trailer kun je hier bekijken op YouTube. Wij hebben ons 2,5 uur (!!) prima vermaakt, ondanks dat de film in het Hindi is. Maar overacting is hier de trend, dus de verhaallijn was toch goed te volgen :-)

's Avonds is er een Couch Surf meeting, waar reizigers en Indiers samen komen. Een hele leuke manier om nog meer mensen te ontmoeten.

Dan nog shoppen, nog meer lekker eten en dan is het Bye Bye India.

Alle foto's zien? Kijk maar snel hier

Een jaar terug

noreply@blogger.com (Mascha) — Fri, 11 Mar 2011 15:27:00 +0000

Ons lang beloofde blog is er dan nu eindelijk. De laatste vraag die we nog moesten beantwoorden: Zijn jullie de reiskriebels nou kwijt of klopt het dat die koorts nooit meer je lijf uitgaat?? Ofwel, staan er nog meer Grote Bestemmingen op het verlanglijstje? En zo ja, voor wanneer??

Inmiddels zijn we alweer een jaar terug in Nederland en hebben we ons dapper door de koude winter geslagen. En vaak weggedroomd en weemoedig teruggeblikt op onze geweldige reis.

2010 was niet zo'n reislustig jaar. Door nieuwe banen en onzekerheid over contracten hielden we het een beetje bescheiden; Barcelona, weekendje Duitsland (2x), Lowlands en een dagje Brussel.

2011 start beter, we zijn net terug van een supervakantie door het zuiden van Marokko. Foto's vind je op mijn Facebook en dit was onze route

Plannen voor een grote reis hebben we niet. Werk hebben/houden is nu het belangrijkste. We blijven natuurlijk dromen...Er zijn tenslotte zo'n 195 landen in de wereld en ik heb er 'pas' 54 gezien. Het is goed om dromen te hebben.....

Nog even wegdromen bij onze foto's? Hier staan ze op een rijtje

deel 4: Hoogte- en dieptepunten

noreply@blogger.com (Mascha) — Thu, 01 Jul 2010 10:00:00 +0000

Wat was nou het leukste/mooiste land? Weer zo'n lastige vraag. Maar wat ik iedereen wil aanraden om te bezoeken: Birma. Dat land was zo'n aangename verrassing voor ons. En dat kwam door de mensen. Tijdens de reis hebben we heel veel lieve mensen ontmoet, maar in Birma is iedereen lief (behalve dan de militaire regering natuurlijk). Birma heeft echt ons hart gestolen en is een land waar we nog vaak naar toe hopen te kunnen. Waarom? Ben je ooit weleens ergens geweest waar je bijna dagelijks zomaar ineens iets in je handen gedrukt krijgt (een appel, een koekje) met de woorden "Here for you. Thank you for visiting my country"? Precies, dat bedoel ik! Dan smelt je hart. Nergens anders ben ik zo geraakt door de oprechte vriendelijkheid van de bevolking. En ik wens de mensen daar echt het allerbeste toe in hun moeilijke situatie. Wil je trouwens meer weten over de ondrukking van het Birmese volk? Kijk eens op Burma Centrum Nederland.

Wat maakte nog meer indruk? De natuur in de vele landen, die je doet beseffen dat wij in Nederland geen natuur hebben. Ruig, leeg, wild, koud, heet, bizar. Onze door de ANWB gecultiveerde nationale parken? Mwah, ik denk niet dat je in Nederland snel verdwaalt. Ik heb het over overweldigende natuur. waar de elementen het voor het zeggen hebben. Waar je uren en uren kunt lopen in stilte en leegte, waar je je nietig voelt en respect krijgt voor Moeder Aarde. Waar je voorzichtig moet zijn en goed voorbereid op pad gaat. Dat is natuur! Zoek je dat? Ga dan naar Patagonië, het Andesgebergte, Swaziland. Indrukwekkend, dat beloof ik je.
Dieptepunten qua natuur, die zijn er ook. Vieze stinksteden, afvalbergen, zeewater vol plastic. Wat dat betreft valt er nog een wereld te winnen. Buspassagiers die hun afval gewoon uit het raam gooien, rivieren verstopt met plastic tasjes. Als je er wat van zegt, kijken ze je glazig aan.

Heel belangrijk op reis: eten. Lekkerste is wel het eten uit Mexico en Thailand. Ben je net als wij een lekkerbek en houd je van spicy, dan zijn dit je landen. Vies eten bestaat ook. Tenminste, voor ons als vegetariërs. Hond, spin, sprinkhaan, larf en vele, vele andere vleessoorten van zeer dubieuze kwaliteit in grote hopen opgestapeld vergezeld van een groepje vliegen in de brandende zon naast een neuspeuterende marktverkoper die geen hygiëneregels hoeft na te leven. Ik sla even over.

Wat brengt mij direct weer in de sfeer van de reis? Muziek. En dan de muziek uit Latijns Amerika als hoogtepunt en dan vooral dit lied van Seu Jorge die we hebben ontdekt tijdens een muziekluistersessie met onze nieuwe vriend Bernardo. Of als ik dit hoor, ben ik ook gelijk weer terug in Zuid Amerika : Daddy Yankee of Luis Fonsi of Oscar de Leon. In Mexicaanse sferen komen? Vicente Fernandez met een hele hele foute videoclip. Daar kan Lady Gaga toch niet tegen op!!!

Wat zijn nou de minst leuke landen geweest? Chili, omdat dat ineens weer zo'n modern land was en een beetje saai na het avontuurlijke Bolivia. Ook in Costa Rica konden we niet echt onze draai vinden. Maar eigenlijk kun je niet spreken van 'niet leuk', want een land ontdekken is altijd leuk

Ons top 5-lijstje

Birma
Bolivia, Laos, Panama, Thailand

Leukste wat we hebben gedaan in willekeurige volgorde!

mensen leren kennen, altijd en overal
safari
snorkelen en schilpadden observeren
lekker eten, vooral voor weinig
mooie markten bekijken
tien dagen mediteren in stilte
brommer rijden (elke keer weer spannend)
lange busritten (echt!)
op bezoek bij oude bekenden
samen zijn, elke dag

Het 'gewone leven' is voor ons ook weer begonnen en aan ons nu alleen nog de taak om nog zo'n 15.000 foto's uit te zoeken en te dromen over nieuwe reizen/vakanties. Jullie hebben nog één vraag/antwoord van ons tegoed, want iedereen wil toch ook weten 'of we weer nieuwe reisplannen hebben'. Volgende keer meer....

Een overzicht van alle foto's van onze reis?

deel 3: Leermomenten en veranderingen

noreply@blogger.com (Mascha) — Mon, 03 May 2010 08:40:00 +0000

Eerst even dit. Ik ga de komende tijd aan de slag bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Want die vraag is me ook veel gesteld de afgelopen weken: "Heb je al werk?" Het antwoord is nu gelukkig volmondig JA.

Maar goed, deel 3 in de serie U vraagt, wij antwoorden:

Mascha en Edwin, hebben jullie nou ook wat geleerd op reis? Nou, eh, ja, natuurlijk. Maar wat dan precies? Lastig uit te leggen, maar ik zal een poging doen. Kijk, we hebben natuurlijk hele praktische en concrete dingen geleerd; snorkelen in Panama, en zelfs duiken in Vietnam, tangodansen in Buenos Aires, mediteren in Thailand. We kunnen nu een beetje Spaans. En een beetje Laotiaans koken. En we hebben heel veel leuke mensen leren kennen. Maar nog veel meer hebben we kennis opgedaan, die je anders uit een boek denkt te kunnen halen of op televisie ziet. Ecuadoraanse vrouwtjes hebben echt van die mooie kleertjes aan. Dat heb ik met mijn eigen ogen gezien (en met mijn eigen neus geroken). Mijnwerkers in Bolivia werken echt onder zware omstandigheden. Neushoorns in het wild en van dichtbij zijn echt heel groot. In Vietnam eten ze echt hond! Ushuaia is echt het einde van de wereld. Nicaragua is helemaal geen eng land. Birma is echt een gesloten land voor de inwoners. We hebben het allemaal echt gezien, meegemaakt, geleerd, beleefd, aangehoord en ontdekt. Alles wat ik nu weet over de 24 landen die we hebben bezocht, weet ik omdat ik er ben geweest en het zelf met mijn eigen ogen heb gezien. Een mooiere les is er eigenlijk niet. Ik heb het wél gezien. Weet je nog, je kunt de naam van ons blog op twee manieren lezen.

Zijn we dan veranderd? Uiterlijk wel een beetje. Edwin heeft een kort koppie. Mensen vinden mij ineens een blondje. En we hebben een gezond kleurtje (en, fluistert zij zachtjes: "We zijn verslapt, maar daar gaat de sportschool snel verandering in brengen"). Maar zo op het oog zie je dus niet twee heel andere mensen. Van binnen? Er vallen me dingen op en ik irriteer me aan zaken die ik vóór de reis 'gewoon' vond. Die reclames op televisie! Zo veel! Gevloek op televisie! Zo veel! Hulptelevisie! Zo veel. Voor elk probleem is er een coach, stylist, nanny, fluisteraar of designer. Cameraploeg erbij om de oplossing wat te versnellen en hop, 'probleem' uit de wereld geholpen. Dat valt me op. En dan kijk ik dus maar niet meer. En dat veel mensen altijd overal een vaak snoeiharde, bekrompen mening hebben over iets (Lees maar eens de reacties op de website van de Telegraaf, echt om te huilen zo erg). En dat ook uitdragen. Wij zijn in ieder geval een stuk milder geworden door het reizen over de wereld. Ik hoop dat we dat gevoel vasthouden en het zelfs een beetje kunnen overdragen. Leef in het nu, wees dankbaar met wat je hebt. Voor ons zijn dit mooie regels om na te leven.

Die 100 uur mediteren in Thailand hebben ons natuurlijk superwijs gemaakt :-). We hebben geleerd enorm veel geduld te hebben, ons plan zomaar te kunnen veranderen en om ons aan te passen aan de steeds wisselende valuta, talen en culturen. Nee, het is niet te meten hoe veel wij zijn veranderd. Oordeel zelf maar. Wij voelen ons in ieder geval wereldwijzer!

Ook zien wat wij gezien hebben? Kijk naar ons foto overzicht op http://www.flickr.com/photos/ikhebhetwelgezien/collections/.

Volgende keer (en laatste in de serie) beantwoorden we de meest gestelde vraag: wat was nou het hoogtepunt (en dieptepunt) tijdens jullie reis.

deel 2: Geld

noreply@blogger.com (Mascha) — Mon, 19 Apr 2010 08:54:00 +0000

Bijna iedereen wil weten wat het kost om bijna 1,5 jaar rond te reizen, daarom vandaag antwoord op jullie vraag.

Wat kost nou een wereldreis? Ha, mijn minst favoriete onderdeel: de financiën! Hoewel, minst leuke? Zonder het geld hadden we het natuurlijk nooit kunnen doen. We zijn bij de begroting van onze reis uitgegaan van een gemiddeld dagbudget van 60 euro, dus 30 euro per persoon per dag. Dat had ik niet zelf verzonnen, maar geleerd van andere wereldreizigers die ook van die mooie reisblogs bijhouden.

De duurste maand is maart 2009 geweest. Toen gaven we 2600 euro uit! Dat

is dus gemiddeld 86 euro per dag. Ai ai. wat het zo duur maakte? Argentinië en Chili zijn op onze reis de duurste landen en als je daar een toertje of uitstapje maakt, mag je gelijk diep in de buidel tasten. Denk aan het stapelbed in Torres del Paine Park wat al 40 dollar per nacht kost. Het gebied ligt zo afgelegen dat ze de prijzen hoog (kunnen) houden. Maar gelukkig maakten we het weer goed in een heleboel andere landen waar we gemiddeld onder de 50 euro bleven. Birma is het goedkoopste land gebleken, daar gaven we gemiddeld 35 euro per dag uit, dus 17,50 per persoon. En het is ook het land waar we de meeste souvenirs hebben gekocht, juist omdat we de mensen het hier zo gunden. Kun je nagaan hoe goedkoop je hier kunt reizen als je niet zwicht voor mooie cadeautjes.

Uiteindelijk komen we na 16 maanden reizen uit op een gemiddeld dagbudget van 56 euro. Netjes, netjes! Dus 483 reisdagen x 56 euro. Dan weet je hoeveel je moet sparen :-)

Vliegtickets hebben we niet meegerekend in dit gemiddelde, maar we gaven ook nog zo'n 6000 euro uit aan vluchten. We hebben daarvoor 15 keer gevlogen.

Hebben julie soms dingen gelaten? Soms wel ja. We konden niet altijd én een uitgebreide lunch, én een uitgebreid diner én dan ook nog een leuk toertje maken. We hebben keuzes moeten maken. Maar het was ook wel een sport om onder de 60 euro per dag te blijven. Dat we daarvoor wel eens een hotelkamer hadden zonder (eigen) badkamer. Soit. We hebben in ieder geval nooit 'gesplurged' d.w.z. financiële uitspattingen gedaan (een vijfsterrenhotel, een duur restaurant). Als je bungalow al aan het strand staat en de blauwe zee ligt voor je en de zon schijnt, dan valt er weinig meer te wensen, toch?

Is er dan niets wat jullie dan toch hadden willen doen als geld geen rol speelde? Hmm, een boottocht naar Antarctica misschien. En een enorme voorraad Havaianas kopen in Brazilië hahahhah. En dan hadden we natuurlijk langer weggebleven. Juist door ons krappe budget hebben we meer gezien, denk ik. Een uurtje vliegen of 20 uur in de bus met de lokale bevolking en het landschap zien veranderen? Voor ons een makkelijke keuze. De kosten van de reis hadden natuurlijk iets lager kunnen zijn, als we niet zo vaak 'belazerd' zouden zijn. Als toerist werden we toch redelijk vaak en soms met open ogen opgelicht, genaaid, maakt niet uit hoe je het noemt. Duurdere buskaartje, taxichauffeurs met een creatieve geest. Maar dat maakt niet zo veel uit, omdat de prijzen al zo laag zijn. We hebben ons wel eens voor de kop geslagen dat we ergens ingestonken zijn, maar ik heb het gevoel dat we wel steeds beter werden in afdingen en onderhandelen. Ik noem het 'wij:zij, een eindstand van 1:2'

Waar ging jullie geld nou vooral aan op? Accommodatie en transport. Het goedkoopste hebben we geslapen voor 7 dollar, dus zo'n 5 euro. Het duurste is 70 dollar geweest. Niet omdat we dat zo graag wilden, maar omdat er daar domweg geen andere optie was.

En eten en drinken kun je zo duur maken als je zelf wilt. Wij kozen vaak voor straattentjes (toen onze magen eenmaal immuun waren geworden voor bacteriën). Zo vaak zo lekker gegeten voor nog geen euro per persoon, inclusief drankjes. Lekker eten voor weinig doe je vooral in Thailand. Eten voor weinig (dus zonder de toevoeging ' lekker') kan vooral in Bolivia. We hebben onderweg nauwelijks aankopen gedaan. Hier en daar een T-shirt en wat kleine souveniertjes, maar we hebben ons bijna nooit laten verleiden door "Good price sir, special price for you. Present for your mother".

Tot slot waren we zo slim om een thuiskomstpotje te maken. Nog een beetje spaargeld voor als we niet direct een baan zouden vinden. We kunnen het hiermee zo'n vier maanden uitzingen, maar gelukkig hoeven we dat niet aan te spreken, omdat Edwin al weer aan de slag is. Nu is het een mooi potje voor de zomervakantie. Lekker kamperen in Frankrijk!

Wordt vervolgd met antwoord op de vraag: "Wat hebben jullie nou geleerd op reis en zijn jullie veranderd?"

Nog even terugblikken op al onze foto's?

deel 1: Tijd

noreply@blogger.com (Mascha) — Thu, 01 Apr 2010 08:35:00 +0000

Ik had nog beloofd een soort 'samenvatting' te maken van de reis. Het werd nogal een lang stuk, want ik wil jullie vragen allemaal beantwoorden. Ik knip het dus op in deelvragen. Ten eerste: TIJD

Hoe is het om zo veel vrije tijd te hebben en niet te hoeven werken? Tijd is op reis een vreemd begrip. Je hebt er namelijk voldoende van en het is allemaal je eigen tijd. Niemand die het van je opeist. Neem nou die blogjes schrijven. We hebben onderweg 176 blogs geschreven. Gemiddeld schrijven we zo'n blog in een uur, soms twee uur. Foto's er bij zoeken, bewerken, klein maken etc. Dan óf naar een internetcafé óf als we geluk hadden, konden we draadloos internetten met ons minilaptopje. Foto's uploaden. Tekst netjes maken. Maar zeg dat we gemiddeld 3,5 uur bezig zijn met één blog. Dat is dus 176 x 3,5= 616 uur, dat zijn 77 dagen van 8 uur! Of, als je het in een werkweek van 40 uur zou stoppen; dan ben je dus 1,9 maand bezig. Veel hè. Of anders gezegd: van de 16 maanden dat we op reis zijn geweest hebben we dus bijna twee maanden besteed aan ons blog. Ja, tijd is een vreemd begrip....

Op reis is tijd veel extremer. Oh, moeten we zeven uur op de bus wachten? Geen probleem. Wat? Een overstaptijd van -30 minuten en ik ken deze stad niet en ik spreek de taal niet en moet me dus haasten, maar weet niet eens waarvoor. Twee volle dagen op een boot? 31 uur in de bus? Twee dagen van negen uur lopen om een bergtop te zien? Vier uur opstaan om een bus te nemen? Midden in de nacht aankomen in een vreemde stad? Tien dagen stilte in een klooster? Je begrijpt denk ik wel wat ik bedoel. Tijd is een vreemd verschijnsel als je reist.

En niet werken? Hoe is dat dan? Oh, jullie denken allemaal dat reizen een luie bezigheid is? Fout gedacht! Ik geef toe, er zitten luie dagen bij. Dagen van ultiem relaxen op uitzonderlijk mooie plekjes. Maar vergeet niet dat om daar te komen....Juist, vroeg opstaan, lange busritten, rondsjouwen met de rugzak op zoek naar onderdak. Sowieso is reizen vermoeiend, omdat je elke dag zo veel nieuwe indrukken op doet (ander bed, ander eten, andere mensen op je heen, andere wc). Dus dat we niet aan het werk zijn geweest..ik durf dat wel te betwijfelen hahahah. Maar het was gelukkig allemaal vrijwillig en in onze eigen tijd. Niemand die ons vertelde dat we iets moesten doen.

Volgende keer geef ik antwoord op de prangende vraag 'wat kost nou zo'n wereldreis?' Maar we vertellen je ook wat het duurste land is om te slapen en waar je het goedkoopste kunt eten.

De foto's van onze reis staan overzichtelijk op Flickr

Gezellig he!

noreply@blogger.com (Edwin) — Sun, 28 Mar 2010 10:00:00 +0000

Het thuis-zijn is in ieder geval goed begonnen, want die eerste woensdagavond stond ik met de mannen in de Heineken Music Hall te genieten van de Dave Matthews Band. Waanzinnig om weer één van de grootste bands ter wereld te mogen zien knallen. Ze speelden zo’n 3,5 uur en dat had van mij nog wel langer mogen duren.

Mascha schreef al dat ik lekker aan het solliciteren was geslagen. Na een flink aantal gesprekken en uiteindelijk een weekje onderhandelen om de puntjes op de ‘i’ te zetten, ben ik er met Landal Greenparks uitgekomen. Per 1 april ga ik daar aan de slag als Functioneel Beheerder Internet. Ik ben in die functie verantwoordelijk voor het onderhoud aan hun vele websites waaronder natuurlijk Landal.nl. Blijf ik ook nog een beetje trouw aan het thema vakantie en reizen ;-). Mascha is ook druk bezig met gesprekken en hopelijk is ook zij snel onder de pannen.

Hihaaa, geen iPhone maar wel een iMac! Tijdens de reis heb ik zo'n 28 nieuwe liedjes geschreven. Met deze nieuwe pc kan ik helemaal los gaan met opnemen en de nieuwe nummers uitwerken.

En verder? Lekker op ons eigen bank wat tv te kijken. Kopje thee erbij, plak ontbijtkoek. Hier hebben we soms wel eens naar uitgekeken, maar nu blijkt, vet onterecht. Want wat hebben we niet gemist; die ongelooflijke hoeveelheid reclames op tv. En het ergste is misschien nog wel dat Mascha elke avond weer begint dat ze een “Snuggie” wil, omdat ze het zo koud heeft. NEE!!!! (Inmiddels heeft ze er één, net een uurtje geleden gekregen van mijn zus...GRRR).

Tot slot:

het huis is weer redelijk op orde;
internet pikken we op bij één van de buren, want ons abonnement is afgesloten in afwachting van het nieuwe. Afsluiten; daar zijn ze bij KPN dan wél weer op tijd mee.. grrrrr;
hebben we veel bezoekjes gehad o.a. van Jeroen en Annemarie die bij ons thuis elkaar voor het eerst weer staand konden vasthouden. We hebben goede vibes in huis :-). Weet u nog, hij kreeg half december een vreselijk ongeluk in Laos (staat beschreven in dit blog)
en verder, verder lijkt alles nog gewoon het oude, gezelligheid kent geen tijd!

De komende tijd plaatsen we regelmatig een blog die antwoorden gaan geven op de vele vragen die ons nu gesteld worden. Wat was nou het leukste? Wat heeft het gekost? Ben je veranderd? Houd de site www.ikhebhetwelgezien.nl dus nog in je Favorieten, want je bent nog niet van ons af :-) Tot slot, we zijn alweer een beetje aan het weer gewend en hebben heerlijk door de duinen gefietst!

Van die rare dingen

noreply@blogger.com (Mascha) — Thu, 04 Mar 2010 14:26:00 +0000

Een week thuis, 25 februari tm 4 maart 2010, Ypenburg, Honselersdijk en eigen huis

En? Zeker wel weer raar om terug te zijn?
En? Al een beetje gewend?

Nee en ja.

Ja, want wat is er weinig veranderd in Nederland in 16 maanden. Ik hoor nog steeds die vervelende Giel Beelen op de radio. Ik zie nog dezelfde reclames op TV. En bij onze Albert Heijn staan nog steeds dezelfde producten op dezelfde plek. Alleen we hebben een nieuwe daklozenkrantverkoper.

Nee, want wij zijn wel een beetje veranderd en daarom waren sommige dingen weer heel erg wennen. Zo spuugde ik de eerste dagen steeds het water uit dat ik per ongeluk met douchen binnen kreeg. Was even vergeten dat je hier weer gewoon het water uit de kraan kunt drinken. En toen ik met de auto reed duurde het even (gelukkig maar even) voordat ik doorhad dat ik LINKS reed. Ik vond het al zo raar dat een auto recht op me af kwam. Ha, rechts blijven Massie.

Ook raar dat mijn neefjes en nichtjes zo groot geworden zijn. Maar wel leuk dat ze blij zijn ons te zien, die ome Edwin en tante Mascha die ze alleen maar kennen van het computerscherm.

En ook raar dat iedereen weer Nederlands praat en je dus 1) alles verstaat wat er gezegd wordt 2) mensen mij dus ook verstaan. Uitkijken wat je zegt dus. En wat ook raar is dat de mensen allemaal net zo groot zijn als ik. Of groter. En dat we op straat niet opvallen, laat staan dat er iets naar ons geroepen wordt.

Ook raar dat ik een aanval kreeg in de Etos. Een aanval van keuzestress. want een hele muur met gezichtstverzorging! Een hele wand met potjes, doosjes, tubes. Tien merken, twintig soorten. "Kunt u het een beetje vinden, mevrouw?". Nee, ik heb last van een overweldigend gevoel van overdaad, maar doet u deze maar.

Ook gek: weer heel veel kleren aan en dichte schoenen. Na negen maanden Azië zijn mijn tenen langzaam wat uit elkaar gaan staan door elke dag slippers. Nu zitten vijf tenen weer opgepropt en klem in een schoen. En ik heb een hemd aan en twee truien, want ik heb het echt koud. Ik weet dat ik niet mag klagen, want nu schijnt de zon en er ligt geen sneeuw en de temperatuur is maanden niet zo hoog geweest, maar wij hebben het echt echt koud. Tot op ons bot. Gelukkig kan de verwarming op een bijna tropische 21 graden.

Was trouwens nog een hele toestand om ons huis te betrekken. Zaterdag ging Edwin voortvarend met broer en Lock naar de opslag in Zeeland om onze spullen op te halen. Ik meldde me met mijn schoonmoeder om 13:00 bij mijn huis zoals afgesproken met Duinzigt. "Nee, de overdracht is pas om 16:00 uur". Nou, dan wachten we even bij de overburen en later bij Harald en Angeline. Tien voor vier. "De huurder heeft nog geen nieuwe woning en kan wel de woning verlaten, maar dan staan ze dus letterlijk op straat". Ik heb enkele inwendige vloekjes geuit en besloten dat we niet een gezin met twee kinderen op straat kunnen zetten en dus Edwin gevraagd de spullen dan maar tijdelijk ergens anders te stallen (want hij was al bijna bij Den Haag met de bus vol spullen). En dan slapen wij wel bij Lock en Janneke.

Pas maandag om 09:30 was de overdracht en kregen we ons lege en beetje muffige huis terug. Gek is ook om ineens weer zoveel spullen te hebben. Dozen vol met rokjes en topjes. Zakken vol met broeken en schoenen. Allemaal van mij! Ik wist echt niet dat ik het allemaal had. En wat een keukenspullen. Drie kaasschaven? Zoveel glazen en bekers? Waarom?

Maar wat is het lekker om met één van die kaasschaven heel veel plakjes van een flink stuk extra belegen af te snijden en dat op een verse bruine boterham te doen en dan heerlijk met een glas melk op te smikkelen. Of wat dacht je van een patatje met, met kaassoufflé. Of op een dampende kop thee een stroopwafel leggen.

En ondertussen solliciteren we ons rot. Edwin had maandag gelijk al een gesprek. Ik was woensdag aan de beurt. Beide gesprekken liepen leuk en we wachten de uitslag in spanning af.

Ik ga even verder met dozen uitpakken en al mijn kleren wassen. De opslag in Zeeland was toch niet helemaal vochtvrij, dus alles stinkt en 'heeft het weer er in zitten'. Jammer, maar helaas.

Zo acclimatiseren we lekker verder.

Terug op Hollandse bodem

noreply@blogger.com (Mascha) — Thu, 25 Feb 2010 15:59:00 +0000

The end, dag 484, donderdag 25 februari 2010..... Thuis

Met ernstige gemengde gevoelens vliegen we boven Nederland, vlak voor de landing. We moeten allebei veel zuchten, laten hier en daar een traan, hebben een knoop in onze maag, klamme handen, maar ook enorme blijdschap om straks iedereen weer te zien. De reis is voorbij, klaar en over. De droom die ik als kind had om bij al die mooie plaatsnamen in mijn Atlas zelf te gaan kijken is meer dan uitgekomen. En ik had het met niemand anders willen doen dan met Edwin. Het was in één woord geweldig.

Met rubberen knietjes staan we bij de baggageband. Nog even en we gaan door de deur. Er stijgt een enorm gejoel en gejuich op als we de deuren door gaan. Snel probeer ik de gezichten te scannen, maar er worden armen om me heen geslagen en warme omhelzingen uitgedeeld. Tranen, uiteraard. Het zou een goeie uitzending zijn geweest voor ' Hello Goodbye'. Er wordt een prachtig spandoek uitgehangen, wij delen kussen uit. Raar, echt raar. Niet om vrienden en familie weer te zien, maar raar dat het afgelopen is.....

We hoeven niet bang te zijn dat we omkomen van de honger. Drop, ontbijtkoek, nog een zak pepernoten, geitenkaas; we worden er mee overladen.
En had ik al gezegd dat we om 06:00 uur aangekomen zijn, en dat zelfs op dat vreselijke vroege uur iedereen toch de moeite had genomen hier voor ons te staan. En dat sommigen direct door moeten naar hun werk. Eef, Harald, Marja, Angeline, Erik, Martijn, Gertjan, Sanne, Martin, Claudia, Finn, Ben, Marco en Larissa: grote dank voor het warme welkom vanmorgen!!! Alle anderen: dank voor de smsjes, krabbels en e-mails die we vandaag ontvingen.

Bij Marja en Ben doen we een bakkie met een taart ("He, ik eet het hoofd van Edwin") en een bruine boterham met oude kaas. Niet veel later kunnen we eindelijk ons mooie nieuwe nichtje Kim vasthouden. Een plaatje! En weer wat later worden we afgezet bij het huis van Marie José en co. Zij zijn op vakantie en we maken dankaar gebruik van hun lege huis om deze eerste dagen bij te komen, onze opgespaarde post uit te zoeken en op de bank naar Ophra te kijken (serieus!).

Nu slapen met de kachel op hoog...liefs Mascha en Edwin

ps In tropische sferen komen? Check onze Gili foto's! Oh, en aan een feitelijk overzicht van onze reis (voor de echte liefhebbers) wordt gewerkt...

Tot zo!

noreply@blogger.com (Mascha) — Tue, 23 Feb 2010 23:00:00 +0000

Dag 474 tm 483, 15 tm 24 februari 2010, Gili Trawangan en Bali

Uiteindelijk hebben we ons verblijf op Gili Trawangan kunnen rekken tot 22 februari. De snelle boot terug (dus niet weer die langzame ferry van 9 uur), kon betaald worden met de creditkaart. Dus hielden we cash 'over'. BETER! Hoe langer op de Gili hoe beter is ons motto

Terug op Bali werden we een beetje overdonderd door de vele brommers, het getoeter, de auto's, de drukte. Wat was het toch heerlijk chillen op Gili.....

En nu zit ik aan het ontbijt, in mijn bikini, en schrijf ik het laatste blogje vanuit Indonesië. Wees maar niet bang, straks in Nederland ga ik nog wel even door met bloggen. Over onze speurtocht naar een nieuwe baan bijvoorbeeld. Edwin en ik hebben trouwens allebei al sollicitatiegesprekken gepland staan in de week van 1 maart!!!

We genieten nog even van de laatste uurtjes zon en zien jullie strakjes!

Veel liefs van Mascha en Edwin

Aftellen is begonnen (nog steeds op Gili)

noreply@blogger.com (Mascha) — Sun, 14 Feb 2010 11:00:00 +0000

Dag 465 tm 473, 6 tm 14 februari 2010, Gili Trawangan

We durven het bijna niet te schrijven, maar we zitten nog steeds op Gili Trawangan! Na al die maanden van reizen over drie continenten, is het verbazingwekkend hoe klein ons wereldje nu is geworden. Ik bedoel, een eiland wat geen auto's of brommers heeft, alleen zandpaden en paardenkarren, een eiland dat je in 2,5 uur hebt rondgelopen en ons dan toch al bijna drie weken weet te vermaken? Juist, that is paradise! We worden al niet meer lastig gevallen door mannetjes met hun “room, room, Sir??” en de jongen van het internetcafé vraagt belangstellend hoe het met onze sollicitaties gaat.

Voor de dierenliefhebbers; met ons adoptiekatje Ploentje gaat het redelijk. Hij heeft goede dagen en dagen dat 'ie er als een vaatdoek bij ligt. We hebben nu ook zijn drie broertjes en zusjes en zijn moeder met postnatale depressie onder onze hoede. Ze zijn niet weg te slaan bij ons hut en we zijn uren zoet met aaien over hun kinnetjes en knuffeltjes in hun nekjes en het serveren van schoteltjes melk.

Eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we wel één keer het eiland zijn afgegaan. We hebben met een bootje de halve kilometer oversteek gemaakt naar het middelste Gili eiland; Gili Meno. Dachten we dat Gili Trawangan rustig was met haar 1800 inwoners, op Meno wonen slechts 300 mensen en is er een handvol bungalows en eettentjes. Prachtig strand en nog een echt Crusoe-gevoel! En er is een schildpaddenopvang centrum voor baby schildpadden.

We hebben op Trawagan kennis gemaakt met twee Haagse meiden die Karma Kayak runnen. Het ligt een stukje weg van de 'drukte' en je kunt er heel mooi de zonsondergang zien. Andere reden dat we hier vaak zitten, is de stapel Viva's, Libelle's, Esta's en Cosmo en Nederlandse boeken. We helpen ze nog een dagje als op het eiland een rupsenplaag is en een grote hoeveelheid rupsen hun resort overneemt. Weg is onze boeddhistische inslag en weg zijn gelukkig de rupsen.

En verder? Verder bereiden we ons geestelijk voor op onze terugkomst. Heel vaak is het in onze gedachten. Hoe zal het zijn als we aankomen op Schiphol? Hoe is het straks weer in ons huis? Maar we kijken niet alleen naar de toekomst, maar denken ook terug aan wat we beleefd hebben de afgelopen maanden. We hebben hier tijd zat voor reflectie en dat gaat prima samen met een snorkelsessie, schelpjes zoeken of met een iPod op het zonnebedje.

Gili Trawangan is nog ons thuis tot ongeveer 19 februari. Er is geen pin op het eiland en we raken door onze roepiah's heen, dus we moeten terug naar Bali. Op zich niet erg, want we hebben nu in elk restaurant op het eiland al drie keer gegeten, dus het wordt wel weer tijd voor wat nieuws. (Hoewel ik liever tot de 24e was gebleven hoor!)

Oh ja, we kunnen gelukkig 27 februari ons huis al in plaats van 1 maart. Hoeven we niet zo lang elders te logeren. En onze vluchtgegevens zijn trouwens Malaysia Airlines MH16 en wie daarbij is, is ook van harte welkom om daarna bij Marja (moeder Edwin) een bakkie te komen doen.

Tot snel!

Gestrekt op Gili Trawangan

noreply@blogger.com (Mascha) — Fri, 05 Feb 2010 10:56:00 +0000

Dag 455 tm 465, 27 januari tm 5 februari, Gili Trawangan

Al negen dagen zitten we. Nee, ik bedoel liggen we. Horizontaal, uren lang. Op een strandbed op een eiland wat 9 kilometer in omtrek heeft. In de ultieme relaxstand. Nee, we willen geen toertje doen op Lombok naar de vulkanen of de watervallen. Nee, het is klaar met onze avonturen. Geen bus reizen meer, geen tempels, geen actie.

Deze laatste maand van onze reis kenmerkt zich door het GROTE NIETS DOEN.

Saai hè? Dit is natuurlijk voor jullie lezers helemaal niet leuk om te lezen. Nou, vooruit dan. Ik zal de hoogtepunten onze vakantie op Gili Trawangan even op een rijtje zetten.

We hebben ons ontfermd over een superlief piepklein rood katje (roepnaam Ploentje junior) die aan de diarree is en die we dagelijks onze eigen diarreeremmende pillen geven en die we bijvoeren met de restanten van onze red snappers en bananenpannekoek.
We laten ons met de stroom meevoeren in het warme blauwe water en volgen de reuzenschilpadden..
We schrikken ons een hoedje van een zwart/witte waterslang die uit het koraal komt zwemmen
We schudden lokale jongens van ons af die ons magic mushrooms willen verkopen
We struinen de kustlijn af en hebben al bijna een kilo aan prachtige schelpen verzameld
We doen romantisch bij spectaculaire zonsondergangen
We schrijven sollicitatiebrieven en melden ons aan bij alle vacaturesites, dat dan weer wel ;-)

En tussendoor genieten we van het witte zand en het azuurblauwe water en trotseren we de warme temperaturen. Sorry mensen, spannender dan dit kunnen we het niet maken.

Oh trouwens, voor de liefhebbers van een vroege start van de dag. Donderdag 25 februari kan de vlag uit, want om 06:00 uur staan wij op Schiphol... Tis maar dat je het weet (hint, hint). En aangezien we nog niet in ons eigen huis kunnen, omdat dat is verhuurd tot 1 maart, zoeken we ook nog onderdak voor vier nachtjes. Bij voorkeur in Den Haag in een huis met voldoende bruin brood, kaas, dropjes, ontbijtkoek en pindakaas :-) ....... Wie wil twee lieve logeetjes?

Ik draai me nu nog even om, want ik wil natuurlijk wel gelijkmatig bruin in wit Nederland aankomen.

Vol goede moed weer vrolijk aan de slag

noreply@blogger.com (Mascha) — Thu, 04 Feb 2010 01:23:00 +0000

Lieve allemaal,

Het einde van onze reis is in zicht. We hebben, als we straks thuis zijn, ruim 480 dagen geleefd uit onze rugzak en 24 landen bereisd op drie continenten. We hebben uren en uren in bussen gezeten (wil nog steeds een keer uitrekenen hoeveel uren dat geweest zijn) en vijftien keer het vliegtuig genomen. We hebben in ontelbare bedden geslapen. We zijn door schande én soms schade wijzer geworden, hebben heel veel geleerd en beleefd. We hebben de prachtigste natuur gezien, nog mooiere mensen ontmoet en bijzondere ervaringen opgedaan. De wereldreis is iets waar we ontzettend trots op zijn. We hebben het toch maar mooi geflikt!

Maar de bankrekening raakte leger en leger ondanks jullie woeste geklik op onze advertenties en nu is toch de tijd gekomen om weer terug naar huis te gaan. Met pijn in ons hart natuurlijk, maar ook met blijdschap om straks onze lieve familie en vrienden weer in de armen te sluiten. En ons nichtje Kim voor het eerst te zien en kleine Thomas van Saskia en Dick.

Terug in Nederland betekent ook dat het 'gewone' leven weer begint en – en dat weet iedereen – dat betekent weer geld moeten verdienen. We hebben maanden de tijd gehad om er over na te denken en met vlagen hebben we dat ook gedaan. Want wat willen we straks gaan doen? De conclusie is dat we 'gewoon' weer lekker aan de slag willen. Want écht, we zijn 15 maanden geleden niet gevlucht van ons werk, maar deze reis maken was een grote droom die nu in vervulling is gegaan!!

Dus wie weet een leuke werkplek voor twee uitgeruste mensen die kunnen omgaan met zeer krappe budgetten. Die een enorm incasseringsvermogen hebben opgebouwd en die kunnen onderhandelen of hun leven er van afhangt. Wie kent een leuke functie voor nieuwe collega's die zich kunnen aanpassen aan de vreemdste situaties en dit altijd doen met een groot gevoel voor humor. Medewerkers met een wereldse blik en oog voor de details. Kortom, wie biedt onderdak aan twee vrolijke flexibele enthousiastelingen die niet terugdeinzen voor een uitdaging en die ook nog eens snel beschikbaar zijn! We zijn er klaar voor!

Edwin is een kei wat betreft het managen van complexe webprojecten, onder andere in zijn laatste functie als Projectleider internet bij de Consumentenbond. Maar ook als ZZP-er met zijn bedrijf Added Value heeft hij al vele klanten geholpen met de bouw en vormgeving van websites. Mascha heeft een enorme rugzak aan ervaring – Ministerie van Justitie, Fundeon– als het gaat om in- en externe communicatie en het schrijven van (zakelijke) teksten. Dat een website boeiend leesvoer kan opleveren heeft ze wel bewezen met ons reisblog “ik heb het wel gezien”.

Zie je dus ergens een leuke functie, full- of partime, ken je iemand die geholpen is met een (nieuwe) website of heb je een andere freelance klus voor ons? Laat het ons weten! We zullen je bijzonder dankbaar zijn.

Alvast bedankt en tot gauw!!!!!!

Mascha en Edwin

Brommeravontuur in Padangbai

noreply@blogger.com (Mascha) — Tue, 26 Jan 2010 11:00:00 +0000

Dag 453 en 454, 25 en 26 januari 2010, Padangbai

Pandanbai is de plek op Bali vanwaar de ferry en de snelle boten de overtocht maken naar Lombok en de eilanden van Gili. Op de Gili eilanden is geen pinautomaat, gelukkig kunnen we de portemonnee bij de ATM hier vullen. Hopen we. Denken we. We proberen alle passen drie keer, maar roepia's uitspugen doet 'ie niet. En dat verklaart ook het grote aantal mannetjes dat zich rondom de pinautomaat ophoudt. “No sir, no international possible. Only international ATM in Kungklung. I take you for 80.000 (zes euro). Gekke henkie, ik ga niet met een wildvreemde in de schemer naar een dorp met de naam Kungklung op zoek naar een pin, terwijl hij wéét dat ik veel geld ga pinnen. Nee, wij zijn niet voor één gat te vangen. Eerst moeten we maar de beslissing nemen of we de snelle boot nemen die er een uur over doet en 60 euro per persoon kost of dat we de langzame ferry-bus-kleine boot combinatie kopen van 10 euro en zo'n negen uur. Dan weten we ook hoeveel geld we nodig hebben.

In de ochtend kunnen we weer helder denken en nemen we het wijze besluit eerst maar te kijken of de pinautomaat in Kungklung het wel doet. En hoe we er heen gaan? Op een gehuurde brommer natuurlijk! Ik vertelde al eerder dat het verkeer in Indonesië er, op zijn zachts gezegd, nogal ongecontroleerd en wild aan toe gaat. Dubbele inhaalmanoeuvres, hoge snelheden in onoverzichtelijke bochten en veel getoeter om niets. Edwin heeft nu nog mijn nagels in zijn zij staan en hij is doof van mijn gegil, maar ik geef toe dat 'ie ons 'boelkloedig' naar Kungklung heeft gestuurd.

De pin is snel gevonden en na vier keer achter elkaar pinnen (je kunt niet hele grote bedragen in één keer opnemen) hebben we genoeg om het even uit te houden op de Gili's. Op mijn kaart zie ik een klein weggetje dat via de bergen ons terug leidt naar Pandangbai. Helaas geeft het kaartje geen hoogteverschillen aan en loop ik dus sommige stukken naar beneden, terwijl Edwin al wegglijdend op zijn slippers de brommer door gaten en kuilen zo'n 15% steil naar beneden probeert te rijden. Nou, wie weet was het wel 20%, want ik ken wel de wegen in Frankrijk in de Alpen bijvoorbeeld waar dan waarschuwend een bordje staat met 'pas op steile weg, rem op de motor, 10%' en dat is lang zo steil niet als dit bergpaadje. En er hangt een donkere wolk boven ons en..ah shit, dan begint het nog te regenen ook. Alle ingrediënten voor een samengeknepen-billen-tochtje zijn nu aanwezig. Ogen dicht, schrap zetten en Edwin gewoon vertrouwen. Dat het op Bali nog zo spannend zou worden.....

Applaus voor mijn ventje die ons zonder problemen weer op zeeniveau krijgt. Ik ben wel even klaar met de brommer. Laten we nu eerst maar eens dat kaartje kopen voor de langzame boot morgen. 's Avonds in de reggaebar luisteren we nog naar een stel blowende muzikanten die nummers van Bob Marley verkrachten en dan is het tijd om te slapen. Morgen naar de Gili islands, drie parelwitte strandparadijsjes voor de kust van Lombok.

Bijkomen op Bali

noreply@blogger.com (Mascha) — Sun, 24 Jan 2010 11:44:00 +0000

Dag 445 tm 452, 17 tm 24 januari 2010- Sanur en omgeving (Bali)

Bali, het duurt even voor we er zijn (stuk rijden, uurtje op de veerboot en dan nog eens bijna vier uur het drukke verkeer doorstaan), maar dan zijn we wel in Sanur. De meeste toeristen op Bali verblijven in Kuta – waar in 2002 een paar bommen afgingen -, maar wij kiezen voor het rustigere, bijna gezapige, Sanur. Hier komen meer senioren en wordt er minder gefeest. En dat komt voor ons goed uit, want na 2,5 week in rap tempo door Java reizen, zijn we wel toe aan relaxen.

En relaxen kan hier. Ons in Balinese stijl gebouwde homestay heeft een lekker zwembad, mooie kamers en een prachtige tuin. Zodra we de hoofdweg op lopen zijn we omgeven door restaurantjes en winkeltjes. De straat oversteken en we lopen in een paar minuutjes naar het strand. Vrienden van Larissa, Wijnand en Annelie, zijn ook in Sanur en we hebben met hun een heel gezellige avond in een restaurant op het strand.

Om nou een week op het strand te liggen? Nee, dat kunnen de familie Beentjes en Edwin niet. We willen wat doen en zien van Bali. Als je op straat loopt word je elke meter geconfronteerd met mannetjes die woest een 'ik zit aan het stuur' beweging maken met hun armen. Vol enthousiasme, neigend naar wanhoop, schreeuwen ze daarbij “transport?!”. Het aanbod is groter dan de vraag en na wat onderhandelen regelen we zo'n mannetje om ons de hele dag rond te rijden.

Ubud is het artistieke centrum van Bali. Van oudsher werden hier de schilderijen, beelden en houtsnijwerken voor de tempels gemaakt. Tegenwoordig richten de kunstenaars zich op de toeristen. De kreet 'kijken kijken, niet kopen' wordt meer dan leuk is naar ons hoofd geslingerd en we houden ons ook aan deze oer-Hollandse kreet. We kijken onze ogen uit, maar kopen inderdaad lekker niets.

In Ubud ligt een tempelpark dat niet alleen wordt bewoond door de hindoeïstische goden, maar ook door een enorme kolonie brutale apen. Na onze aanvaring met die aap een week geleden, houden we veilig afstand. De bananen die Joke nietsvermoedend in haar hand houdt, smijt ze gillend naar Edwin toe en worden dan in mum van tijd ruig afgepakt door de snelle aapjes, Joke daarbij gillend en bang achterlatend (en ons gierend van het lachen).

We bezoeken nog twee andere tempelcomplexen; eentje van de koninklijke familie van Ubud en de zogenaamde olifantengrot. Als we bij die laatste over een modderig jungepad op zoek zijn naar een kleine tempel, krijgt Larissa ruzie met een legertje rode mieren. Voor ons heel grappig om iemand gillend wild op en neer te zien springen, voor haar natuurlijk iets minder leuk :-). Genoeg dierenleed voor vandaag, we rijden terug naar Sanur en bespreken met ons mannetje een andere tochtje voor overmorgen.

Over een dagje op een ligstoel op het strand valt niet veel te melden, daarom gelijk door naar ons tweede uitje op Bali; de rijstvelden van Jatiluwi. We hebben onze chauffeur nadrukkelijk gezegd dat we niet zoals eergisteren onderweg alleen winkels (toeristenvallen) willen zien, maar de natuur en het landelijke leven op Bali. Hij begrijpt de boodschap en loodst ons over kleine weggetjes langs rijstvelden en dorpjes. We rijden verder omhoog door de bergen waar de temperatuur zodanig daalt dat de zweetdruppels op onze rug eindelijk opdrogen. Aan de voet van een berg ligt een klein meer met daarin de Pura Ulun Danu Bratan tempel. De kronkelende weg voert ons verder Bali in en niet veel later zijn we getuige van prachtige rijstvelden die tegen de berghellingen zijn gebouwd. Zo groen, zo knap gemaakt. Een plek om even stil te staan en het geheel in rust in je op te nemen. Dat er dan een filmcrew door ons beeld loopt om opnames te maken voor een nationale soapserie, ach, moet kunnen, toch?

Volgende stop is de zeetempel Tanah Lot. Hier is de oceaan ruig en beuken de golven tegen de rotsen aan (en maken onoplettende Japanse toeristen zeiknat). Tanah Lot is de meest gefotografeerde tempel van Bali, maar dan wel bij zonsondergang als de zon de wolken rood kleurt en de tempel mooi afsteekt tegen die lucht. Maar zoals ik al zei; het is de meest gefotografeerde tempel en rond half zes is het gewoon dringen geblazen hier. Tot ongenoegen van onze chauffeur willen we hier niet de zonsondergang kijken. Je moet weten dat in Sanur waar wij verblijven de zon wel heel mooi opkomt (denk ik), maar dat je voor dramatische ondergangen aan deze kant van het eiland moet zijn). Dus dirigeren wij hem weg van Tanah Lot en vragen of hij bij het eerste de beste volgende stukje strand wil stoppen. Een smal weggetje vol gaten leidt naar een strandopgang waar geen één toerist is. Er staan twee bamboehutjes waar biertjes uit een koelbox worden verkocht en waar jongelui stoer doen met hun brommer op het strand. Het komende uur klikken we elke minuut een foto van de adembenemende zonsondergang. Je zou er bijna romantisch van worden.

De rest van de dagen in Sanur zijn ontspannen bij het zwembad, slenterend langs de winkeltjes en lekker eten. En dan komt het moment dat zussie ons gaat verlaten. Ze kwam als laatste aan in Indonesië en gaat ons als eerste weer verlaten. Nog één keer uitgebreid uit eten, nog één keer zwemmen en dan brengen we haar naar het vliegveld. Dag Larissa, bedankt voor je geweldige gezelschap. Het was super!!!

Met zijn vieren bekijken we nog het strand van Kuta (heel druk) en Legian (iets minder druk), duiken in de grote golven en zwaaien vanuit het water naar het vliegtuig dat om 16:15 overvliegt. Voor Arie en Joke zit het er ook bijna op. De laatste dag doen we nog een klein beetje cultureel in het museum van de Belgische schilder Le mayeur, pakken onze tassen en geven we de receptioniste van onze homestay een lesje opmaken van de rekening. En dan is het echt het einde. Wij nemen 's ochtends om 10:15 de bus naar Pandangai. Arie en Joke een paar uur later het vliegtuig terug naar Nederland.

Bali, het was misschien niet altijd wat we er van hadden verwacht (niet zo spiritueel en best wel duur), maar het gezelschap was ijzersterk. Arie en Joke (pap en mam), ik kan niet omschrijven hoe dankbaar we zijn dat we met jullie deze mooie reis mochten maken. Dit neemt niemand ons nog af! Reisjes met grijsjes is ons weer goed bevallen! Jullie mogen blijven!!! ;-)

In de wolken bij Bromo

noreply@blogger.com (Edwin) — Sat, 16 Jan 2010 11:00:00 +0000

Dag 443 en 444, 15 en 16 januari - Bromo en Kalibaru

Omdat wij min of meer dezelfde reis maken als de ooms en tantes van de familie Beentjes in maart 2009 (met Jantje), hebben we ons totaal niet voorbereid. Maar dan sta je wel eens voor verrassingen. Want we gaan niet vanuit Malang direct de Bromo bekijken. Welnee, eerst nog een nachtje in Ngadisari en dán pas staan we om 03:00 op. Dus vandaag een relaxed dagje van uitslapen en op ons gemakkie naar Bromo rijden.

Eén van de meest opvallende dingen in Java is het altijd drukke verkeer. Zo'n 140 miljoen mensen, talloze brommers en zeer smalle wegen, maakt zelf een stuk van 100 kilometer bijna zenuwslopend. Totdat we de hoofdweg verlaten en bijna recht omhoog richting Bromo rijden. Hier gaat het leven een tandje langzamer. Want Bromo mag dan wel een grote toeristenattractie zijn, daar merk je weinig van. Een paar nonchalante restaurants, een handvol hotels en dan heb je het wel gehad. We hadden nog wel een uitnodiging gehad van Rudi, de zwager van Jantje, om naar 'zijn' restaurant Java Banana te komen in Bromo. We besluiten daar te gaan eten en Rudi en de Lonely Planet hebben gelijk met de omschrijving ervan. Overal hangen foto's tentoon van de omgeving en er zijn fotoboeken in te zien van de omgeving van Bromo; werkelijk prachtig.

Na onze heerlijk lunch – Gado Gado voor de verandering ;-) – rijden we nog een stukje hogerop om verrast te worden met een prachtig uitzicht over Vulkaan Bromo. We dachten al die tijd dat Bromo een berg was die boven alles zou uitsteken, maar mooi niet! De vulkaan ligt in een zanderig en volkomen vlak dal waarbij het dal wordt omringd door bergen. Met de dikke romige wolken ziet alles er heel bijzonder uit en we hebben geluk dat we nu de vulkaan duidelijk kunnen zien. Snel wat plaatjes schieten, want de bewolking kan elk moment het zicht weer ontnemen.

Onmenselijk vroeg is het als ons wekkertje gaat. Maar we zijn duidelijk niet de enigen die om 3 uur zijn opgestaan om de zonsopgang bij Bromo te gaan ervaren. Overal zien we kleine lichtjes die de aanwezigheid van de jeeps verraden. Twee uur later hebben we het dal doorkruist en staan we op een berg die goed uitzicht moet bieden op de zonsopgang. De zon komt inderdaad wel op, maar we zien er echt geen flikker van. Het zicht is niet veel meer dan 50 meter en voorbij de mensen die vooraan staan zien we letterlijk niets anders dan een donkergrijs wat langzaam maar zeker lichter wordt. Bromo geeft duidelijk niet vaak zijn schoonheid prijs bij zonsopgang. Als we er zeker van zijn dat er van een zonsopgang geen sprake meer zal zijn gaan we terug op zoek naar onze jeep die moeilijk te vinden is tussen de vele tientallen jeeps van dezelfde makelij.

Onderdeel van de trip is het beklimmen van de vulkaan zodat je op de rand naar de krater kunt kijken. Je kunt kiezen zelf deze klim te maken of met behulp van paardjes omhoog te gaan. We zijn natuurlijk bikkels en klimmen het stuk zelf. Het is ondertussen al wel wat opgeklaard, maar ook hier hebben we pech. In de ranzig ruikende vulkaandampen kijken we in een mistig gat en hoestend en proestend gaan we snel weer terug naar beneden. Gelukkig hebben we gisteren wat leuke foto's kunnen maken, want nu lijkt elke foto wel overbelicht door de dikke mist die overal hangt. Ondertussen begint onze maag al aardig te rommelen en gaan we maar terug naar het hotel voor ons ontbijt. Spullen pakken en weer weg hier.

Vandaag gaan we onze laatste plaats op Java aandoen om morgen naar Bali te gaan. We eindigen de dag in een prachtig resort in Kalibaru waarbij we vanuit ons zwembad uitkijken op het oerwoud. Een mooie afsluiter van bijzonder Java.

'Senang' in Sangaran en Malang

noreply@blogger.com (Edwin) — Thu, 14 Jan 2010 11:00:00 +0000

Dag 440 tm 442, 12 tm 14 januari 2010, Sangaran en Malang

Jammer dat we Yogya al weer gaan verlaten, want het is een leuke stad. Maar ja, we moeten door. Onze volgende stop in Java is het piepkleine dorp Sangaran. Zoals vaker is de route er naar toe weer adembenemend mooi. We scheuren door de bergen (moeten meer dan eens onze ogen dichtknijpen als Piet een ietwat spannende inhaalmanoeuvre maakt). Het weer wordt alsmaar grimmiger en als we aankomen in het bergdorpje Sangaran lijkt het wel of we de rand van de aarde bereiken. Grauwe wolken, die over de berg hangen, lossen in de verte op in een zachte gloed van rose en azuurblauw. Het geeft de indruk alsof je vanaf de aarde zo de hemel inkijkt.

We zijn zoals zo vaak de enige gasten in het hotel – en waarschijnlijk het hele dorpje – en bestellen voor die avond alvast onze diner. Ze willen zich graag voor kunnen bereiden zeggen ze. Ik ben heel benieuwd hoe ze het logistiek trekken als de toko wél vol zit ;-) Maar eerst een kleine wandeling naar het meertje beneden in het dorpje om daar te eten. Een mens is op reis soms de hele dag met eten bezig, haha, het leven kan zwaar zijn. We eten onze vegetarische topper Gado Gado met nasi putih (klinkt exotisch maar is gewoon witte rijst) en plamuren de gaatjes dicht met krupuk. Rekening? Eén euro per persoon inclusief drankje. Voldaan stappen we weer in het busje, want het regent ondertussen al weer en Piet zag deze bui al hangen en staat netjes klaar.

We proberen rond het meertje te rijden, maar dat is helaas alleen voor voetgangers mogelijk We staken onze poging en gaan terug naar het hotel om van het uitzicht te genieten. Die avond zijn we uiteraard de enige gasten en we worden bediend door een oud mannetje in traditionele kleding. Het doet allemaal een beetje raar aan. Een enorme eetzaal, een ober die op wacht staat en ons minzaam gadeslaat terwijl wij ons lachen proberen in te houden. Als we terug naar onze kamer gaan worden we begroet door de nachtwaker die ons meldt dat hij 'wakker' is. We gaan er maar vanuit dat hij de nachtwaker is en inderdaad de bedoeling heeft wakker te blijven.

Na het ontbijt maken we nog wat mooie plaatjes van de prachtige wolken die weer een mysterieus schilderij maken van de lucht. Vandaag gaan we verder naar Malang waar we twee nachtjes zullen blijven. Onderweg stoppen we nog bij een hutje waar ze een python hebben van zo'n 10 meter lang. De kop van dit beest is alleen al zo groot als een volwassen mensenhand en het lijf zelf lijkt wel zo dik als een bovenbeen. Mijn god, die beesten leven hier gewoon wild in de natuur. Je kunt het beest om je nek nemen voor een foto, maar ik in ons gezelschap zit niemand die daar echt op zit te wachten. Vlak voordat we aankomen in Malang passeren we ook nog een prachtige waterval. Het water dondert van zo'n 60 meter hoogte naar beneden. We schieten snel wat foto's, want ook nu regent het weer en rennen snel terug naar het busje om naar 'Enny' te gaan, ons guesthouse voor de nacht.

Vandaag gaan we Malang zelf bezoeken. Het is een plaats waar vroeger veel Hollanders zaten, onder andere vanwege het koele klimaat. Een overblijfsel aan die tijd is Toko Oen waar je als Nederlander geen moeite hoeft te doen de kaart te lezen.
Overal zijn teksten in het Nederlands en aan de muur hangen allerlei foto's van de tijd dat Indonesië nog onder Nederland viel. Na onze lunch gaan we op bezoek bij hotel Tugu Malang (www.tuguhotels.com) met kamerprijzen die slechts een beetje boven ons budget liggen, ahum. We worden wel toegelaten en krijgen een rondleiding in dit werkelijk prachtige hotel met al zijn thema zalen. Ik word nog op de foto gezet met twee beelden die wel verdacht veel op me lijken.

Van de authentieke Hindoeïstische zaal met al haar prachtige beelden lopen we door een prachtige gang naar het diner en party gedeelte. Dit is weer modern ingericht met een Love room, prachtige schilderijen en sfeervolle verlichting. We kijken werkelijk onze ogen uit en elke keer hoor je wel iemand zeggen dat hij zijn woonkamer, badkamer of tuin zo wil inrichten. Drie straten verderop nemen we de gok ons te laten masseren door blinden. Dat zij niets zien en geen Engels kunnen maakt het lastig communiceren en we zijn ook niet echt tevreden over de massage. Maar we hebben nu wel deze mensen gesteund door 1,70 euro te betalen voor bijna een uur duwen en trekken aan ons lijf.

Enny's Guesthouse heeft wifi (thank god!) en daar maken we gretig gebruik van, want morgen kan het al weer heel anders zijn als we naar de vulkaan Bromo gaan. Alle foto's van Birma zijn nu eindelijk geplaatst. Op de foto's van Indonesië moeten jullie nog even wachten. En oh ja, voor degene die zich afvragen of onze groep al compleet is. Nee, helaas, Martijn zal zich niet meer bij ons voegen. Goede nieuws is dat Jantje uit het ziekenhuis is. Tot slot nog het bericht dat onze tickets naar huis zijn geboekt :-(

Borobudur in Yogyakarta

noreply@blogger.com (Mascha) — Mon, 11 Jan 2010 11:00:00 +0000

Dag 439, 11 januari 2010, Yogyakarta

Hier weer een bericht van Arie en Joke

Piet rijdt ons in Yogja, want zo wordt deze stad ook genoemd, naar een straat met het ene hotel na het andere. En toch valt het niet mee om iets geschiktst te vinden. Of te duur, of geen geschikte combinatie voor vijf personen, of we kunnen -omdat een groep studenten die zo nodig op schoolreisje moest, maar een nacht in plaats van de twee die we willen. Maar bij de vijfde poging vinden we precies wat we nodig hebben. Het management is in handen van een jonge man die het hotel van zijn oma mocht gaan runnen en hij doet zijn uiterste best om het ons naar de zin te maken. En er was ook nog een zwembad. Perfect.

's Avonds gaan we meteen door naar een dinershow met het beroemde Javaanse ballet van Rama en Sintra. Eerst vallen we aan op een overheerlijk en zeer uitgebreid dinerbuffet en daarna storten we ons op de dansvoorstelling in de open lucht. Gelukkig valt er geen druppeltje regen deze avond. De dansshow lijkt een soort Romeo en Julia of West Side Story. Alleen loopt het hier, ondanks de gedaanteverwisselingen, gevechten tegen apen, dodelijke pijlen en brandende vuurproeven, wel goed af: ze krijgen elkaar. Het is goed dat we een Nederlandse versie van het verhaal op papier hebben gekregen , want daardoor wordt het verhaal een stuks duidelijker.

De volgende morgen weer vroeg op. Naar het Kraton of te wel het Paleis van de Sultan. Eigenlijk een klein dorp binnen de stad, waar nog zo'n 1000 mensen wonen en een aantal daarvan is in dienst van de Sultan. De titel Sultan is een beetje te vergelijken met een koning. Ook hier kom je de invloed van Nederland tegen in de architectuur en de aankleding. Dat is ook niet zo gek, want Nederland heeft jarenlang de baas gespeeld in Indonesië. Vogeltjesmarkt is een benaming die niet helemaal de lading dekt, want er zijn ook gekko's, bijen en wespen, vleermuizen, uilen, varanen en nog veel meer vreemde “huis”dieren. Soms zo op en in elkaar gestopt dat je de neiging krijgt hun kooitjes stiekem op te maken.

Natuurlijk staat ook een bezoek aan Borobudur op het programma. Er zijn hier onder andere 1460 panelen met afbeeldingen in reliëf. Maar er zijn zeker evenveel mensen bij de ingang die je iets proberen te verkopen. De 1460 panelen kan je bekijken en voorbij lopen, maar de verkopers lopen met je mee en raak je bijna niet meer kwijt. Gelukkig hadden we een goede gids waarvan we heel veel achtergrond informatie kregen. Zo moest je om geluk af te dwingen 3, 5 of 7 rondjes over de bovenste rondgang lopen, Ook je arm in een een van de gaten van een bepaald torentje steken en dan de hiel (voor dames.) of de ringvinger (voor heren) van de daarin verscholen Boeddha aanraken. Alle daarbij gedane wensen komen uit. (geen garantie). De dag werd besloten met een halfuurtje aquajoggen in ons zwembad o.l.v. Larissa en een superdiner bij Via Via. Ze hadden daar zelfs wijn, alleen niet te betalen.

Morgen rijden we naar Sangaraan. Geen idee wat ons daar te wachten staat, maar we vertrouwen op Piet.

Mistige bergen van Banturaden en Dieng Plateau

noreply@blogger.com (Edwin) — Sun, 10 Jan 2010 11:00:00 +0000

Dag 436, 437 en 438, 8 tm 10 januari 2010, Baturaden en Wonosobo (Dieng Plateau)

Van het strand van Pangadaran naar Baturaden is een halve dag rijden. Baturaden ligt vlakbij Purwokerto, maar ligt niet in het dal maar hoog op de berg. Het is duidelijk dat we nu in het laagseizoen zijn, want het gigantische hotelcomplex is nagenoeg leeg. En het regent weer (!), dus het uitje naar het park doen we dan wel morgen. Piet rijdt ons nog een keer op en neer naar Purwokerto om te internetten en te shoppen voor ontbijt. De ontbijten in de hotels zijn vaak erg mager en we vullen dat graag aan met eigen brood, pindakaas en hagelslag. We blijven natuurlijk Hollanders.

's Avonds krijgen we het vervelende bericht dat Martijn, de vriend van Larissa, morgen niet in staat is het vliegtuig naar Yogjakarta te nemen vanwege een plotselinge kaak/kies ontsteking. Het nieuws komt hard aan bij ons, want we hebben ons allemaal erg verheugd om met z'n zessen de vakantie door te brengen. We zijn in de weer met skype en sms'en en moeten van deze verre afstand er maar op vertrouwen dat het snel goed komt en hij alsnog richting Indonesië kan komen. Behoorlijk verslagen duiken we pas laat ons bed in.

We snappen niet helemaal de bedoeling van het park waar we in de ochtend naar toe gaan. Okay, er is een waterval, maar alles er om heen is zo aangelegd dat van een natuurlijke omgeving geen sprake meer is. En we zijn ook niet echt in een vrolijke stemming na het nare nieuws van gisteren. Nu we dus vandaag niet naar Yogyakarta hoeven om Martijn op te halen, nemen we een omweg en rijden we naar Wonosobo en het Dieng Plateau. En weer regent het dat het zeikt, dus we stellen het bezoek aan het vulkanische plateau uit tot morgen.

Het Dieng Plateau is alleen te bereiken door talloze slingerweggetjes naar boven te nemen. Ze zijn al bezig een nieuwe en verbeterde weg aan te leggen, maar helaas zijn we daar nog te vroeg voor. Zo nu en dan zien we echt geen handen voor ogen en Piet rijdt dan ook stapvoets richting de bestemming. Gelukkig klaart het even snel weer op als de wolken verdwijnen en aangekomen bij de tempel van Arjuna kunnen we gelukkig weer wat zien. In de miezerregen lopen we richting de oude hindoeïstische tempeltjes en schieten we foto's en worden zelf ook gelukkig weer eens vastgelegd door Javaanse randjongeren. Het zijn ook niet echt de tempels die de moeite waard zijn, het is vooral de omgeving. In dit heuvelachtige landschap kijk je je ogen uit naar de rijstvelden en de andere groenten die verbouwd worden. Allemaal handwerk, want op deze steile heuvels kan geen machine komen.

Volgende attractie is de krater Kawah Sikidang waar het overal bubbelt en pruttelt. Het klinkt heel leuk, maar ruiken doet het een stuk minder. Met onze handen en sjaaltjes voor onze neus lopen we ernaartoe en kijken hoe de modder al kokend de stank de atmosfeer inpuft. Dit is duidelijk geen bad om even lekker in te gaan liggen en we besluiten maar terug naar de bus te gaan en verder te rijden.

Al genietend van het uitzicht rijden we langzaam naar het meer Telaga Warna. Voor elke drol moet je betalen en dus ook hier. Gewoon een meer (!!!) bezoeken gaat weer vergezeld van een entree kaartje. Maar ook de locals moeten betalen dus hoe vreemd het ook is, het hoort er allemaal bij. Bij de ingang het meer zit de grootste attractie; een aapje in een boom. Hij zit gelukkig vast aan een ketting, want als Edwin hem diep in de ogen kijkt springt hij naar Edwin toe met zijn klauwtjes in aanvalsstand. We schrikken ons helemaal rot en vervolgens rollen we bijna over de grond van het lachen. Je moet ook geen aapjes pesten ;-). We lopen maar snel door richting het meer waar Larissa ondertussen model staat voor wat lokale amateurfotografen. Het meer heeft een mintgroene kleur en is prachtig, maar ook dit is een zwavelmeer, dus het stinkt naar rotte eieren. Best leuk die vulkanische grond hier, maar af en toe ruft het zo verschrikkelijk. Gelukkig ruik je dan niet onze eigen ruftjes (schuld van het eten!!).

We zoeken Piet weer op en duiken in de auto. Nu is het nog een paar uurtjes naar onze eindbestemming van vandaag; Yogyakarta, maar daar in ons volgende blog meer over!

Een natte broek in Pangandaran

noreply@blogger.com (Mascha) — Thu, 07 Jan 2010 11:00:00 +0000

Dag 434 en 435, 6 en 7 januari 2010, Pangandaran

Hier een bericht van gastredacteuren Arie en Joke.

Onze nieuwe chauffeur Piet is niet meer zo nieuw, want hij is 71 jaar oud en hij heeft nog maar 2 tanden in zijn bovengebit. Maar hij is aandoenlijk lief, spreekt en verstaat goed Nederlands en heeft 35 jaar ervaring als touringcar chauffeur. Eerst brengt hij ons naar Candi Cangkuang. Hier staat op een eilandje in een meer één van de oudste Hindoetempels van Java. Volgens de overlevering is vanuit hier – hoe ironisch – het Islamitische geloof over Indonesië verspreid. We hebben hier een vrij jonge gids die met een stok loopt. Hij spreekt goed Nederlands, omdat hij gids was op rondreizen van Djoser en Baobab. Maar nadat hij van het dak van zijn huis is gevallen probeert hij nu hinkend nog wat bij te verdienen. Na een vulkaanuitbarsting is een deel van het meer door de lava dichtgeslibd en is er een heel vruchtbare grond ontstaan. Maar die grond is zo moerassig dat de werkers en werksters tot aan hun borst in de modder staan te zwoegen. De regering is van plan de lava af te graven om het meer weer in zijn oude staat te brengen. Maar dan raken de rijsttelers hun bron van inkomsten kwijt.

Kampung Nagaa is onze volgende stop. Een traditioneel Sundanees dorp met 314 inwoners, alleen te bereiken door 360 treden af te dalen naar de rivier. (moet je later ook weer omhoog). De kampong heeft geen elektriciteit en vanwege de treden ook geen gemotoriseerd vervoer. Alles in nog zo'n beetje zoals het vroeger was. Jongens slapen vanaf hun 12e in de moskee en cassave wordt nog steeds gestampt met een houten paal in een grote vijzel. In de woning van onze gids kregen we een beeld van het wonen en leven in zo'n huis.

Pangandaran, onze eindbestemming, is een badplaats die in 2006 getroffen werd door een tsunami, waarbij 600 doden vielen. Heel veel hotels zijn herbouwd en meteen gemoderniseerd. Als je bij iemand achter op zijn brommer stapt, omdat hij wel een goed hotel voor je weet, dan krijgt de brommerchauffeur per aangebrachte klant 15.000 Rp. Dit wordt geregeld en gecontroleerd door een goed georganiseerde maffia-achtige instelling.

Vanuit Pangandaran kun je de Green Canyon bezoeken. Een tocht in een gemotoriseerde kano met zijdrijvers over een groene rivier met links en rechts oerwoud, die eindigt bij een grot waarin gezwommen kan worden. Het is jammer dat je maar een klein kwartiertje de tijd krijgt om je op de rotsen te verkleden, een duik te nemen, omhoog te klimmen, je af te drogen en weer te verkleden. Want als je langer wegblijft, rekenen de bootjongens een wachttarief dat meer kost dan de hele boottrip. Dus maar niet zwemmen. Het strand een paar kilometer verder nodigde door het grote aantal moslims niet echt uit om in je bikini of degelijk zwempak te flaneren. Je wordt toch bekeken, net zoals wij met verbazing kijken naar moslimvrouwen die geheel gekleed met hoofddoek op de zee in gaan. Maar gelukkig zijn er ook nog stukken strand waar niemand is en daar hebben we ons als kleine kinderen kunnen uitleven in de hoge en warme golven van de Indische Oceaan.

's Avonds gaan we lekker eten op de Fish Market, een groot plein met alleen maar visrestaurantjes, waar je zelf de vis mag uitzoeken, per kilo betaalt en dan wordt het op een super lekkere manier voor je gebakken of gegrild. Heerlijk, tot nu toe hebben we alleen nog maar lekker gegeten in Indonesië! Jammer dat het er de laatste paar dagen bij Joke weer vloeiend uitkomt. Na een maand Thailand en een maand Maleisië zonder problemen, moet ze toch het onderspit delven. We hopen met zijn allen, dat de diarree-remmers snel hun werk gaan doen.

Bamboe schudden in Bandung

noreply@blogger.com (Mascha) — Tue, 05 Jan 2010 11:00:00 +0000

Dag 431 tm 433, 3 tm 5 januari 2010, Bandung

Op het vliegveld van Jakarta steekt boven al die zwartharige koppies het blonde hoofd van Larissa uit. Eindelijk zie ik mijn zussie weer. Knuffel, kussies!! Ze is een beetje duf van de lange vlucht, maar toch moet ze nog vier uurtje in het busje naar Bandung.

Bandung is een stad van 2,4 miljoen inwoners en heeft nog art-decogebouwen. We logeren in het oude 'kantor pos' (postkantoor) dat is omgetoverd tot een hotel. Reizen met vijf personen is niet echt handig, want Larissa moet nu op een matras op de grond liggen bij ons op de kamer. Ik vind het niet erg, want ze heeft een föhn bij zich hahahaha. En een tas met tijdschriften én een zakje stroopwafels.

In de vroege ochtend nemen we de lift naar de top van de toren van de grote moskee en hebben een weids uitzicht over de stad. In 1955 werd in Bandung de Azië-Afrika conferentie gehouden, een aanzet tot het loskomen van de koloniale landen. Er is een museum over, met uitleg en relikwieën uit die tijd. Lunchen doen we boven op de berg met uitzicht op de stad. We zitten op rieten matten en, hoewel de 'keuken' anders doet vermoeden, eten we heerlijk Sundanees met veel sambal.

's Middags moeten we aan de bak. Met angklung, van bamboe gemaakte schudinstrumenten. De show bestaat uit Javaanse zang en dans, wajangpoppen én dus onze muzikale medewerking. En het valt nog niet eens mee op het teken van de orkestleider het bamboerekje op het juiste moment te schudden. Met rode wangen van de inspanning produceert het publiek toch heel harmonieus een paar liedjes. Dansend, aan de hand van kleine kinderen, sluiten we de show.

De volgende dag gaan we naar Kawa putih, een kratermeer met turkoois water. Omdat de mist steeds blijft binnenrollen ontstaat een heel mooi mysterieus sfeertje. En het stinkt!!! Zwaveldampen dringen onze longen binnen. We moeten er van hoesten en met een sjaal voor de neus lopen we het meer rond. Dat de grond hier vruchtbaar is door al die vulkanische grond bewijzen de enorme aardbeienbedden en theeplantages in de nabije omgeving. In een theefabriek die ook levert aan bijvoorbeeld Lipton en Pickwick krijgen we uitleg over het proces 'from wet to dry'. Nooit geweten dat er aan een theezakje zo veel werk vooraf gaat.

Nog even iets heel anders waar ik geen weet van had. Natuurlijk wist ik wel dat Nederland heel lang de dienst uitmaakte in Indonesië, maar dat er nog zoveel 'Nederlandse' woorden te vinden zijn... Ik heb er een aantal verzameld die we onderweg tegenkwamen;

– handuk
– kulkas
– knalpot
– wastafel
– wortel
– gordijn
– spanduk

– stroom
– klappertaart
– meubel
– rekening
– asbak
– maag

En dan staat er in de supermarkt gewoon een blikje met 'Chocoladehagelslag De smulpaapjes', er ligt speculaas en er is een Holland bakery met roomsoes. Maar wat vooral leuk is is dat zoveel mensen (okay, vaak wat oudere mensen) heel mooi en duidelijk articulerend Nederlands praten.

Morgen hebben we een lange dag voor de boeg én we krijgen een nieuwe chauffeur. Teddy, de broer van Jantje, heeft een andere klus en gaat ons verlaten en dan krijgen we Piet. Met Jantje gaat het trouwens de goede kant op. Hij mag over drie of vier dagen naar huis.
We sluiten Bandung af met (alwéér) lekker eten. De koude biertjes moeten we er maar zelf bij verzinnen, want die zijn in islamitisch Indonesie niet altijd verkrijgbaar. Nemen we toch gewoon wedang jahe (gemberthee met kaneel).

Oud en nieuw in groen Bogor

noreply@blogger.com (Mascha) — Sat, 02 Jan 2010 11:00:00 +0000

Dag 426 tm 430, 29 december 2009 tm 2 januari 2010, Bogor

Mijn zus Larissa komt pas op 3 januari aan in Jakarta en zo lang op haar wachten in deze vervuilde metropool zien we niet zitten. Dus rijden we met Jantje naar Bogor, zijn 'hometown'. Onderweg leren we onze chauffeur wat beter kennen. Hij praat in een grappige mix van Engels en Nederlands. Zo noemt hij een weg vol kuilen en gaten een abortusweg. In maart hebben de zussen van mijn vader ook met hem een geslaagde rondreis gemaakt, vandaar dat we aan hem 'gekomen' zijn. Bogor ligt in een vallei omgeven door groene heuvels en dat merk je direct aan de temperatuur. Minder heet en bewolkt en..... regen. Elke dag regent het hier in de middag. Het stadje heeft een enorme botanische tuin met wel 400 verschillende soorten palmbomen. En nog heel veel ander spannend exotisch groen, maar wij blijken zelf het meest exotisch te zijn, want heel veel mensen willen met ons op de foto. Met hun mobiele telefoons worden we bijna belaagd en vooral Edwin krijgt door de giechelende moslimmeisjes bijna sterallures.

Java staat bekend om gamelan, een muzikaal gongenspel. De muziek zelf maakt me vooral erg nerveus, maar het is wel interessant om te zien hoe ze die gongen maken. In de 'gong factory' krijgen we tekst en uitleg. Nou is gong fabriek wel een heel groot woord voor een rokerige schuur, een kolenvuurtje en een vijftal mannen dat met zes kilo zware hamers de gloeiend hete gong in vorm slaan. Java staat óók bekend om de wajangpoppen. En die worden met de hand gemaakt van houtsnijwerk. Een intensief werkje en daar zijn de prijzen ook naar. Ondanks de thee en de gebakken banaan kunnen we niet verleid worden tot een aankoop.

Hoogtepunt van vandaag is het bezoek aan het huis van Jantje en zijn familie. In een wir war van smalle steegjes en trappetjes heeft hij een kleine woning in de kampung. Hij schaamt zich voor zijn nederige stulpje, maar wij vinden het geweldig dat hij het ons laat zien. Jantje heeft vier dochters en wat kleinkinderen die er allemaal zijn. Het past maar net. Zijn vrouw maakt overheerlijke katoprak voor ons klaar. Als we na afloop haar hier voor willen betalen, krijgen we alleen maar te horen dat dat niet nodig is. Ze zijn ons zo dankbaar dat we Jantje van enkele weken werk kunnen voorzien. En in plaats dat wij hun bedanken, blijven ze ons bedanken. De 'thank yous' vliegen door de lucht. Een ontroerende ontmoeting die me nog lang zal bijblijven.

Indonesië telt verschillende provincies met elk een eigen cultuur en architectuur. Taman Mini is een openluchtmuseum waar de huizen uit de provincies zijn nagebouwd. Zo hebben we in één keer een mooi overzicht van het land. Aan het eind van de dag gaan we naar de megasupermarkt Carrefour in de hoop daar wat alcohol in te slaan voor oud en nieuw, maar helaas. Verder dan bier en breezers komen we niet. Met een wijntje het nieuwe jaar inluiden zit er niet in. Omdat de hotelprijzen met oud en nieuw de pan uit rijzen, zijn we inmiddels verhuisd naar een andere locatie. En wat voor locatie! Ver buiten de stad tussen de rijstvelden, langs een woeste rivier en met uitzicht op de bergen slapen we in een nature resort. Niets duidt op de aanwezigheid van andere gasten en met ons zelf meegebrachte drank en in de verte wat vuurwerk toasten we op een gelukkig 2010. En dat wensen we natuurlijk onze lieve lezertjes ook toe!

Wij kunnen nu echt zeggen dat we de reis in 2008 zijn begonnen en in 2010 gaan beëindigen. Wat een geweldig jaar was 2009 voor ons. De economische crisis, varkensgriep, noem het maar op.. wij hebben er nauwelijks iets van meegekregen. Wij hebben alleen maar in volle glorie genoten van onze wereldreis. We kijken terug op een zeer geslaagd jaar en hopen dat 2010 ons nog veel moois brengt

Maar het nieuwe jaar begint niet goed. Jantje zou zich om 13:00 bij ons melden, maar om half twee nog geen teken van Jantje. Als we hem bellen, krijgen we een warrig verhaal te horen. En die warrigheid komt niet omdat hij een kater heeft, maar omdat hij in het ziekenhuis ligt. Vannacht om twee uur is hij thuis in zijn badkamertje onwel geworden en uitgegleden. Hij heeft een enorme smakkerd gemaakt met zijn achterhoofd tegen de betonnen rand van de wadi (waterbak) en heeft de aderen naar zijn hoofd zo ernstig beschadigd dat hij er aan moet worden geopereerd. Zijn broer is naar ons onderweg, maar wat normaal gesproken in een half uurtje kan, is nu door de vakantiedrukte een rit van bijna vier uur geworden. Ook dat nog. Eenmaal in het ziekenhuis (ik heb wel erg veel ziekenhuis gezien deze week) is hij net de OK in en we kunnen alleen maar wachten totdat hij bijkomt. De hele familie is aanwezig, tantes, broers, kinderen. De ongerustheid is van hun gezicht af te lezen. Vooral omdat de familie eigenlijk geen geld heeft voor het dure ziekenhuis. Om 19:00 uur kunnen we heel even bij hem kijken. Het is een klein hoopje ellende.

We hebben nog één dag in het nature resort en die starten we met een minitrekking door de sawahs en kampungs, oftewel, de rijstvelden en de dorpjes. Zo veel kleuren groen, glooiende heuvels met rijstplantjes, een schattig dorp met steegjes en onderweg mensen die allemaal hard moeten werken voor hun dagelijkse voedsel.

Terug in Bogor gaan we natuurlijk meteen op bezoek bij Jantje. Hij heeft al meer praatjes en denkt over een week weer bij ons te zijn. Nou, dat denken wij niet. “Rustig aan doen, Jantje”, zeggen we steeds, maar hij voelt zich zo schuldig dat hij ons nu niet van dienst kan zijn dat hij vanuit zijn ziekbed toch aan het regelen is. Zijn broer Teddy neemt het over tot 6 januari en dan komt Piet (serieus!) het overnemen. Ook overhandigen we namens de familie Beentjes (dus mijn tantes en ooms incluis) een envelop die hopelijk zijn financiële pijn een beetje verzacht.

Morgen komt zussie aan in Jakarta en rijden we in één keer door naar Bandung. Ik heb er ontzettend veel zin in haar na 14 maanden weer te zien!!!

Kerst in bus, Birmese stad en Thaise metropool

noreply@blogger.com (Mascha) — Mon, 28 Dec 2009 11:00:00 +0000

Dag 422 tm 425, 25 tm 28 december 2009, Naar Yangon en terug naar Bangkok

Dat was een slimme zet, die twee busstoelen per persoon. Want de bus zit propvol en de ruimte per stoel is beperkt. En uiteindelijk is de rit geen 20 uur, maar slechts 15 uur. Onderweg zijn we ineens over een lege zesbaansweg (ik ben al uren wakker deze nacht, want slapen lukt niet echt) die volledig verlicht is met straatlantaarns. We rijden nu langs de nieuwe hoofdstad van Birma die de regering in een vlaag van verstandsverbijstering uit de grond heeft gestampt. Deze stad ligt in een droge, kale omgeving en niemand snapt waarom Yangon niet meer de officiële hoofdstad is. Hoewel dat het natuurlijk nog wel is voor alle andere mensen. Laten we het houden op een misplaatst prestigeproject dat miljoenen heeft gekost en wat beter besteed had kunnen worden aan het bestrijden van de schrijnende armoede in dit land.

In Yangon komen we aan op Eerste Kerstdag, maar een kerstfeest is er niet echt. Ach, met een bordje fried prawn fantaseren we de kerstsfeer er wel bij. Tweede Kerstdag in de ochtend vliegen we terug naar Thailand, Bangkok. Met en beetje weemoedig gevoel. We waren graag nog wat langer in Birma gebleven. Ik weet zeker dat we hier nog een keer terugkomen. Okay, het is een land met een gebruiksaanwijzing en je moet zorgvuldig voor jezelf de afweging maken of je wel naar een land wilt dat al jaren en jaren wordt 'bestuurd' door een militaire dictatuur. Maar wij kozen ervoor om te gaan. Om vooral de lieve mensen in dit land te laten weten dat ze niet vergeten zijn. En ook omdat we met ons geld de mensen een klein beetje hebben kunnen helpen. We hebben heel bewust zo veel mogelijk vermeden dat ons geld direct de uitpuilende portemonnee van de regering vult. Elke keer slapen in private guesthouses, rijden met lokaal vervoer, eten in familierestaurantjes. En we hebben veel meer dan ooit souvenirtjes gekocht, omdat we het de mensen hier zo ontzettend gunden.

In geen enkel land tijdens deze reis heb ik zo vaak met tranen in mijn ogen genoten van de vriendelijkheid van de mensen en tegelijkertijd met pijn in mijn hart gezien hoe zwaar het leven hier is. En dan krijg je als toerist nog helemaal niets mee van de strafkampen van de politieke gevangenen, de ijzeren controle op de mensen, de angst voor hun leven als ze willen protesteren. Daarom met recht een land met gebruiksaanwijzing, maar laat je er niet van weerhouden hier heen te gaan. En als je gaat, ga alsjeblieft niet alleen naar de vier highlights van dit land (Yangon, Madalay, Bagan en Inle Lake), maar ga juist naar de kleine dorpjes onderweg. Daar leer je het echte leven kennen en je zult met open armen worden ontvangen als een nieuwe vriend.

Over vrienden gesproken; eentje ligt in een ziekenhuisbed in Bangkok en de ander ligt er op de slaapbank naast. Al ruim twee weken lang zijn Jeroen en Annemarie, onze reismaatjes, in het ziekenhuis na het zeer ernstige ongeval van Jeroen in Laos. Zodra we aankomen in Bangkok op Tweede Kerstdag rijden we na onze vlucht vanuit Birma direct naar het ziekenhuis toe om ze weer een dikke knuffel te kunnen geven. Jeroen kan niets zelf (hoewel er met zijn mond niets mis is hahaha). Hij heeft inmiddels een corset en kan een beetje rechtop zitten, maar lopen of staan is er de komende maanden nog niet bij. Arm jochie!! Hopelijk hebben we met onze bezoeken deze dagen hun verblijf hier iets draaglijker gemaakt. We pendelen tussen Khoasan Road en het ziekenhuis en nemen Annemarie nog een avond mee op stap. Dat heeft die meid wel verdiend!!

En dan is het 's avonds tijd om afscheid te nemen, want wij hebben onze vlucht naar Jakarta en het goede nieuws is dat vier uurtje later Jeroen en Annemarie en een Nederlandse verpleger het vliegtuig naar Nederland nemen. Eindelijk mag hij worden vervoerd. Schatjes, veel sterkte in het koude Nederland!!

In Jakarta staan twee uitzinnige oudertjes druk zwaaiend ons op te wachten!!! Ik heb ze elf maanden niet gezien (ze hebben nog een maandje met ons meegereisd in Peru en Bolivia in februari, weet u nog??). Het weerzien is heerlijk!! Naast hun staat Jantje, een Indonesische gids die zich de komende weken over ons ontfermt. We zijn in ons laatste land van deze reis. O, ja, en het goede nieuws is dat we ons huis weer hebben verhuurd tot 1 maart. Dat levert ons in ieder geval geld op om tickets naar...ahum..huis te kopen. Maar zover is het nog niet. Ik ga in de relaxstand en laat me door Jantje naar ons hotel rijden. Selamat datang in Indonesia!

Nog één laatste ding; de foto's van Birma staan online op ons Flickr account; kijk maar hier: http://www.flickr.com/photos/ikhebhetwelgezien/collections/72157622952561649/

Intens Inle Lake

noreply@blogger.com (Mascha) — Thu, 24 Dec 2009 11:00:00 +0000

Dag 416 tm 421, 19 tm 24 december 2009, Inle Lake

Zes dagen bij een meer? Nou, dat moet dan wel een heel bijzonder meer zijn! En dat is het ook. Zelden hebben we zo'n interessante plas met water gezien. Inle Lake is een wereld op zich. Een wereld die je niet mag missen als je in Birma bent.

Het meer van Inle kent geen duidelijke definitie. Het is dan weer een moeras, dan een wetland, dan weer stukken droog land. Het meer wordt omgeven door bergen. Er zijn kanalen, rivieren, dorpen, tempels, kloosters en drijvende groentevelden. Vissers die met hun benen roeien, lokale markten op het water en op ouderwetse wijze wordt ijzer gesmeden en karrenwielen gemaakt. En dat bevindt zich allemaal op en rond dit meer. De enige manier om dit alles te bekijken is dan ook per boot.

Onze billen doen nog zeer van de twee dagen in de bus, dus de eerste dag doen we even helemaal niets anders dan het dorpje verkennen. Nyaungshwe zou dan toeristisch zijn, maar het aantal toeristen lijkt er zichtbaar niet meer dan 20 te zijn. Als we langs het kanaal lopen spreekt een man ons aan. Hij heeft een boot, spreekt goed Engels en stelt een leuke boottocht voor voor de volgende dag. Geregeld, met hem gaan we voor 12 euro de hele dag varen, geen geld toch!

Het is nog best koud als we 's ochtends in de boot zitten. Best koud? Behoorlijk koud zelfs. Hier in de bergen koelt het enorm af 's nachts. Het verschil tussen dag en nacht is ruim 20 graden. Tuurlijk, in Nederland is het echt koud :-), maar het temperatuurverschil is niet zo groot en hier is geen centrale verwarming. Hier moet je het doen met handschoenen; die we niet bij ons hebben, mutsen; tja, ook niet. In de boot plaatsen we de paraplu voor ons zodat dit de koude wind een beetje weg houdt. We moeten een heel stuk varen vandaag om een lokale markt te bezoeken. We weten niet wat we kunnen verwachten en wat we zien is buiten alle verwachtingen die je kunt hebben.

Overal liggen bootjes aangemeerd en staan de ossenkarren klaar om de gekochte goederen in de boot te laden. We klauteren door de bagger richting vaster land en komen aan op de markt. En we zijn ongeveer 100 jaar terug in de tijd. Een messenmaker die op kooltjes het ijzer smeedt. Manden vol met paddestoelen, tomaten, bonen. Schalen met tofu. Een kraam die rieten matten verkoopt. Manden van bamboe. Het is een stoffige bende, zeker als er weer een ossenkar langs trekt. Er zijn ook teashops, piepkleine restaurantjes, stalletjes met beetlenut en een kapper. Maar het leukste zijn zoals altijd de mensen, die naar ons lachen en ons uitlachen als we moeten bukken om onder de plastic zeilen van de kramen door te lopen.

Na de markt varen we langs de dorpjes IN het meer. De huizen staan op palen, soms op een stukje droog gemaakt land, maar meestal is over het water de enige manier om van het ene hutje naar het volgende huis te komen. Vrouwen doen de was op een vlonder en mensen gebruiken het water voor hun deur als badkamer. Het is een drukte van belang op het water met kano's die spullen en mensen vervoeren. We kijken onze ogen uit, want het is soms net een openluchtmuseum. Eén dorp is gespecialiseerd in pottenbakken. Op een schijf die ze met één hand draait, maakt de vrouw dekseltjes en potjes. In een grote bakoven in de grond verhardt de klei.

Een ander dorp is bekend om de handweverijen. Het garen komt uit de stam van de lotusbloem; ragfijn draad dat zorgvuldig tot prachtige ontwerpen wordt geweven. Een strijkbout op kooltjes verwijdert kreukels. En dan zijn we bij een plek waar de cherootsigaren gedraaid worden. Tabak met een mengels van honing, banaan, anijs, gember en limoen. De productie is 500 per dag per werkneemster. Eén sigaar kost 20 kyat, dus 0,015 eurocent. Een stukje verder varen zien we rijstkroepoek drogen in de zon, tientallen grote witte schijven hangen aan touwtjes boven het water. Op het water zijn drijvende tuinbouwgebieden, waar je met een kleine kano doorheen gaat om de oogst binnen te halen.

Al deze 'ambachten' worden niet getoond, omdat het iets nostalgisch is van vroeger, maar omdat dit gewoon het leven is anno 2009. Duizenden mensen leven in dit gebied, onder primitieve omstandigheden, maar in een prachtige omgeving. Een paar kloosters en tempels (juist, ...op het water) bieden de mensen de gelegenheid te bidden voor een beter leven na de dood. Het zijn niet alleen de jongens die het klooster in gaan. We zijn op het water getuige als een boot komt aangevaren met daarin een familie die hun jonge dochter naar de tempel brengt voor de ordinatie tot non. Een unieke gebeurtenis en we hebben weer geluk dat we het zien! En ja, bij deze meiden moet ook gewoon het haar eraf. Dat verklaart ook wel dat veel jonge meisjes nog niet het super lange haar – 1 tot soms wel 1,5 meter – hebben wat je bij de oudere generaties ziet.

Als je denkt dat je het wel gezien hebt.. mooi niet! We bezoeken nog een klooster waar de monikken de katten kunstjes hebben geleerd en zien een zilversmid prachtige zilveren visjes maken. We weerstaan de laatste verkooptrucjes en sluiten af bij een winkel waar Padau vrouwen zijn. Misschien gaat bij de naam van de stam geen belletje rinkelen maar de naam Long Necks zegt wellicht meer. Deze vrouwen doen bronzen ringen om hun nek om daarmee hun schouders naar beneden te drukken. Dit is eigenlijk een oude traditie om de vrouwen onaantrekkelijk te maken voor vijandige stammen. Nu wordt het gebruikt als toeristenatractie en de omstandigheden waaronder deze vrouwen leven zijn gelijk aan slavernij. We werden er eigenlijk een beetje onpasselijk van en zijn snel weer door gevaren. Sorry, geen foto's dus, we willen juist niet dat dit in stand wordt gehouden!

Na een mooie zonsondergang keren we terug naar ons Teakwood Hotel en nemen een warme douche, want het is ondertussen al weer flink afgekoeld. We hebben de smaak wel te pakken en spreken met onze bootman af dat we over twee dagen weer het meer op willen, dan om nog andere mooie plekjes te ontdekken.

Vandaag gaan we even lekker de benen strekken. We wandelen het dorp uit naar een oud teakhouten klooster. We zijn duidelijk niet de enige toeristen, want er lopen meer amateur fotografen dan monniken. Beetje jammer en we besluiten maar weer terug te wandelen en de meer afgelegen stukken van het dorpje te bezoeken. Ondertussen worden we links en rechts ingehaald door taxibusjes afgeladen met goederen en locals. Hoe beklemd ze ook zitten op, in of achter de taxi, er is altijd wel plaats om te zwaaien en 'Hello, Hello, where you going' te schreeuwen.

In het dorpje zien we weer prachtige plaatjes. Kinderen die ons tegemoet rennen en om aandacht schreeuwen. Nonnetjes die hun bedelronde doen en uiteraard de immense hoeveelheid pagode's. Het meer en zijn omgeving is één groot fotogenieke leefomgeving waar het gewoon heerlijk is om rond te wandelen en mensen te kijken.

We zitten met een dilemma vandaag; bedenken hoe we van hier naar Yangon teruggaan. We hebben gelukkig niet veel opties. Optie 1 is met het vliegtuig, kosten 170 euro en duur slechts een uurtje of optie 2, met de bus, met 15 euro heel veel goedkoper maar wel 16 tot 20 uur in een bus met airconditioning die de reputatie heeft op standje vrieskist te staan. We komen er maar niet uit totdat we een mooie ingeving krijgen. Het is immers bijna Kerstmis! We kopen gewoon vier (!!) buskaartjes zodat we in ieder geval allebei genoeg ruimte hebben om te zitten met onze lange stelten en doneren het verschil tussen de bus en het vliegtuig bij een lokaal weeshuis. We zijn het er snel over eens dat dit de oplossing is die ons het meest bevredigt. Nadat we de buskaartjes hebben geregeld stappen we op de fiets en rijden 10 kilometer het dorpje uit naar het weeshuis.

Het dorpje waar het weeshuis is ligt deels op het land en deels in het water. Via een 500 meter lange houten brug loop je naar een vlonder waar je verder kunt met de kleine bootjes. We kletsen daar wat met de kinderen die net aan komen lopen uit school. Eén voor één worden ze opgehaald door familie en peddelen ze richting hun huisje.

We moeten nu nog opschieten, want we willen voor het donker terug zijn en we moeten het weeshuis (girls orpanage in Inle Lake) nog bezoeken. Vijf minuten fietsen en we zien de school en leefruimte van het weeshuis. Als we worden uitgenodigd in het kantoor van de schooljuf zien we al weer iets herkenbaars. Ja hoor, ook hier zijn weer Hollanders geweest. Het weeshuis is gefinancierd met Nederlandse middelen en er hangen overal foto's van donateurs.

Voordat we er aan toekomen om onze donatie te doen worden we uitgenodigd in de klas. In totaal wonen hier 58 jonge meiden in de leeftijd tussen 6 en 18 jaar. Ze krijgen les zoals op alle scholen, maar ook leren ze vaardigheden zodat ze op eigen benen kunnen staan. Sommige leren weven, andere krijgen computerles en de slimme meiden worden klaargestoomd voor de universiteit. De hele groep zingt de longen uit het lijf bij de kerstliedjes. Tussendoor stellen ze ons vragen en introduceren een paar meiden zich. En dan wordt vriendelijk gevraagd of wij ook willen zingen. Geen probleem, samen zingen we twee liedjes uit het Leave repertoire wat met een daverend applaus wordt ontvangen. Als ze ons vragen of we ook iets van Westlife kennen haken we af. Dan doen zij nog één liedje van Westlife, ach, ze hadden niet kunnen weten dat het eigenlijk van Abba is.

Keihard fietsen we weer terug naar het dorp, want het lukte ons maar niet weg te komen bij het weeshuis. Het is ondertussen al weer lekker afgekoeld en het is een race tussen ons en de muggen die bij zonsondergang weer op komen draven.

De laatste dag alweer bij het prachtige Inle lake. Wat zouden we hier lang kunnen blijven. We gaan nog een laatste rit met de boot maken en bezoeken een grotere markt en een gebied met duizenden oude pagoda's. Ook maken we een feestje van een klooster mee, waarbij aan monniken eten wordt uitgedeeld.

Morgen gaan we met de bus naar Yangon en dan vliegen we naar Bangkok. Eerste wat we doen is op Tweede Kerstdag Jeroen opzoeken in het ziekenhuis (Ja, daar ligt hij nog steeds). En we beloven dat we als een gek ALLE foto's zullen uploaden voordat we naar Indonesië vliegen om Arie en Joke te zien. Want zij zijn ondertussen ook al weer twee maanden door Azië aan het backpacken en met hun en zus Larissa en vriend Martijn gaan we hun 40-jarig huwelijk vieren. We kijken er erg naar uit!

Maar vlak voordat we Inle lake verlaten, nemen we op 24 december in plaats van een kerstdiner een kerstlunch. Buiten, als we teruglopen naar het hotel om onze tas te halen, rent er vanuit een gammel hutje een jongetje van een jaar op zes op me af. In zijn handje heeft 'ie wat bloemen die hij me met een grote lach in mijn handen drukt. “Bye Bye”, roept hij. Dit is een prachtig einde van ons verblijf hier én een mooi kerstkadootje!