Dag 162 tm 170, 10 tm 18 april 2009, Carambei
Ik doe weer eens geen oog dicht in de nachtbus. Kan mijn benen niet lekker kwijt, het is er ijskoud door de airco en de man schuin voor me snurkt. We zijn op weg naar Curitiba om daar over te stappen op een bus naar Carambei. Tenminste, dat hopen we, want helemaal goed weten ook nog niet hoe we daar moeten komen, omdat het nergens op de kaart staat. Komt bij dat we nu in Brazilië zijn en ik met mijn geweldige Spaans hier niet zo veel bereik. Ze verstaan me wel, maar als ze gaan terug praten in het Portugees ben ik helemaal de kluts kwijt.
Om half 7 in de ochtend komen we aan in Curitiba, de eerstvolgende bus naar Carambei gaat om 17:15. Hell no! Ik wil geen tien uur hier wachten! Maar na wat gestaar op de grote kaart van Brazilië die in het hokje van de kaartjesverkoper hangt, nemen we de gok en kopen we kaartjes voor Ponta Grossa. Vandaar zou je toch wel makkelijk in Carambei kunnen komen? We zien het wel als we er zijn.
Waren we de afgelopen weken altijd wel in het gezelschap van andere reizigers, nu zijn we echt de enigen. En het gebied is ook anders dan ik me had voorgesteld. In Iguazu zaten we nog in de jungle. Hier heeft het landschap wat weg van Noord Frankrijk.
Velden vol mais, soja, zwart-witte koeien, grote silo's, coöperaties, vrachtwagens rijden af en aan. We zijn duidelijk in het agrarische hart van het land. In Ponta Grossa gaat vrijwel direct een bus naar Carambei (joepie, goed gegokt dus) en om half 1 stappen we uit op een verlaten busstationnetje. Je vraagt je misschien af waarom wij naar deze afgelegen contreien afreizen. In Carambei wonen Yvette en Erwin en hun drie kinderen Amy, Erwin en Suzanne. Yvette is de zus van mijn vriendin Joyce. Ze hebben er een boerenbedrijf van 60 hectare met 15.500 kalkoenen, 88 koeien en 14 kalfjes, maïsvelden en sojavelden. En een prachtig weids uitzicht. Anderhalf jaar geleden zijn ze hier naar toe geëmigreerd.
Wat heel bijzonder is aan Carambei is dat het een Nederlandse
kolonie is/heeft. Bijna 100 jaar geleden kwamen hier de eerste boeren vanuit Nederland naar toe, hopend op een betere toekomst. Bij binnenkomst in het dorp word je verwelkomd door twee grote molens, er is een Hotel de Klomp, veel mensen in dit dorp spreken Nederlands, de kinderen leren Nederlands op school, de namen zijn Nederlands (Verschoor, Dijkstra, Los), er is zelfs een bejaardentehuis voor de oude Nederlanders. Schijnt dat Sonja Barend hier ooit nog is geweest om een documentaire te maken over deze emigranten.
Zoals op elk boerenbedrijf is er altijd wat te doen. Extra handjes zijn welkom en Edwin schildert in drie dagen de nieuwe melkstal. Ik mag op de zitmaaier het gras rondom de twee kalkoenschuren een kopje kleiner maken. Ook zorgen we voor het avondeten. Máár ik ga ook met Yvette naar de nagelstudio en laat voor weinig mijn nagels aan handen én voeten heerlijk vertroetelen. De nagellak op mijn tenen matcht trouwens mijn nieuwe hippe Havaianas. En ik heb eindelijk gelegenheid mijn haar weer eens te kleuren. Weg met dat rossige, zonverkleurde haar.
Het mag hier dan wel een agrarisch gebied zijn, toch heeft het ook z'n spannende Braziliaanse kanten. Op een paar honderd meter van het huis, via het sojaveld een stuk naar beneden waan je je in een heel andere omgeving; een minijungle! Via een rivier, een waterval, lianen, bamboe, komen we bij een volgende waterval met een klein meertje er voor.
Onze benen hebben schrammen omdat we door het dichte woud banen, de voeten zijn nat van door het water baden, maar de ervaring is onvergetelijk. Zo anders! Joyce, als je hier in juli ook naar toe gaat, vergeet dan je bikini niet!
En dan wordt er weer een lief kalfje geboren.
Ik mag het kleintje een naam geven – moet wel met een A- en noem haar Angeline, naar mijn vriendin die op dat ogenblik in het vliegtuig zit naar Brazilië om ons te komen opzoeken. Edwin is in de gloria, want een kalfje betekent ook biest en dat vindt hij zo lekker! Sowieso kunnen we hier onze lol op met verse melk, verse yoghurt en de dagelijkse (!!!!) chocoladetaarten, cakes en brownies van Yvette.
Dit weekje op de boerderij betekent voor Edwin weer jeugdsentiment. Hij pakt alle kansen om weer eens lekker wat te doen en daarbij moet je vooral denken aan, bovenaan het lijstje, tractor rijden! Nadat de melkschuur geverfd is moet het land omgeploegd worden en Edwin is overdag niet van de tractor af te slaan. Na de koffie springt hij erop en pas als het donker is komt hij onder het stof weer terug. Wil je zien hoe stoer hij is, bekijk dan
dit filmpje van Edwin op de tractor.
Ik rijd voor het eerst in vijf maanden weer auto. Ik haal in mijn eentje de kinderen van school en scheur over de zandwegen naar het dorp toe. Gelukkig heb ik goed opgelet en verdwaal ik niet. Ook gaan we met de hele ploeg kilo-eten. Wat is dat nou weer? In Brazilië eet men per kilo (por quilo). Je schept op van een buffet, zet je bord op de weegschaal en je betaalt per gram. Handig he! Vrijdagavond is bowlingavond, zaterdag eten we bij de pizzeria rodizio. Dat betekent dat je een vast bedrag betaalt (2 euro maar!!) en dan komen de serveersters steeds langs met een pizza en als je het er lekker uit vindt zien neem je een stuk en anders wacht je op de volgende ronde. Bijzonder is dat er ook zoete pizza's zijn met witte chocoladesaus bijvoorbeeld. Jammie!
Yvette, Erwin, Amy, Erwin en Suzanne. We willen jullie ONWIJS bedanken voor een heerlijk weekje op jullie 'verzorgboederij'! Het was super!En willen jullie meer weten over de familie Erkel,
bekijk ook eens hun blog!
Klik hier voor alle foto's van Carambei.
Posts
