Best wel heel erg blij

Men, men, men, wat zijn we blij! Niet zo maar blij, maar best wel heel erg blij. Mijn telefoon was tijdens een vergadering steeds aan het piepen en trillen. Uit de vergadering ging ik snel naar buiten; drie gemiste oproepen, een voicemail bericht. "We hebben een kandidaat voor jullie huis, voor een jaar, per 1 november!", zegt het meisje van het verhuurbedrijf. Een paar mensen op straat hebben me een zeer blij sprongetje zien maken...

Vanaf het voorjaar stond het huis te huur via een verhuurbedrijf. Het aantal bezichtigingen bleef echter achter. Zelf de boer op met het huis hielp ook niet. Ik geloof dat op zo'n beetje elk ministerie het huis op het prikbord of intranet stond (toch handig, die connecties) en ik heb het echt iedereen verteld. Met de dramatische verkoop van ons oude huis nog in ons achterhoofd (stond toen 15 maanden te koop, dus 15 maanden dubbele lasten) waren we erg gebrand op het tijdig vinden van een huurder.

Want een huurder betekent niet zozeer dat onze hypotheek wordt betaald, maar - en nu wordt het pas echt leuk - dat de buffer voor die begrootte lasten kan worden gebruikt voor langer reizen en extra gekke dingen doen. En het huis blijft bewoond, wat ook een opluchting is. We hebben de huurders ook nog zelf kunnen ontmoeten (keurige mensen, ik denk nog netter dan wij zijn hahahah). Kortom we zijn helemaal in de gloria. En dat mag gevierd worden, dus Edwin, kom maar op met die champagne!

Koudwatervrees en bureaucratie

Zijn we nu al in de fase gekomen van de wereldreis-stress? Daar lijkt het wel op. Ik had onlangs 's nachts het ultieme 'cold-feet' moment. Er riep een stemmetje in mij: "Ik wil niet meer!". Waar slaat dit nou weer op? Ik schrok er van. "Mascha, luister gewoon naar je gevoel", dacht ik bezorgd. Maar dat gevoel riep juist heel hard: "Ik ga niet. Edwin gaat maar alleen. Ik wil dat alles gewoon hetzelfde blijft". De volgende ochtend voelde ik me nogal in de war. Gelukkig stelde Edwin me gerust door te zeggen dat het waarschijnlijk (!) een hele normale en vooral gezonde reactie is. Waarschijnlijk? De rest van de dag was het koudwatervreesgevoel nog steeds niet weg, maar, lieve mensen, wees niet bang. Ik ben er inmiddels weer over heen. Het is weggezakt en misschien doemt het nog een keertje op, maar we gaan echt. Echt!

Afgezien van de 'emotionele' stress - wat een luxeprobleem is, dat besef ik dondersgoed- hebben we ook bureaucratische stress.

Elke dag is er wel weer een lastig gevalletje te regelen. Zo maar een voorbeeld; de zorgverzekering kent regeltjes en in Nederland betekenen regeltjes interpretaties en dus onduidelijkheid. Typisch iets waar je flink je vingers aan kunt branden. De huidige verzekering is een collectieve van het werk waar we, vanwege het ontslag, moeten opstappen. We willen ons nu graag gaan verzekeren bij A, maar A laat ons niet eerder toe dan dat we bij onze huidige verzekeraar hebben opgezegd. De huidige zegt echter ons niet te willen/kunnen/mogen uitschrijven als we nog niet bij A staan ingeschreven. En die nieuwe verzekeraar heeft weer een regel dat we niet verzekerd hoeven te zijn als we langer dan een jaar wegblijven. AAAHHHHHH Voel je 'em? O ja, de huidige verzekeraar wil ook eerst een bewijs dat ik geen werkgever meer heb per 1 november. Huh?? Anyway.. dus schrijf ik die ontslagbrief en gaat ook die molen draaien, want opzeggen moet ik toch. Weer een stapje dichterbij. Een taak van het lijstje weg, drie nieuwe erbij.. grrrr. Nog 254 things-to-do!