Nederlandse historie in Melaka

Dag 241 en 242, 27 en 28 juni 2009, Melaka

Martine en Mario zijn geen mietjes, want na nog geen 20 uur in Kuala Lumpur willen ze al verder reizen naar Melaka. Wat overhaast nemen wij afscheid van de familie Bekking en nemen we de taxi naar het busstation. Lekker een chaotisch tafereel levert dat op, maar er is uiteraard een mannetje die zich over ons ontfermt. Mits we natuurlijk ons kaartje bij zijn maatschappij kopen, dat dan weer wel. De bus is een beetje gaar, mijn stoel kan alleen maar in de ligstand en de airco is ook niet echt koud. Schuddend en hobbelend komen we aan in Melaka. Ons hotel bevindt zich in Chinatown, maar tegenover ons zit een moskee. Maleisie is echt een mengelmoes van culturen; Indiaase, Chinese, Indonesische en Malays. Het gaat allemaal goed samen en levert het hele jaar door lekker veel verschillende feestdagen op.

Nederlanders zaten ook een tijdje in Melaka (vanaf 1641) en het Stadthuys op het centrale plein is daar nog een overblijfsel van. Nu is het een museum en we worden er wijzer over de vele overheersers van deze stad tot de Japanners aan toe in de Tweede Wereldoorlog.

Met die enorme hitte moet je je natuurlijk niet te veel inspannen en dus stappen we grijnsend in een kleurrijk versierde riksjaw. Het mannetje trapt zich het apelazerus, maar wij joelen en zingen mee op de muziek van Boney m die uit het luidsprekertje van zijn fietsradio schalt. Crazy like a fool? Daddy COOOOL! Boven op een heuvel (die we trouwens lopend ophoog gaan, de rikshawman kan even uitrusten) staat een kerkje dat in handen is geweest van de Nederlanders met grafstenen met Nederlandse teksten er op, hoewel het is eigenlijk oud Nederlands natuurlijk.

En dan is het weer tijd voor een optreden van Edwin. Een band uit Kuala Lumpur geeft een geweldig show weg in een klein, huiskamercafé. Wie wil en kan mag aanhaken en Edwin leent de grote gitaar van een kleine Malay. Met de zweetdruppels op zijn voorhoofd en rug speelt mijn grote singersongwriter de sterren van de hemel, terwijl hij wordt begeleid door de muzikanten. Geweldig! Na afloop krijgt 'ie te horen dat het een 'awesome performance' was. Steek die maar in je zak.

De volgende dag nemen we een rustdagje. Ook wel nodig aangezien we om half 5 wakker worden door het 'aanvliegen van Allah', zoals mijn vader dat noemt. Of te wel, de oproep voor het gebed schalt uit de enorme luidsprekers van de moskee tegenover ons. Hmmm, das nou jammer. In Melaka is een replica van het paleis van de sultan. Een mooi houten gebouw waar bij de bouw geen één spijker is gebruikt. En we koelen af in de shoppingmall. 's Avonds krijgen we de tip om te gaan eten bij een Pakistaans restaurant buiten het toeristische deel van de stad. Het lijkt wel een industrieterrein, maar het is er afgeladen met locals en we smullen van naanbrood en spinazieprutjes en curries! LIKE!

Morgen gaan we naar Mersing om daar een bootje te nemen...

Logeren in Kuala Lumpur

Dag 236 tm 240, 22 tm 26 juni 2009, Kuala Lumpur

Niet een beetje, maar een beetje veel schakelen. We komen vroeg in de ochtend aan in Kuala Lumpur. Veel later dan verwacht, want er waren zes zieken aan boord van het vliegtuig en door alle commotie rondom de varkensgriep namen ze het zekere voor het onzekere. Eerst een gezondheidstest bij die zes mensen en dan pas vertrekken we vanaf Johannesburg. Toen werd omgeroepen dat er zieken aan boord waren geweest zagen we gelijk alle Aziaten in het vliegtuig mondkapjes op doen (en de meeste hadden deze al op trouwens). Onnodig volgens de stewardess en dus zaten wij daar als één van de weinige zonder.

Maar schakelen dus, want hier in Maleisië is het zomer en dat betekent temperaturen van ruim boven de 30 graden en een luchtvochtigheid waar je spontaan nat van wordt. Gelukkig heeft de 'teksi' airco en worden we in een uurtje van het vliegveld naar het huis van Gilbert gebracht. Gilbert is de oudste neef van Mascha (moeders kant) die al jaren in Kuala Lumpur woont met zijn vrouw Mary en zoontje Emil van zes jaar. Na een korte mailwisseling waren we uitgenodigd om bij hem te komen logeren. Gilbert is vroeger Nederlands kampioen schermen geweest en heeft nu in KL zijn eigen schermschool opgerich; Ampeng Fencing.

We moeten flink acclimatiseren en ook nog even een aardige jetlag wegslapen. Heerlijk dat we bij de familie Bekking te gast kunnen zijn om zo op ons gemak te wennen aan dit nieuwe continent. We kunnen lekker Kuala Lumpur verkennen waar we over een paar dagen Martine en Mario zullen ontmoeten die met ons verder Maleisië gaan ontdekken. Kuala Lumpur is vooral bekend om zijn Petronas Towers, een indrukwekkend gebouw van twee torens met in het midden een brug die de twee torens verbindt. We hebben geluk, want we kunnen, zonder daarvoor vroeg in de rij te staan, 's middags de brug bezoeken en hebben zo een prachtig uitzicht over de hele stad. Onder de torens is een enorme mall waar we lekker genieten van de airco en de vele winkels met merkkleding en alle gadgets die je je maar kunt bedenken. Geld is hier zeker in dit Islamitische land en ze schuwen zeker de merken niet. Opmerkelijk, want we hadden toch een heel ander beeld bij dit land. We gaan ook nog naar de Indiaanse wijk waar we heerlijke curry uit bananenblad eten voor een prijs waar je in Nederland nauwelijks een bord rijst voor krijg, we rekenen 5 euro af!

De volgende dag gaan we een kijkje nemen bij de sportschool van Gilbert. In hetzelfde gebouw werkt ook zijn vrouw die een centrum heeft voor kinderen met gedragproblemen. Ze heeft zich opgewerkt tot een gerespecteerd specialist op het gebied van onder andere autisme en adhd. Maar we hoeven gelukkig geen consult en dus staan we binnen 15 minuten met een schermpak aan in de prachtige schermzaal van Gilbert. We vinden het vooral erg warm, maar Gilbert is bloedserieus en toont ons al snel hoe we het degen op de juiste manier moeten vasthouden. Hij toont ons enkele basisbewegingen en al snel moeten we ons verdedigen, terwijl hij als een ware Zorro op ons staat in te prikken. Schermen is veel moeilijker dan we verwacht hadden en het vergt bijzonder veel training om dit goed onder de knie te krijgen. Na 20 minuten staat het zweet ons op de rug en mogen we weer plaatsmaken voor echte schermers. Mascha en ik spelen nog met wat speelgoed zwaardjes waar we beter mee overweg kunnen. Als we terug naar huis willen komt het met bakken uit de hemel. Er zijn zelfs bomen omgevallen en overal op straat liggen takken. Eenmaal thuisgekomen legt Mary uit dat deze regen is gecreëerd om de 'haze' uit de lucht te krijgen. We snappen het niet helemaal, maar de volgende dag is de lucht helemaal opgeklaard en zal het dus wel ergens goed voor geweest zijn.

Vandaag komen Martine en Mario al weer aan. Martine is een vriendin van Mascha en ex-collega van Justitie. We gaan eerst nog even de stad in naar het Chinese deel van de stad. Dit ligt vlak bij het hotel van Martine en Mario zodat we ze daar aan het eind van de middag kunnen verrassen. In Chinatown komen we bijna dezelfde merken tegen als in de dure mall's, maar nu tegen zulke lage prijzen dat je de échtheid toch wel in twijfel moet trekken. Superstoere Ed Hardy shirts gaan hier voor 45 ringit over de toonbank.. mmmmm. In de echte winkel hingen ze voor 865 ringit. Nadat we weer eens heerlijk gegeten hebben gaan we richting het hotel. We beginnen toch wel de kriebels te krijgen, het is toch altijd weer leuk en spannend als vrienden je komen opzoeken. Na een uurtje zien we opeens een auto voorrijden en aan de contouren te zien moeten ze het zijn. We wachten tot ze binnen zijn bij de receptie en gaan dan achter ze staan. Het duurt even maar draait Mario toch zijn hoofd eens om. Je komt toch ook overal die Hollanders tegen ;-) Wat een leuk weerzien! Die avond gaan we nog wat eten met z'n allen in de uitgaansbuurt Bintang en we besluiten de volgende dag direct door te reizen naar Melaka, een prachtige kustplaats met een Nederlandse geschiedenis.

Gilbert, Mary and Emil, thanks for your hospitality during our stay. It was great to be with long lost family.

Apartheid in Zuid Afrika

Dag 232 tm 235, 18 tm 21 juni 2009, Nelspruit en Johannesburg

Funky Monkey is onze bestemming van vandaag, ofwel de toeristenmagneet Nelspruit. We gaan niet naar het (Paul) Krugerpark maar gebruiken de stad als tussenstop tussen Swaziland en Johannesburg. We komen er al lekker vroeg aan die dag, want er zijn weinig passagiers waardoor er geen tussenstops nodig zijn. Dat Nelspruit dé plek is om naar het Krugerpark te gaan laat zich overal raden, ze weten daarbij ook schrikbarende prijzen te vragen voor de toertjes die voor de lokale bevolking zelf vaak een fractie kost. Was Swaziland nog zo lekker goedkoop, hier zijn de prijzen verdubbeld. We moeten helaas besluiten geen toertje te doen en gaan dus maar eens de lokale mall bezoeken.

We zitten een kwartier in de taxi en rijden dan een enorm parkeerterrein op waar we moeten kiezen uit één van de zes ingangen om afgezet te worden bij de mall. Tja, laten we maar eens beginnen bij de eerste ;-) Een supermodern complex met alle topmerken uit de Westerse wereld. Er is zelfs een bioscoop en omdat we toch genoeg tijd hebben besluiten we eens lekker naar de film te gaan. Angels and Demons met Tom Hanks in de hoofdrol. 's Avonds is er weer voetbal op tv, de Confederations Cup, een opwarmertje voor de in 2010 te houden wereldcup in Zuid Afrika. De volgende dag is echt een hangdag, we hebben er spijt van dat we niet naar Mozambique zijn gegaan. We dachten tijd te kort te hebben, maar nu zitten we ook maar te niksen, zonde van de tijd eigenlijk.

We vertrekken weer naar Johannesburg voor de allerlaatste dagen in Zuid Afrika. We hebben nog één toer op ons lijstje staan, het bezoeken van het apartheidmuseum én de wijk Soweto. Soweto, ofwel SOuth WEst TOwnship, is één van de meest bekende en grootste townships die Zuid Afrika rijk is. Het is een stad op zich en heeft een rijke geschiedenis gekoppeld aan de apartheid. Onze gids rijdt door de verschillende wijken heen en toont ons dat er niet alleen arme mensen wonen. Er zijn eigenlijk drie te onderscheiden groepen: de rijke zwarte Zuid Afrikaanse wijk, de 'middelclass' en dan nog de mensen die in hutjes moeten wonen in afwachting van een staatswoning.
Dat wachten kan soms wel oplopen tot 10 jaar en in de tussentijd moeten ze leven zonder stromend water en elektriciteit. We rijden ook nog langs het huis van Desmond Tutu en bij het huis van Nelson Mandela stoppen we voor een bezoek. Na zijn vrijlating heeft hij daar nog 11 dagen gewoond totdat hij gek werd van de continue stroom aan mensen die om zijn aandacht vroegen. Het is nu een museum die het verhaal vertelt van een man die altijd achter zijn droom heeft gestaan en daarvoor bereid was te sterven. De straat staat overigens in het Guinness Book of World Records, want het is de enige straat ter wereld waar twee Nobelprijs winnaars wonen: Tutu en Mandela.

Na dit bezoek gaan we naar een museum wat vertelt over de studentenopstand in 1976 die het apartheidsbewind heeft doen wankelen. Honderden jongeren zijn hierbij afgeschoten, omdat ze weigerden om les te krijgen in het Afrikaans. Engels was de voertaal, maar om 'gelijke kansen' te creëren werd besloten dat studenten voor 50% in het Engels en 50% in het Afrikaans les gegeven werd. In de praktijk betekende dit dat de zwarte studenten nog verder achtergesteld werden. Onze gids legt ook uit dat het verboden was om met meer dan drie mensen samen te zijn op straat. Eén persoon was ok, twee personen konden een stelletje zijn, drie personen samen werd verdacht en bij vier personen mocht je schieten. Dit werd overigens vrij letterlijk genomen. We bezoeken een kerk waar de jongeren stiekem afspraken en waar je ook kijkt zijn de kogelgaten zichtbaar, zelfs ín de kerk! Later zullen we zelfs een video zien waarbij een groep studenten hardhandig uit de kerk wordt gedreven.. ** slik **.

Na een snelle lunch gaan we door naar het Apartheidsmuseum. Zuid Afrika is het enige land ter wereld waar ze zo'n duidelijke scheiding doorvoerden tussen de verschillende rassen en huidskleuren. Bij de ingang krijgen we willekeurig een kaartje in ons handen waarop staat wat onze kleur is. Mascha bleef blank, maar ik was nu een zwarte en moest ook de ingang in die voor zwarten bedoeld was. Je kreeg hiermee een beeld van hoe het geweest moest zijn ten tijde van de segregatie. De Apartheid had slechts één doel voor ogen, een veilige leefomgeving voor de blanken creëren waarbij ze de macht over de zwarten hadden. Zwarten werd het verboden in de steden te wonen en kregen nauwelijks opleiding waardoor ze slechts inzetbaar waren voor de zware handenarbeid. Een mensonterende situatie, zeker als je bedenkt dat het hoogtepunt zich ver na deTweede Wereldoorlog plaats had. Blijkbaar had de oorlog hen niets geleerd.

De ommekeer vond plaats toen de studenten in opstand kwamen tegen het leersysteem. Dit kreeg de aandacht van de hele wereld en er werden vele sancties opgelegd. Toch duurden het nog jaren voordat de apartheid werkelijk afgeschaft werd. Tot op de dag van vandaag zijn de naweeën van het apartheidsbewind nog duidelijk voelbaar. Er is nog een duidelijk scheiding tussen blanken en zwarten en er heerst nog veel racisme onder de oudere blanke generatie. Het zal nog vele generaties duren voordat er een samenleving is die elkaar als gelijke zullen behandelen, een erg trieste situatie.

We zijn erg blij dat we nog een stop-over in Zuid Afrika hebben gemaakt. Het heeft zowel een prachtige verhaal over de mensen die als één met de natuur leefden als ook een zeer pijnlijke verleden van haat en scheiding. En bovenal een prachtige natuur. 't was kort, ons bezoek aan dit land, maar we komen een keer terug. Dat is zeker! Op naar Maleisië.....

'Wild life' in Swaziland

Dag 226 tm 231, 12 tm 17 juni 2009, Swaziland
Philip loopt voorop, daarachter Nancy, Edwin, Cecile en ik. We moeten stil zijn, in een rechte lijn achter elkaar lopen en geen wilde bewegingen maken. Philip organiseert elke ochtend om 08:00 gratis wildwalks. Een wandeling door het natuurpark met kans op nijlpaarden, luipaarden, krokodillen en ander 'vriendelijk' wild. Hij loopt gewoon op zijn slippers en zonder wapen bij zich. Zo wild kan het dan toch niet zijn. En inderdaad, we hebben niet veel geluk. Genoeg zebra's en antilope, maar we stuiten niet op iets 'groots'. Toch is het boeiend, want Philip weet veel te vertellen over planten en dieren. Hij laat bijvoorbeeld een vrucht zien die erg giftig is en je binnen 4 uur het licht doet zien, tenzij hij rijp is, dan is hij heerlijk en onschuldig. 's Middags nemen we de Bazbus naar Swaziland. Ons derde land al in Afrika! De formaliteiten bij de grens stellen niet veel voor, in de rij, stempeltje er bij, vriendelijk glimlachen naar de beambte en we zijn binnen. Swaziland is een koninkrijk. De meesten van jullie kennen het land wellicht vanwege de koning die elk jaar een nieuwe vrouw uitkiest. De jonge meisjes dansen één keer per jaar de benen uit hun lijf in de hoop dat de koning (38 jaar) gecharmeerd raakt. Hoewel geen enkele Swazi lelijk durft te praten over zijn koning is er wel voorzichtig kritiek op hem vanwege zijn extreem hoge uitgavenpatroon, want terwijl het land zelf (met maar 1,2 miljoen inwoners) arm is en ook nog eens 40% (!!!!) HIV of Aids heeft, geeft hij zijn geld uit aan een privévliegtuig en andere toys for boys.

We logeren in Sondzela Backpackers dat midden in het wildpark Mlilwane ligt. Dit wildpark is het oudste van Swaziland en heeft veel steun gekregen van Prins Bernard. Een héél klein beetje Nederland in Swaziland. Als ik het hek uitloop, zie ik in een mum van tijd zebra's, wildebeesten en antilopen. Zó in de achtertuin! Er lopen wrattenzwijntjes rond het gebouw en er is ook een struisvogel die graag je bord leeg eet. Edwin raakte al een banaan kwijt.

De eerste dag gaan we een wandeling maken waarbij we gelijk verdwalen. Wat 'chappies' sturen ons terug als we de weg vragen waardoor we helemaal de draad kwijt zijn. Gelukkig komen we iemand tegen die uiteindelijk wel de weg weet en ons naar de Hippopool loodst. Helaas geen nijlpaarden vandaag, want het eilandje waar ze normaliter liggen is ingenomen door een paar reusachtige krokodillen, formaatje 4 meter en groter en niet schuw voor een onsje mensenvlees meer of minder. En wij lopen gewoon 'los'. Zolang je maar niet te dicht bij de waterkant komt is het veilig, zeggen de Swazi's..... Gelukkig zijn krokodillen en nijlpaarden vooral 's nachts actief. We brengen het er natuurlijk heelhuids vanaf en gaan terug naar het kamp. Er staat die avond braai op het menu waarbij de vrouwtjes alles gaarstomen op het kampvuur.
Het eten wordt sissend opgediend en we weten het nauwelijks weg te krijgen. Niet omdat het smerig is, maar omdat het een enorm bord vol is. Liefde gaat door de maag en hier geven ze er graag veel van. Het is lekker rustig in het hostel en we warmen op bij het kampvuur voordat we naar bed gaan.

Vandaag doen we de wandeling nog een keer opnieuw, verdwalen we niet en lopen we in één keer goed naar de hippopool. Helaas liggen de krokodillen nog steeds op hun eilandje en besluiten we toch maar op zoek te gaan naar de hippo's. We moeten hiervoor door een bos met eucalyptusbomen. Heerlijk ruikt het er, alsof je in de sauna bent, zelfs de temperatuur komt in de buurt. Na een halfuur komen we uiteindelijk bij een moeras uit waar we meer geluk hebben. Hier hebben de nijlpaarden zich dus verstopt. Nou, ranger Edwin en spoorzoeker Mascha vinden ze wel! Missie geslaagd, nu terug naar het hostel, want vanmiddag gaan we op audiëntie bij de lokale chief. Ze woont op een erf met daarom heen een schutting van gevlochten gras. Dit heet de kraal. Wat we niet wisten is we verplicht mee moeten doen aan traditioneel dans en gezang. De mannen moeten bijvoorbeeld het volgende meezingen: “uyakhuluma mswati, inkhosi isesibayeni”. Ja, probeer dat maar eens uit je hoofd te leren. We hebben echt keihard gelachen, of eigenlijk meegelachen, want het was wel duidelijk dat wij het 'lijdend' voorwerp waren. We krijgen ook nog les in het pletten van mais (eigenlijk een vrouwenbaan, maar ongetrouwde mannen zoals ik mogen dit werk ook doen, lucky me!). Mascha mag nog proberen rond te lopen met een mand op haar hoofd en leert te vlechten met gras. Tot slot, na al dat harde werken leren we nog te slapen op een kussen van hout. Als we alle testen hebben doorstaan, mogen we ons Swazi noemen. De chief zorgt voor zo'n 20 weeskinderen (ouders stierven aan aids). Ze stelt het dus zeer op prijs als we nog wat souvenirtjes kopen zodat ze wat extra gld heeft voor die kinderen. Dit doen we uiteraard, als is het alleen al omdat ze zo keihard voor ons zingen. Zo schattig. Met schreeuwende 'bye, bye, bye' nemen ze afscheid van ons. Dit was echt een superleuke ervaring!

De volgende dag plaatsen we eindelijk weer eens wat artikelen online. Internet in Zuid Afrika en Swasiland is reteduur (6 euro per uur) en ook niet snel, dus we moeten deze drie weken maar even afkicken. Ook hangen we wat rond in het 'House on fire'. Een prachtige nightclub midden in de bush. Ze hebben zelf Guinness op de tap. 'Doet u mij een pint!' Eind van de dag kunnen we weer mee met de pickup van het hostel die ons weer netjes terug brengt. Want we zitten zo afgelegen in de bush dat we afhankelijk zijn van het shuttlebusje van het hostel. We hebben trouwens vandaag doelbewust een rustig dagje gepland, want morgen gaan we weer op zoek naar WILD!

Mkhaya is één van de drie Gameparks in Swaziland (zie www.biggameparks.com) waar Prins Bernard zich voor in heeft gezet. Mkhaya is extra speciaal, omdat het een park is voor dieren die met uitsterven worden bedreigd. Er werd in de jaren '60 en '70 zo ongelooflijk veel gestroopt waardoor de populatie witte neushoornen van 100.000 stuks was afgenomen tot 2300. Het is echt verschrikkelijk om te zien dat zoveel prachtige dieren zijn afgeschoten om wanhopige rijke mannen aan een erectie te helpen. (Niet dat ze dat dan krijgen van het neerschieten van zo'n beest, maar de hoorn van de neushoorn zou stimulerende stoffen bevatten). Gelukkig werpt het beschermingsprogramma zijn vruchten af en is het aantal weer verdrievoudigd, maar het zal tientallen jaren duren voordat het weer op het oude peil is.

Ondanks de gruwelijke reden waarom dit park in het leven is geroepen is de safari echt te gek. We zijn de enige twee in de open jeep met gids Sabelo die ons alles vertelt over de dieren en de natuur. We staan in mum van tijd oog in oog met een kudde olifanten. Later zien we ook nog een groep neushoornen. We stappen zelfs uit en lopen heel stilletjes naar een moeder met baby. Dit is best wel eng. Maar er gebeurt niets. Ze kijkt ons aan en graast daarna weer rustig verder. We zijn absoluut niet interessant hahaha.We zien ook nog een grote kudde wildebeesten en als klap op de vuurpijl ontdekken we ook nog een giraf die rustig de tijd neemt om te poseren, zodat we een paar prachtige foto's kunnen schieten. Daarna is het tijd voor de lunch en lijkt het wel of we in de film 'Out of Africa' terecht zijn gekomen. We worden enorm verwend met een heerlijk en uitgebreid buffet. Hoe doen ze het toch, zo midden in de bush je zo'n voortreffelijke maaltijd bezorgen? Na de lunch krijgen we deel 2 van de gamedrive.

Opeens stopt onze gids en rijdt een klein stukje naar achteren. Mascha schrikt zich helemaal rot als er op nog geen méter afstand een buffalo haar recht in de ogen aankijkt. Er ontglipt haar een welgemeend 'holy fuck' en nog geen seconde later verdwijnt de buffalo in de bosjes.. pfff.. gelukkig ,maar want deze jongens staan niet bekend om hun vriendelijke karakter. Ze behoren tenslotte niet voor niets tot de Big Five. Na 1,5 uur worden we weer bij de uitgang afgezet en nemen we het openbare vervoer terug naar ons hostel, dat 80 kilometer verder ligt. Vanmorgen hadden we geluk en konden we het hele stuk met de Bazbus meerijden. Nu is het gewoon een kwestie van langs de kant van de weg staan en wachten tot de bus komt. Een erg leuke ervaring, het OV in Swaziland. De TV staat keihard aan met daarop een concert van een gospelartiest. De bus zit vol met scholieren die vooral erg veel giechelen als ze ons zien. Na een uur moeten we in de grote stad Manzini overstappen op een minibusje. Er staan er slechts een stuk of honderd. Iedereen schreeuwt door elkaar en we kunnen geen wijs worden uit de bestemmingen. Gelukkig helpt een schooljongen ons en worden we in een propvol busje geperst. Als ik uit het raampje kijk (mijn neus zit toch al tegen het glas aangedrukt) zie ik dat de busjes de gekste namen hebben. Leest u even mee: earthquake, dream lover, he is the way, trial and error, lord of sound, hope does not kill, big love, take care of yourself en de bekende rubber boys. Aangekomen bij de fruitmarkt stappen we over in het shuttlebusje van het hostel, dat al netjes op ons stond te wachten. Die avond eten we niet mee, want we hebben nog soep over van de vorige dag: Chakalaka soep! Een pittig soepie die de vlammen je kont uit doen schieten. Alsof deze dag nog niet hot genoeg was!

De laatste dag in Swaziland is een lekker rustdagje, we spelen nog wat met Ozzie' de struisvogel die over het terrein wandelt en zien de vele zwijntjes lekker door de tuin rennen. Morgen gaan we alweer richting het einde van onze Afrika avontuur als we terug naar Zuid Afrika gaan, naar Nelspruit. Eens zien hoe wild het daar is. Swaziland scoort in ieder geval hoog op ons lijstje van toffe landen. We will be back.

Oh ja, Arie (pap) is vandaag jarig. Helaas hebben we geen bereik in de bush, dus bellen lukt niet, maar vanaf hier zeggen we: “Van harte met je 64e verjaardag!”

St Lucia, ons eerste wild

Dag 221 t/m 226, 7 t/m 12 juni, St Lucia 

We konden helaas niet in één ruk vanuit Drakensberg door naar St Lucia. De Bazbus ging vandaag niet verder dan Durban en dus moesten we een overnachting maken in Hippo Hide Lodge. Een klein hostel waar bijna alleen maar Nederlanders leken te zitten. Omdat we toch wel laat in de middag aankwamen besloten we maar eten te bestellen bij 'Mr Delivery'. Dit is een bezorgdienst die allerlei deals heeft met restaurants om eten te bezorgen. Heel erg relaxed, want zo hoef je niet de deur uit en kun je, zoals wij deden, toch lekker Indiaas eten. Nog een leuk feitje: Durban kent de grootste Indiase gemeenschap buiten India!

De volgende dag staan we veel te vroeg op. Het tjappie van het hostel zegt ons dat de bus rond 6.45 uur ons op komt halen. Dat blijkt 8.30 uur te zijn. Behoorlijk irritant uiteraard, want omdat we op de bus zaten te wachten durfden we het ook niet aan ontbijt te bestellen. Goedgemutst gaan we uiteindelijk de bus in, samen met Rob en Inge, twee Nederlanders die ook naar St Lucia gaan. In een paar uurtjes tijd zijn we er al, in het toeristische St Lucia wat een World Heritage Site is van de Unesco, vanwege haar vijf ecosystemen. Eh, welke waren het ook al weer, zee, rivier, moeras, mangrove en grasland? Het gebied staat ook bekend om de krokodillen en nijlpaarden. Maar er lopen ook zebra's, antilope en er zwemmen haaien, dolfijnen, zeeschilpadden en humpbackwalvissen. Ruim aanbod dus.

Diezelfde middag huren we nog een auto bij Avis zodat we de volgende dag op eigen houtje naar HluHluwe (spreek uit als SloeSloewie!) en Umflozi Game Parks kunnen gaan. We huren een Toyota Corolla met alles erop en eraan, heerlijk om weer eens in zo'n superluxe auto te rijden. Echter niet geheel zonder reden, want Rob en Inge delen de kosten met ons. We gaan vroeg naar bed, want om 5 uur 's ochtends moeten we in de auto zitten om naar de game parken te rijden. ** gaap **

Het zeikregent die ochtend, verdomme, hebben wij weer. Die dieren zijn net als mensen, als het regent schuilen ze liever onder bosjes dan dat ze door de modder banjeren. We zien niet echt veel het eerste half uur in het park. Maar dan opeens zien we ons eerste wild life, een stuk of wat impala's. Gelijk schieten we als een gek tientallen foto's bij elkaar, niet wetend dat we die klote beesten nog wel honderd keer gaan zien vandaag in veel mooiere settings. Het mooie van deze parken is de aanwezigheid van de Big 5: buffel, olifant, neushoorn, leeuw en luipaard. En big five betekent ook dat je kunt rekeken op giraf, zebra, aap etc.

Niet veel later worden we geconfronteerd met de harde werkelijkheid van deze dierenwereld. Voor ons zien we in de verte een zebra hinkelen wat alleen maar kan duiden op een gewond dier. Eenmaal dichterbij gekomen zien we het vlees uit zijn bovenbeen hangen en overal krassen op zijn achterste. Dit arme beestje is waarschijnlijk door een leeuw aangevallen, maar heeft zien te ontsnappen. De zebra kijkt zo zielig, je zou hem het liefst uit zijn lijden willen verlossen. De omgeving is vergeven van de gieren en verder op pad zien we ook al de eerste hyena die blijkbaar het bloed geroken heeft van een gewond dier. Na nog wat uurtjes rijden komen we de eigenaar van het Avis filiaal tegen die dus ook gamedrives regelt. We vertellen hem over de zebra en later die avond, als we de auto terugbrengen horen we dat hij inderdaad een zebra tegenkwam. Hij had de strijd op moeten geven en vormde het hoofdgerecht van een stuk of 50 gulzige gieren. Arm dier!

Het hoogtepunt die dag was toch wel de confrontatie met een neushoorn echtpaar. In de verte zagen we al een stevig stel billen en dichterbij gekomen zien we het pas echt duidelijk. Gelukkig waren ze rustig en hadden ze er geen problemen mee dat we ze rustig achtervolgden. We zaten echt alle vier te stuiteren in de auto van enthousiasme. Echt geweldig, want dit is echt de real thing, niets geen hekken of toezichthouders. We worden op nog veel meer dieren getrakteerd, zoals overstekende giraffes, hyenas, in de verte olifanten, een kudde zebra's, apies, wrattenzwijnen (voor de tekenfilmfans; Pumba) en wildebeest.

Na een lange dag van 11 uur door het game park tuffen wordt het donker en tijd weer terug naar huis te gaan. Het blijft toch wennen om in een links te rijden in het donker zonder ook maar één vorm van straatverlichting. We komen heelhuids terug bij het hostel en gaan die avond heerlijk vis eten. Onze ogen kunnen zich eindelijk ontspannen, geen gepieg naar wild meer!

De volgende dag is helaas een beetje een hangdag, het enige wat we doen is een boottocht om de nijlpaarden en krokodillen te gaan bekijken. Een erg geslaagde boottocht, want we zien tientallen nijlpaarden in het water. Het lijken van die lieve beestjes, maar wat we niet wisten is dat ze verantwoordelijk zijn voor 60% van alle dodelijke interacties tussen mens en dier. Het schijnt zelfs zo te zijn dat de nijlpaarden later op de avond ook gewoon door de straten van St Lucia lopen, op zoek naar eten. Hier hoef je dus 's avonds niet bang te zijn voor zakkenrollers, maar meer voor uit de kluiten gegroeide dieren die over je heen willen rollen. Die avond is het gratis eten bij het hostel en komen er Zulu zangers langs. Ze zingen slechts 3 liedjes en zijn dan al weer vertrokken, jammer! Het eten is een typische Zuid-Afrikaanse stoofpot (Potjie). Erg lekker, maar uiteraard met vlees, dus we vissen alleen de groente en de aardappels eruit. We gaan maar weer vroeg naar bed, als het al zo vroeg donker is dan lijkt de avond ook veel langer te duren, typisch winter!

We willen eigenlijk meelopen met de gratis wandeling van 8 uur 's ochtends. Als we aan de balie verschijnen lijkt de gids daar anders over te denken. Het heeft geregend en dat is excuus genoeg om de tocht niet door te laten gaan, tsjonge, ze hebben hier ook niet veel nodig om lekker niets te hoeven doen. Vervolgens krijgen we ook nog eens ruzie met de mensen van de Bazbus, want Mascha d'r kaart zou verlopen zijn. Erg bijzonder voor een ticket wat onbeperkt geldig is. Na veel gebel en een onbehulpzaam hostel lukt het uiteindelijk wel iets te regelen maar het blijft vaag waarom dit nu weer heeft kunnen gebeuren.

Het is tijd wat te gaan doen dus huren we die ochtend een paar fietsen. Uiteraard alleen de kindermodellen worden verhuurd en dus gaan we weer heel charmant op pad. Er is een krokodillencentrum wat op onze dagplanning staat. Super cool want ze hebben echt enorm veel dieren van verschillende leeftijden. Erg vriendelijke beestjes die graag een hap uit je arm nemen. Ok, ik moet ze ook niet pesten met een stokje, maar Mascha schrok zich echt helemaal rot, zo'n klein beestje kan al enorm blazen en ziet er toch vrij indrukwekkend uit. Na een uurtje gaan we nog verder fietsen en opeens zien we aan de oever weer een heel stel nijlpaarden lekker liggen zonnen. Die beesten hebben het goed voor elkaar, lekker de hele dag chillen en als het nacht is lekker gras vreten. Zo vliegen de dagen in St Lucia weer voorbij. Morgen de bus naar Swaziland, hopelijk gaan we daar nog meer wild zien!

Biertje in Lesotho, ladderklimmen in Drakensberg

Dag 217 t/m 220, 3 tm 6 juni 2009, Drakensberg (Zuid Afrika) en Lesotho

Allereerst geven wij hele warme felicitatiekussen aan Gertjan en Yoka die op 3 juni zijn getrouwd. En geweldig dat we ze nog hebben kunnen bellen.

Moesten we in Centraal- en Zuid Amerika altijd zelf op zoek naar busstations, buskaartjes en zelf vervoer regelen naar een busstation toe, in Zuid Afrika pakken we het anders aan. Gemak dient de mens en we hebben een 'loop' ticket geboekt met de BAZbus, een hop on-hop off busdienst die van hostel naar hostel rijdt. Het rondje wat wij maken start in Johannesburg en na drie weken sluiten we de cirkel weer in deze stad. Echt ideaal voor backpackertjes zoals wij, want een andere manier van reizen is met een gehuurde auto en dat is een stuk duurder.

Vandaag doen we het eerste deel van ons rondje oostelijk Zuid Afrika. We laten ons na vier uur rijden afzetten bij Amphitheatre Backpackers Lodge in noordelijk Drakensberg. Deze bergketen is de grootste van het land en heeft pieken van meer dan 3000 meter. Vanuit ons hostel hebben we mooi uitzicht. Hoog in die bergen, achter de pieken ligt het land Lesotho, ook wel een koninkrijk in de hemel genoemd. Het is volledig ontsloten door bergen en – en dit wist ik niet- het is het hoogste land ter wereld met zelfs het hoogste laagste punt van 1100 meter. Ja, denk daar maar eens over na. Het land is behoorlijk geïsoleerd en daardoor kun je hier echt nog het inheemse leven meemaken. Wij maken een dagtocht er naar toe. We moeten wel eerst warme kleding aantrekken en zonnebrand opsmeren. Bij de grens en paspoortcontrole staan we lang in de rij en waaien we uit ons hemd. Hoe hoger we komen hoe kouder en harder de wind. Het is ook wel een beetje een raar gezicht om in Afrika zwarte mensen te zien met mutsen op en dikke kleding aan. Een kenmerk van de Lesothos is dat ze dekens dragen als kleding, nog een overblijfsel uit de tijd dat de Engelsen hier de macht probeerden te krijgen en de bevolking paaiden met dekens. Lesotho is het derde armste land ter wereld en we worden dan ook vriendelijk verzocht een bijdrage te leveren aan de bouw van een school in het dorpje. De kinderen zijn erg schattig en spreken ook een beetje Engels. Voor onze lunch lopen we een heel stuk de berg op zodat we een grootst uitzicht hebben op de vallei onder ons met de typische ronde kleihutjes. Op de rotswand achter ons zijn nog prehistorische rotstekeningen te vinden die de 'San' – de oorspronkelijke bevolking – daar ooit hebben gemaakt (voordat dat ze allemaal zijn uitgemoord door de blanken).

Onze gids Zea is geweldig, ze zit vol humor en vertelt heel veel over de gebruiken van de Lesothomensen. Hier is het gebruikelijk om als jongen een pijnlijk piemelritueel te ondergaan om een man te worden – met bamboe worden ze besneden. Vrouwen hoeven niets engs te ondergaan en hebben zelfs het recht om zelf een man uit te zoeken. Na de lunch is het tijd voor een borrel, toch? Daar waar een witte vlag wappert op een hutje is bier te krijgen. Hoewel het pas twee uur is staan al heel wat dorpelingen te tollen op hun benen. Er wordt gedanst en vooral hard geschreeuwd naar elkaar. We mogen proeven van het zelf gebrouwen bier. Het is zuur met brokjes en troebelig. De plastic bak gaat helemaal rond. Mmmm. De mensen zijn heel erg aardig, willen steeds gefotografeerd worden en liggen helemaal in een deuk als ze vervolgens zichzelf terug zien op het fototoestel. Hilarisch vinden ze het! Na de borrel gaan we naar het huis van een medicijnvrouw. Zij bezit krachten om mensen te genezen, krachten die zij doorkrijgt via haar voorouders. We mogen haar bestoken met vragen. Zo wil ik weten of ze blij is met haar werk. Ze vertelt dat ze eerst erg ongelukkig was dat ze de gave heeft, ze voelde zich anders dan anderen. Maar haar voorouders vertelden haar dat ze dit moet doen en nu vindt ze fijn dat ze mensen kan helpen.

We krijgen later bij een ander hutje spinazieprutje met maiskoek, wat eigenlijk erg goed smaakt. Daarna is het opschieten geblazen, want de grenspost sluit om vier uur. Onderweg terug naar de grens helpen we nog een oude man om een enorme baal op zijn ezel te hijsen. We moeten ook nog een stuk omhoog lopen omdat het busje de steile heling niet haalt met ons er in. Als we eenmaal over de hoogste punt zijn bij de grens, is het alleen nog maar downhill terug naar het hostel.

De volgende dag staan we weer vroeg om om een hike te doen door de Drakenbergen naar het Amphitheater. Dat is een enorme rotswand. De hike is relatief makkelijk omdat we zigzaggend omhoog gaan. Wel hebben we wat last van de hoogte, we zitten nu op 3050 meter. Het laatste stuk omhoog moeten we ruim een half uur klauteren over rotsblokken. Soms denderen er wat losse stenen naar beneden. Hijgend komen we boven aan. Pffieuw. Het uitzicht is overweldigend. En we hebben geluk, want het is geheel wolkeloos en we kunnen heeel ver kijken. Dit is ook de plek waar de tweede hoogste waterval van de wereld begint, maar omdat het nu het droge seizoen is, is het niet meer dan een pisstraaltje. Als we allemaal tegelijk hier nu ons plasje doen, lijkt het misschien nog wat! We staan nu op de top van een tafelberg, dus het is bovenop geheel vlak. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat je gewoon laag bent. Helaas betekent ergens bovenop zijn, dat je ook naar beneden moet en dat gaat via een ijzeren touwladder.

Een loshangende ladder die echt loodrecht langs de rotswand naar beneden bungelt. Ik vind het eng. Sinds dat paniekmoment op die ladder in die kathedraal in Quito ben ik erg huiverig geworden voor loodrechte ijzeren trapjes. Komt ook omdat ik zo onhandig ben (hoe vaak ik wel niet mijn teen stoot bijvoorbeeld) en altijd bang ben dat ik wegglijd. Maar ik begin er maar gewoon aan, jammer dat ik al na een kwart in paniek raak en jankend en trillend naar beneden kom. En het ergste is nog dat dit de korte ladder was, de volgende is vier keer zo lang. Ik wil niet en durf niet, maar heb geen keus. Zea is mijn redder, want zij gaat voor mij en zegt dat je me opvangt als ik uitglij. Hoewel ik het niet helemaal geloof, zit er niets anders op dan maar te gaan. Stapje voor stapje, met mijn ogen dicht, trillende handjes en bibberende knietjes kom ik beneden aan. Iedereen klapt voor me en de meeste geven toe dat ze het ook bijna in hun broek hebben gedaan van angst. De rest van de hike ben ik duizelig, maar gelukkig is het nog maar twee uur lang lopen over bergpaadjes met het ravijn slechts 30 centimeter van het paadje af. Tss, waar hebben we het over, peanuts vergeleken bij die K#Tladder. Maar ik geef toe, het was een mooie tocht en een prachtige omgeving.

Diamanten in Johannesburg

Dag 216, 2 juni 2009, Johannesburg

Daar zijn we dan, in Zuid Afrika. Even schakelen hoor, weer een nieuw land, zelfs een nieuw continent en wat heerlijk dat er weer Engels – en zelfs Afrikaans! – wordt gesproken. Geen gehakkel meer in het Portugees. Zo op het eerste oog is Johannesburg heel gewoon. Veel verkeer, nette snelwegen, mooie huizen en veel reclameborden die refereren naar het aankomende WK-voetbal in 2010 en het is herfst. Alle bomen hebben bruin/oranje'gele blaadjes en het is ook niet echt warm hier. Een bleek zonnetje maakt het net aan 20 graden.

Het hostel zit vol met Engelsen, Ieren en Schotten die hier zijn gekomen voor het grote rugbytoernooi. En er is ook een Nederlander die hier enkel en alleen is om een cursus diamanten te doen. Diamantencursus, huh? Later raken we aan de praat met de eigenaar van het hostel, een stoere grofgebekte Zuid Afrikaan die 'ook in de diamantenhandel zit'. De schotwonden op zijn rug vertellen ons dat het niet alleen maar een schitterende business is. Hij haalt een papiertje uit zijn kontzak met daarin wat steentjes die net zo veel waard zijn als ons huis. En later haalt zijn vriendin ook nog wat bewijsmateriaal; een grove ongepolijste diamant die 'heeeel veeel' waard is. Onze monden vallen open als ze meer vertellen over het diamantenwereldje. Ik had echt geen idee hoe dat in elkaar stak, maar het klinkt wel erg aanlokkelijk allemaal. Na een cursus van twee weken ben je gelicenceerd om in diamaten te handelen en daar kun je echt miljoenen mee verdienen. Mits je de juiste menen kent en diamanten op waarde kunt schatten. Als ik zeg dat de eigenaar van het hostel al op zijn 23e met pensioen is gegaan en het hostel gewoon voor de fun heeft, dan begrijp je wel dat wij ons meteen hebben opgegeven voor een cursus. Nee hoor, dat is een geintje, maar het is wel uiterst interessant om dit allemaal te weten te komen.

We zijn maar één nachtje in Jo'burg. Morgen worden we rond 08:00 opgehaald voor een busritje naar Drakensberg.

Evaluatie Midden- en Zuid Amerika: zeven maanden avontuur

We zijn precies 7 maanden in Midden- en Zuid Amerika geweest en hebben er 12 landen bezocht. Het langst waren we in Brazilië, 52 dagen, het kortst in Honduras, slechts 5 dagen (met Costa Rica op de 2e plek met zes dagen). Een terugblik:

We hebben letterlijke hoogtepunten gehad zoals het logeren bij een familie op Taquile eiland in Peru op 4100 meter. We hadden een dieptepunt op -1 meter snorkelend in Panama. We gingen van bloedhitte in Honduras naar ijskoude gletsjers in Argentinië, van rotsige bergketens in Patagonië naar eindeloze zoutwoestijnen in Bolivia. We hebben handen geschud van vele lokale mensen en zijn ook keihard door hen uitgelachen of aangestaard. We luisterden naar mariachi muziek in Mexico, naar salsa in Nicaragua, naar tango in Argentinië en samba in Brazilië. We zaten uren en uren en uren in bussen, van luxe bussen met wijn en tweegangendiners in Chili tot gammele en overvolle kippenbussen in Guatemala.

We hebben oude Mayatempels in Mexico bekeken en gigantische shoppingmalls in Honduras. We reisden met vrienden en met ouders. We sliepen voor weinig in luxueuze resorts en betaalden teveel voor de smerigste gevangeniscellen. We hebben zwijgzame lokale mensen in Ecuador ontmoet, maar ook luidruchtige babbelkousen in Brazilië. We zijn in 's werelds grootste stad geweest en op autoloze tropische eilandjes. We vierden wilde feesten tot diep in de nacht, maar moesten 10 keer zo vaak héél vroeg onze wekkers zetten. We vierden kerst bij een Panamese opa die 101 werd en Pasen bij de Nederlandse familie Erkel in Brazilië. We stonden uren in bureaucratische rijen bij grensovergangen zoals Costa Rica, maar konden wel zo maar dynamiet en cocablaadjes kopen op de markt in Bolivia. We hebben afgezien tijdens uitputtende beklimmingen van vulkanen en besneeuwde bergen en uiterst gerelaxt op witte strandjes met cocktails in de hand.

We logeerden bij de liefste mensen en maakten ruzie met gemene oplichters. We dronken biertjes (bijna overal), wijnen in Chili en Argentinië, caipirinhas in Brazilië, pisco sours in Peru. Het is ons gelukt om in alle landen vegetarisch te blijven eten, al hadden we het niet makkelijk in steakland Argentinië, maar wat was het eten heerlijk in Mexico. We hebben oude vrienden en ex-vrienden een bezoek gebracht. We hebben gevaren met boten naar eilanden, op het dak van een trein gezeten in Ecuador, in jeeps door de zoutvlakten van Bolivia gecrost en ons op de rug van magere paarden omhoog laten sjorren uit een krater in Ecuador. We liepen op gletsjerijs met ijzers om onze schoenen en slenterden op nieuwe hippe Havaianas slippers over witte stranden. We zagen Indianen vrouwen met vlechten in het haar en tien lagen rok aan, maar ook vrouwen met schuddende billen in superstrakke spijkerbroeken met te kleine topjes .We zijn diep onder de grond geweest in de donkere benauwde zilvermijnen van Potosi en hebben drie keer enorme afstanden door de lucht afgelegd.

We werden een jaartje ouder in Mexico bij Nynke en op een verlaten strand in Brazilië. We fietsten op hobbelende mountainbikes van de Cotopaxi vulkaan af en klommen op handen en voeten over enorme rotsblokken naar de Torres del Paine in Chili. We 'killden' per ongeluk twee konijnen, maar waren ook getuige van de geboorte van een lief kalfje. We gingen tot het einde van de wereld. We zijn letterlijk en figuurlijk door diepe dalen en over hoge bergen gegaan. We hadden klotedagen, maar zo veel meer hele bijzondere. WE HEBBEN GELEEFD EN BELEEFD.

Wij hebben het WEL gezien. Dit neemt niemand ons meer af!

Latino America, muchas gracias, muito obrigada. Op naar het volgende deel van ons avontuur.

Flink de schrik in Sao Paulo

Dag 214 en 215, 31 mei en 1 juni 2009, Sao Paulo

Vanuit Rio nemen we de bus naar Sao Paulo. De chauffeur heeft blijkbaar haast want in plaats van 7 uur rijden we het in 6 uurtjes. Sao Paulo, we zijn er al geweest, een maand geleden, dus helemaal nieuw is het niet voor ons. We kennen de weg hahaha. In de metro naar het hostel worden we aangesproken door een meisje die verbaasd is toeristen te zien in deze periode van het jaar. Het is tenslotte laagseizoen. Ze blijft maar kletsen en wil van alles weten over Nederland. Als ze de metro uitgaat krijgen we ieder twee dikke zoenen van d'r.

Het hostel is in een andere wijk dan waar we vorige keer met Harald en Angeline waren. Deze wijk is een kruising tussen Zeeheldenkwartier en Statenkwartier. Galerieën, boetiekjes én.... dezelfde wijk met al die muziekinstrumentenwinkels waar Edwin vorige keer al helemaal warm van werd. De eigenaar van het art-hostel haalt alles uit de kast om ons korte verblijf zo leuk mogelijk te maken. We krijgen wel 10 tips waar we vanavond kunnen eten, stappen, live muziek kunnen luisteren, biertjes kunnen drinken. Het wijkje is inderdaad super gezellig, maar we houden ons rustig vanavond, we hebben tenslotte een lange dag voor de boeg morgen.

Voor vertrek haalt Edwin nog nieuw snaren in één van de 30 muziek winkels (en probeer hem daar maar eens weer weg te krijgen, zucht!!) en lopen we nog wat rond in het wijkje. En dan is het ECHT tijd om te gaan, De eigenaar van het hostel heeft tranen in z'n ogen als we weg gaan. Ietwat overdreven lijkt ons, maar het geeft wel aan met hoeveel passie hij zijn hostel runt. Jammer dat we niet meer tijd in Vila Madalena hebben kunnen doorbrengen, maar als je ooit in Sao Paulo bent twijfel niet om eens bij gastheer Tulio langs te gaan!!!

De vlucht is niet zo boeiend verder, behalve dan dat we vanmorgen bij het ontbijt het nieuws zagen over het vermiste vliegtuig van Air France. Met bibbers in de benen stappen we in het vliegtuig. De piloot spreekt ons geruststellend toe, dat de kans dat het met onze vlucht ook gebeurt heel klein is en dat 'ie al 25 jaar ervaring heeft. Toch moet ik een paar keer denken aan hoe het zou zijn als wij ineens van de radar verdwijnen en noodlanden in de enorme oceaan onder ons.

Dag Brazilië, je was geweldig met je vriendelijke vrolijke mensen! We komen zeker terug. Hoewel we dan wel 100 raeis boete moeten betalen, omdat we volgens onze stempel in ons paspoort te lang in het land zijn geweest. Een oplettende Policia Federal medewerker laat ons bij de paspoortcontrole een half uur in onwetendheid, maar als we een formulier in het Portugees met onze naam erop tekenen kunnen we doorlopen. Hmm, gek einde van ons Zuid Amerika avontuur.