Terug op Hollandse bodem

The end, dag 484, donderdag 25 februari 2010..... Thuis

Met ernstige gemengde gevoelens vliegen we boven Nederland, vlak voor de landing. We moeten allebei veel zuchten, laten hier en daar een traan, hebben een knoop in onze maag, klamme handen, maar ook enorme blijdschap om straks iedereen weer te zien. De reis is voorbij, klaar en over. De droom die ik als kind had om bij al die mooie plaatsnamen in mijn Atlas zelf te gaan kijken is meer dan uitgekomen. En ik had het met niemand anders willen doen dan met Edwin. Het was in één woord geweldig.

Met rubberen knietjes staan we bij de baggageband. Nog even en we gaan door de deur. Er stijgt een enorm gejoel en gejuich op als we de deuren door gaan. Snel probeer ik de gezichten te scannen, maar er worden armen om me heen geslagen en warme omhelzingen uitgedeeld. Tranen, uiteraard. Het zou een goeie uitzending zijn geweest voor ' Hello Goodbye'. Er wordt een prachtig spandoek uitgehangen, wij delen kussen uit. Raar, echt raar. Niet om vrienden en familie weer te zien, maar raar dat het afgelopen is.....

We hoeven niet bang te zijn dat we omkomen van de honger. Drop, ontbijtkoek, nog een zak pepernoten, geitenkaas; we worden er mee overladen.
En had ik al gezegd dat we om 06:00 uur aangekomen zijn, en dat zelfs op dat vreselijke vroege uur iedereen toch de moeite had genomen hier voor ons te staan. En dat sommigen direct door moeten naar hun werk. Eef, Harald, Marja, Angeline, Erik, Martijn, Gertjan, Sanne, Martin, Claudia, Finn, Ben, Marco en Larissa: grote dank voor het warme welkom vanmorgen!!! Alle anderen: dank voor de smsjes, krabbels en e-mails die we vandaag ontvingen.

Bij Marja en Ben doen we een bakkie met een taart ("He, ik eet het hoofd van Edwin") en een bruine boterham met oude kaas. Niet veel later kunnen we eindelijk ons mooie nieuwe nichtje Kim vasthouden. Een plaatje! En weer wat later worden we afgezet bij het huis van Marie José en co. Zij zijn op vakantie en we maken dankaar gebruik van hun lege huis om deze eerste dagen bij te komen, onze opgespaarde post uit te zoeken en op de bank naar Ophra te kijken (serieus!).

Nu slapen met de kachel op hoog...liefs Mascha en Edwin

ps In tropische sferen komen? Check onze Gili foto's! Oh, en aan een feitelijk overzicht van onze reis (voor de echte liefhebbers) wordt gewerkt...

Tot zo!

Dag 474 tm 483, 15 tm 24 februari 2010, Gili Trawangan en Bali

Uiteindelijk hebben we ons verblijf op Gili Trawangan kunnen rekken tot 22 februari. De snelle boot terug (dus niet weer die langzame ferry van 9 uur), kon betaald worden met de creditkaart. Dus hielden we cash 'over'. BETER! Hoe langer op de Gili hoe beter is ons motto

Terug op Bali werden we een beetje overdonderd door de vele brommers, het getoeter, de auto's, de drukte. Wat was het toch heerlijk chillen op Gili.....

En nu zit ik aan het ontbijt, in mijn bikini, en schrijf ik het laatste blogje vanuit Indonesië. Wees maar niet bang, straks in Nederland ga ik nog wel even door met bloggen. Over onze speurtocht naar een nieuwe baan bijvoorbeeld. Edwin en ik hebben trouwens allebei al sollicitatiegesprekken gepland staan in de week van 1 maart!!!

We genieten nog even van de laatste uurtjes zon en zien jullie strakjes!

Veel liefs van Mascha en Edwin

Aftellen is begonnen (nog steeds op Gili)

Dag 465 tm 473, 6 tm 14 februari 2010, Gili Trawangan

We durven het bijna niet te schrijven, maar we zitten nog steeds op Gili Trawangan! Na al die maanden van reizen over drie continenten, is het verbazingwekkend hoe klein ons wereldje nu is geworden. Ik bedoel, een eiland wat geen auto's of brommers heeft, alleen zandpaden en paardenkarren, een eiland dat je in 2,5 uur hebt rondgelopen en ons dan toch al bijna drie weken weet te vermaken? Juist, that is paradise! We worden al niet meer lastig gevallen door mannetjes met hun “room, room, Sir??” en de jongen van het internetcafé vraagt belangstellend hoe het met onze sollicitaties gaat.

Voor de dierenliefhebbers; met ons adoptiekatje Ploentje gaat het redelijk. Hij heeft goede dagen en dagen dat 'ie er als een vaatdoek bij ligt. We hebben nu ook zijn drie broertjes en zusjes en zijn moeder met postnatale depressie onder onze hoede. Ze zijn niet weg te slaan bij ons hut en we zijn uren zoet met aaien over hun kinnetjes en knuffeltjes in hun nekjes en het serveren van schoteltjes melk.

Eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we wel één keer het eiland zijn afgegaan. We hebben met een bootje de halve kilometer oversteek gemaakt naar het middelste Gili eiland; Gili Meno. Dachten we dat Gili Trawangan rustig was met haar 1800 inwoners, op Meno wonen slechts 300 mensen en is er een handvol bungalows en eettentjes. Prachtig strand en nog een echt Crusoe-gevoel! En er is een schildpaddenopvang centrum voor baby schildpadden.

We hebben op Trawagan kennis gemaakt met twee Haagse meiden die Karma Kayak runnen. Het ligt een stukje weg van de 'drukte' en je kunt er heel mooi de zonsondergang zien. Andere reden dat we hier vaak zitten, is de stapel Viva's, Libelle's, Esta's en Cosmo en Nederlandse boeken. We helpen ze nog een dagje als op het eiland een rupsenplaag is en een grote hoeveelheid rupsen hun resort overneemt. Weg is onze boeddhistische inslag en weg zijn gelukkig de rupsen.

En verder? Verder bereiden we ons geestelijk voor op onze terugkomst. Heel vaak is het in onze gedachten. Hoe zal het zijn als we aankomen op Schiphol? Hoe is het straks weer in ons huis? Maar we kijken niet alleen naar de toekomst, maar denken ook terug aan wat we beleefd hebben de afgelopen maanden. We hebben hier tijd zat voor reflectie en dat gaat prima samen met een snorkelsessie, schelpjes zoeken of met een iPod op het zonnebedje.

Gili Trawangan is nog ons thuis tot ongeveer 19 februari. Er is geen pin op het eiland en we raken door onze roepiah's heen, dus we moeten terug naar Bali. Op zich niet erg, want we hebben nu in elk restaurant op het eiland al drie keer gegeten, dus het wordt wel weer tijd voor wat nieuws. (Hoewel ik liever tot de 24e was gebleven hoor!)

Oh ja, we kunnen gelukkig 27 februari ons huis al in plaats van 1 maart. Hoeven we niet zo lang elders te logeren. En onze vluchtgegevens zijn trouwens Malaysia Airlines MH16 en wie daarbij is, is ook van harte welkom om daarna bij Marja (moeder Edwin) een bakkie te komen doen.

Tot snel!

Gestrekt op Gili Trawangan

Dag 455 tm 465, 27 januari tm 5 februari, Gili Trawangan

Al negen dagen zitten we. Nee, ik bedoel liggen we. Horizontaal, uren lang. Op een strandbed op een eiland wat 9 kilometer in omtrek heeft. In de ultieme relaxstand. Nee, we willen geen toertje doen op Lombok naar de vulkanen of de watervallen. Nee, het is klaar met onze avonturen. Geen bus reizen meer, geen tempels, geen actie.

Deze laatste maand van onze reis kenmerkt zich door het GROTE NIETS DOEN.

Saai hè? Dit is natuurlijk voor jullie lezers helemaal niet leuk om te lezen. Nou, vooruit dan. Ik zal de hoogtepunten onze vakantie op Gili Trawangan even op een rijtje zetten.

1. We hebben ons ontfermd over een superlief piepklein rood katje (roepnaam Ploentje junior) die aan de diarree is en die we dagelijks onze eigen diarreeremmende pillen geven en die we bijvoeren met de restanten van onze red snappers en bananenpannekoek.
2. We laten ons met de stroom meevoeren in het warme blauwe water en volgen de reuzenschilpadden..
3. We schrikken ons een hoedje van een zwart/witte waterslang die uit het koraal komt zwemmen
4. We schudden lokale jongens van ons af die ons magic mushrooms willen verkopen
5. We struinen de kustlijn af en hebben al bijna een kilo aan prachtige schelpen verzameld
6. We doen romantisch bij spectaculaire zonsondergangen
7. We schrijven sollicitatiebrieven en melden ons aan bij alle vacaturesites, dat dan weer wel ;-)
   

En tussendoor genieten we van het witte zand en het azuurblauwe water en trotseren we de warme temperaturen. Sorry mensen, spannender dan dit kunnen we het niet maken.

Oh trouwens, voor de liefhebbers van een vroege start van de dag. Donderdag 25 februari kan de vlag uit, want om 06:00 uur staan wij op Schiphol... Tis maar dat je het weet (hint, hint). En aangezien we nog niet in ons eigen huis kunnen, omdat dat is verhuurd tot 1 maart, zoeken we ook nog onderdak voor vier nachtjes. Bij voorkeur in Den Haag in een huis met voldoende bruin brood, kaas, dropjes, ontbijtkoek en pindakaas :-) ....... Wie wil twee lieve logeetjes?

Ik draai me nu nog even om, want ik wil natuurlijk wel gelijkmatig bruin in wit Nederland aankomen.

Vol goede moed weer vrolijk aan de slag

Lieve allemaal,

Het einde van onze reis is in zicht. We hebben, als we straks thuis zijn, ruim 480 dagen geleefd uit onze rugzak en 24 landen bereisd op drie continenten. We hebben uren en uren in bussen gezeten (wil nog steeds een keer uitrekenen hoeveel uren dat geweest zijn) en vijftien keer het vliegtuig genomen. We hebben in ontelbare bedden geslapen. We zijn door schande én soms schade wijzer geworden, hebben heel veel geleerd en beleefd. We hebben de prachtigste natuur gezien, nog mooiere mensen ontmoet en bijzondere ervaringen opgedaan. De wereldreis is iets waar we ontzettend trots op zijn. We hebben het toch maar mooi geflikt!

Maar de bankrekening raakte leger en leger ondanks jullie woeste geklik op onze advertenties en nu is toch de tijd gekomen om weer terug naar huis te gaan. Met pijn in ons hart natuurlijk, maar ook met blijdschap om straks onze lieve familie en vrienden weer in de armen te sluiten. En ons nichtje Kim voor het eerst te zien en kleine Thomas van Saskia en Dick.

Terug in Nederland betekent ook dat het 'gewone' leven weer begint en – en dat weet iedereen – dat betekent weer geld moeten verdienen. We hebben maanden de tijd gehad om er over na te denken en met vlagen hebben we dat ook gedaan. Want wat willen we straks gaan doen? De conclusie is dat we 'gewoon' weer lekker aan de slag willen. Want écht, we zijn 15 maanden geleden niet gevlucht van ons werk, maar deze reis maken was een grote droom die nu in vervulling is gegaan!!

Dus wie weet een leuke werkplek voor twee uitgeruste mensen die kunnen omgaan met zeer krappe budgetten. Die een enorm incasseringsvermogen hebben opgebouwd en die kunnen onderhandelen of hun leven er van afhangt. Wie kent een leuke functie voor nieuwe collega's die zich kunnen aanpassen aan de vreemdste situaties en dit altijd doen met een groot gevoel voor humor. Medewerkers met een wereldse blik en oog voor de details. Kortom, wie biedt onderdak aan twee vrolijke flexibele enthousiastelingen die niet terugdeinzen voor een uitdaging en die ook nog eens snel beschikbaar zijn! We zijn er klaar voor!

Edwin is een kei wat betreft het managen van complexe webprojecten, onder andere in zijn laatste functie als Projectleider internet bij de Consumentenbond. Maar ook als ZZP-er met zijn bedrijf Added Value heeft hij al vele klanten geholpen met de bouw en vormgeving van websites. Mascha heeft een enorme rugzak aan ervaring – Ministerie van Justitie, Fundeon– als het gaat om in- en externe communicatie en het schrijven van (zakelijke) teksten. Dat een website boeiend leesvoer kan opleveren heeft ze wel bewezen met ons reisblog “ik heb het wel gezien”.

Zie je dus ergens een leuke functie, full- of partime, ken je iemand die geholpen is met een (nieuwe) website of heb je een andere freelance klus voor ons? Laat het ons weten! We zullen je bijzonder dankbaar zijn.

Alvast bedankt en tot gauw!!!!!!

Mascha en Edwin