JIHAAAAAA.. onze telling van het blog klopt niet helemaal meer.. dag 365 valt niet op 31 oktober (heel gek, ergens een dag gemist ofzo???) maar we zijn vandaag ECHT al weer 1 JAAR OP REIS... We vieren het met een Beerlao en we gaan lekker uit eten - iets wat we normaal gesproken nooooooit doen :-)
We moeten nu nog zo'n 75 kilometer naar het plaatsje Muang Khoua waar we willen overnachten. Na precies 5 minuten staan we alweer stil, wegwerkzaamheden! Dit gaat zo ongeveer elk kwartier door. Na 2 uur rijden komen we eindelijk aan in een klein bergdorpje waar we wat kunnen eten. Nog een klein detail namelijk, we 'dachten' dat we opgehaald zouden worden bij het hotel om dan naar het busstation te gaan. 'We slaan daar dan nog wel wat eten in', hadden we onszelf wijs gemaakt. Dat eten inslaan was dus mooi niet gebeurt en echt geradbraakt kwamen we aan bij de late lunch. We weten nu overigens wel waarom je nooit met een lege maag naar de efteling moet gaan ;-). Een bakkie instantnoodles slurpen we naar binnen en met een banaan vullen we de laatste gaatjes.
Klaar voor het vervolg van de reis? Niet echt, maar gewoon op de tandjes bijten. Eén ding moeten we er wel bij vermelden, de omgeving is echt waanzinnig mooi! Na 40 minuten horen we opeens een enorme knal maar de chauffeur rijdt vrolijk door al zou ik zweren dat ik verbrand rubber ruik. Ik krijg wel gelijk want in het volgende dorpje stopt de chauffeur en wordt de achterband vervangen. Een welkome plaspauze na de natte noodledrek van de lunch. De pauze is gelukkig van korte duur en we hobbelen weer vrolijk op ons achterbankie. 
Als we vlak bij de eindbestemming komen moeten we wéér stoppen voor wegwerkzaamheden, ditmaal wordt er netjes bij gemeld dat er gewerkt wordt tot 5 uur. Daar het nu al half 4 is hoeven we dus maar anderhalf uur te wachten. Tuurlijk, kan er ook nog wel bij. This too shall pass! We komen uiteindelijk aan en om de statistieken even af te ronden; over de totale 115 kilometer doen we maar liefst 13 uur!
Op straat roepen mensen hard 'hello' en 'bye' en wordt er enthousiast naar ons gezwaaid. We worden er helemaal vrolijk van. Het is dus toch mogelijk dat je niet wordt gezien als een wandelende geldautomaat. Als we later de stad uit wandelen en tussen de theeplantages en rijstvelden komen, is het helemaal een feest. De mensen zijn zo vriendelijk. Een verschrompeld omaatje die ons begroet en haar zwarte tandjes blootlacht. Een groepje kinderen met stoffige smoeltjes die het uitschateren. Met een mix van verlegenheid en nieuwsgierigheid worden handen opgestoken als we langs armoedige houten huisjes lopen.
Het is niet alleen maar lachen, want de busrit de volgende dag naar Muong Lay is er eentje uit de categorie HEL. Vijf uur lang zitten we in een overvolle gare bus. De wegwerkzaamheden zijn over de gehele lengte van de weg en het gehobbel en de hoeveelheid stof zijn bijna onmenselijk. 
Halverwege staat er een bus met pech langs de kant van de weg en die mensen worden ook nog even toegevoegd aan ons al volle busje. Op 23 stoelen zitten nu 42 mensen stof te happen en knieën en ellebogen in elkaar te drukken. Vanwege de hitte gaan alle ramen wijd open, maar bij de eerste stofwolk worden de ramen weer hoestend dichtgeduwd. Als dit elke 2 minuten gebeurt kun je wel bedenken dat het én bloedheet in de bus is én iedereen onder het stof zit. We bereiken uiteindelijk het hele kleine dorpje Muong Lay wat de eindbestemming zou moeten zijn. Oh!! Doen we hier nu wel goed aan om uit te stappen. Maar we zijn echt kapot en alles en iedereen zit onder het stof. Toch wordt de gok beloond met een kleine oases in deze stoffige stad, het hotel is echt schitterend. We hebben een kamer met zelfs een bad en die avond hangen we lekker op onze eigen patio en drinken we heerlijk koude biertjes, die hebben we zeker verdiend.
Met moeite kunnen we ontsnappen aan de aanbieding om mee te eten, maar de mannen komen er echt niet onderuit om mee te toosten met de rijstwijn. 10 shots verder zien Annemarie en ik eindelijk kans om de mannen weg te trekken bij de baksteen bakkers. Als we wat verder lopen zien we opeens een huisje met allerlei meiden, nu is het onze beurt. We proberen een gesprekje te voeren met de meiden, maar ze kunnen alleen maar giechelen en kijken ons vervreemd aan. Ik roep de mannen er nog even snel bij zodat zij nog wat foto's kunnen maken van ons.
Twee dagen lang huren we met hen brommertjes en rijden we de omgeving van Sapa door. En die is prachtig. Wat is er heerlijker dan op een 125 cctje elke hobbel tot in je vezel te voelen en ondertussen te genieten van het uitzicht en de dorpjes. Maar zoals zo vaak maken de mensen het geheel af. Bij een waterval worden we gevolgd door vijf 'wijffies'. Het zijn vrouwen van de Red Dzao stam die hun voorhoofd en wenkbrauwen scheren als ze getrouwd zijn. 
Ze zijn schattig, maar willen uiteraard wel wat aan ons verkopen. Dat doen we niet, maar ze willen wel poseren voor wat geld.
Dit soort dagen geven ons weer een stoot energie die je soms wel nodig hebt als je aan het reizen bent. Want hoewel Vietnam echt prachtig is en we veel lieve mensen hebben ontmoet, is hun 'enthousiaste ondernemerschap' ons wel eens teveel. Iedereen wil iets aan je verdienen en we snakken soms naar een gewoon 'hallo' zonder dat dat direct gevolgd wordt door 'you buy something from me'. Met Jeroen en Annemarie hebben we veel gesprekken hierover en we komen tot de conclusie dat Vietnam een land is wat je tegelijkertijd omhelst én afstoot. Morgen gaan we met zijn vieren richting de grens van Laos. Dit gaan we in een paar stapjes doen, zodat we nog meer kunnen zien van het noorden van Vietnam. Hopelijk zijn de mensen daar minder ingesteld op toeristen. |  |
Oei, wat is het koud hier! Vanuit heet Hanoi naar 1750 meter, dat voel je wel. Maar goed dat we niet alle winterkleren hebben meegegeven naar Nederland. Schoenen! Ik heb bijna drie maanden geen schoenen aangehad, alleen maar mijn slippertjes. En mijn trui moet vanuit het ondervak van mijn rugzak weer opgedoken worden. We zijn in Sapa in het noorden van Vietnam. Deze streek staat bekend om al haar bergstammen en de vele minderheden. Toch blijven we maar een dagje in Sapa. We bezoeken nog wel de zaterdagmarkt, maar het is duidelijk dat hier alles draait om het toerisme, want overal waar je gaat of staat wordt je achtervolgd door bergvrouwtjes met hun sjaaltjes en kleedjes. We besluiten direct een tripje te boeken naar Bac Ha, zo'n 100 kilometer hier vandaan.
kleding, honden, vissen; je kunt het hier allemaal kopen. We schieten weer heel veel foto's, maar bij het vleesgedeelte op de markt kijk ik toch liever naar de grond. Ik heb daar toch nog steeds een beetje moeite mee, al die hompen, open varkenskoppen, harige poten en bakken bloederige lappen vlees. Veel interessanter zijn de mensen zelf. Echt plaatjes! En vriendelijk joh. Allemaal lachende gezichtjes als je ze aankijkt en een paar gouden tanden om het geheel nog mooier te maken. 
De kleding is helemaal bijzonder. Daar zit uren borduurwerk in. Omdat we tijd zat hebben zoeken we alvast een hotel in Bac Ha, want we willen niet met de groep terug naar Sapa vanmiddag, maar lekker hier blijven en vanuit Bac Ha een trekking doen. De verhalen dat je tijdens een trekking rondom Sapa wordt vergezeld door een kudde souvenirverkoopstertjes en je de zoveelste toerist bent die logeert bij een lokale familie spreekt ons niet zo aan. Nee, wij doen het anders!
We staan om acht uur de volgende klaar met ons dagrugzakje. En het zeikregent. Mega! Gatverdamme, zo wil ik geen 17 (!!) kilometer door de bergen gaan lopen. Maar er zit niets anders op dan het regenpak aan te trekken – hebben we het tenminste niet voor niets bij ons - en te beginnen met lopen. En als het dan na vier uur zeikzeikzeikregenen nog steeds niet droog is en je het water tussen je tenen voelt stromen, nou dan is er GEEN LOL MEER AAN! Ik zie alleen de punten van mijn schoenen, van de omgeving krijg ik niets mee door de capuchon over mijn hoofd. Bergpaadjes, rijstvelden..het zal allemaal wel, maar genieten doen we niet. En dan eindelijk klaart het op. Een korte stop bij een minischooltje in de bergen met verlegen, maar nieuwsgierige kinderen maakt de dag weer goed en goedgemutst stappen we verder. Goh, wat is de omgeving eigenlijk mooi. En de twee gidsen zijn ook erg aardig. Het bezoek bij het huis van de oudste gids is een geweldige ervaring. Ik moet inmiddels nodig plassen, maar een wc hebben ze niet. Naast het kippenhok dan maar? Ja, lach maar. Nog even op de foto met de familie, maar ze zijn te verlegen om naar de lens te kijken.
We maken een rondje door het dorp. Dit betekent dat we langs steile modderige paadjes van huis naar huis lopen. Hier en daar wordt er voorzichtig gezwaaid, maar meestal kijken de mensen snel de andere kant op. Te schichtig en te verlegen om twee grote bleekscheten gedag te zeggen. De kinderen weten ook niet wat ze met ons aan moeten. Zachtjes 'hello' zeggen durven ze nog net, maar als we wat terug zeggen rennen ze gillend en lachend weg. Het uitzicht over de rijstterrassen is echt adembenemend mooi met de karstbergen op de achtergrond.
Dacht ik dat we gisteren het zwaarste deel hadden gehad, niets is minder waar. Het gaat nu echt over richeltjes en zompige modderrotspaadjes. Vandaag worden we niet nat van de regen, maar van het zweet. Heel grappig als je dan ingehaald wordt door locals op plastic slippertjes en een loodzware rieten mand op hun rug. De markt van Coc Ly is een lange rij geïmproviseerde kramen langs een blubberweg. Hier zien we weer voor het eerst andere toeristen. Heel veel tijd hebben we hier niet, want er wacht ons nog een boottocht op de rivier die door de vallei loopt. Heerlijk weer zitten in plaats van lopen! Ik ben echt kapot van deze trekking en verlang naar een douche. Na de lunch worden we herenigd met onze grote rugzakken en staat het vervoer klaar om ons terug naar Lao Cai te rijden. Als we daar in een minibusje naar Sapa willen stappen zien weer het leuke Franse stel dat met ons op de boot zat in Halong Bay. Zij pakken de trein naar Hanoi.
Vlak nadat we uitvaren krijgen we een voortreffelijke lunch en daarna duiken we lekker het water in. Wat een uitzicht, klink ik te positief? Sorry, maar het was echt top! Gerben en ik springen van het dak van de boot, een sprong van maar liefst 8 meter die je de adrenaline tot in je kleine teen doet voelen. Janneke doet ongeveer 400 pogingen om er ook vanaf te springen, maar ze geeft het – godzijdank – op en springt van een verdiepinkje lager. Daarna klimmen we de kayak in en peddelen we tegen de stroom in en wind tegen richting een grot. 
De grot valt eigenlijk een beetje tegen, maar om in dit prachtige gebied te kayakken is wel een hele ervaring. Met blaren op de handen keren we terug naar de boot en kan het feest beginnen, want wie boekt bij Hanoi Backpackers mag rekenen op een feestje. Drankspelletjes? Daar zijn wij een beetje te oud voor. Wij hebben het 'verstandiger' aangepakt en drinken op het bovendek ons eigen meegebrachte Russische water. Is eigenlijk verboden, Je kunt er zelfs een boete voor krijgen! Voel ik me stiekem toch een ondeugende 16 jarige nu!
Nu komt er niet veel meer terecht van een frisse ochtendduik. Ik zoek een rustig hoekje aan boord en geniet met mijn gitaar in de hand van de prachtige omgeving. Al krijg ik er geen directe inspiratie van, dan zijn de rotsen wel een prachtig publiek om voor te spelen. Later die dag komen we terug in Ha Noi en gaan we in de chill stand. We hebben zo keihard gereisd de afgelopen weken dat we even moeten bijtanken en moeten gaan bedenken hoe we de komende tijd gaan reizen.
Men léeft hier echt op straat, op elke hoek staat wel een vrouwtje een prutje te koken op een éénpittertje en voilá, je hebt weer een restaurant. Mannen met volgeladen brommers, vrouwen met de typische manden aan bamboestokken. Het is een gekrioel van jewelste, wat een geweldige sfeer hangt er. En als je dan denkt een varken op een tafel te zien liggen, mooi goudbruin gebakken en het heeft wel een hele lange stijve staart. Ja, dan weet je 'ik ben in Vietnam', waar gebakken hond een lekkernij is. 
Op de terugweg naar het hotel besluiten we langs de markt te gaan. We hebben een hilarische ontmoeting met wat vrouwtjes die tassen verkopen en helemaal in de war raken van de tongpiercings van Gerben en Edwin en het uitgieren als ze de tepelpiercing zien van Edwin. (Ja, daar heeft Edwin geen moeite mee hoor, ahum). Hoe oud zijn we? Hoe lang bij elkaar? Ze willen alles weten en gaan ook graag op de foto met ons.
Het vrouwtje vindt van wel en begint hysterisch te krijsen. Het loopt uit de hand en in 'no-time' staan er tientallen mensen om ons heen. Wij houden ons rustig en weten niet echt wat te doen. Dan zie ik iemand zijn telefoon gebruiken en niet veel later staan er twee politiemannen. Maar die weten zich ook geen raad met de situatie. We hebben een impasse. Het vrouwtje en haar buurvrouw bij wie we cola hebben gekocht blijven gillen en onze armen vastpakken. Het soepvrouwtje begint nu zelfs te huilen van frustratie. Het gaat ons niet om die 10.000 dong, maar om het feit dat je wordt afgezet als toerist. En zij weet dat ze fout zit, want de omstanders keren zich nu ook tegen haar. We verstaan er natuurlijk niets van, maar de wijzende vingers, de boze blikken en een hoop geschreeuw en gedoe bewijzen dat er echt sprake is van oplichting. We waren hiervoor al gewaarschuwd. Na bijna een half uur van heen en weer geschreeuw en onhandige pogingen van de politie om de boel te sussen, blazen we met veel moeite toch de aftocht. De menigte om ons heen wordt via een megafoon gevraagd uiteen te gaan. Jeemig, dit was best heftig. We praten er nog lang over na terwijl we een pagode bezoeken en weer kalmeren bij het gezang van een monnik. Ons karma is weer gezuiverd...of werkt dat niet zo?
Het is nog vroeg als ik achterop stap bij Tuu en met Edwin en Gerben op een eigen brommers (met Janneke achterop bij Gerben) de stad uitrijden. Het is wel even andere koek het rijden hier. We meldden al eerder dat er geen verkeersregels zijn in Vietnam. Dat is op zich niet erg, zolang je niet zelf rijdt. Maar als je dan op een kwetsbaar brommertje het verkeer op je áf ziet komen en vanaf links en rechts !!! Poeh!
Al snel zijn we uit de stad en rijden we door rijstvelden, kleine dorpjes, langs een rivier, naar de lokale markt. Joh, das helemaal niet raar een dooie eend, of varkenspootjes. In het dorpje is ook een 'museum' waar een 76 jarige vrouwtje met rooie tanden van het 'beetle nut' kauwen met veel overgave ons demonstreert hoe de rijst wordt verbouwd en vis wordt gevangen. Wat een wijffie! Ze was volgens mij vroeger actrice. We tuffen verder over het platteland naar een klooster waar zowel monniken als nonnen wonen. Er klinkt gezang, chanten genoemd, waarbij er gebeden wordt en op muziekinstrumenten worden gespeeld. Het geeft een heel serene sfeer. Edwin maakt opnames van de gezangen, ik denk om er later nog eens bij te mediteren. We sjeesen door naar een berg vol dennenbomen. Vanaf hier hebben we prachtig uitzicht over de rivier. Om ons heen staan ook een handvol betonnen bunkers, gemaakt door de Amerikanen. In deze regio is woest gevochten. We zijn ook niet ver van de DMZ, de Demilitarized Zone.
De mijnen zijn gelukkig opgeruimd en we kunnen veilig (wat is veilig als je achterop zit op een brommertje in je korte broek en een wazig helmpje?) hier rondlopen. Tot slot bekijken we nog een graftombe van een keizer en de beroemdste pagode van Vietnam. En hoe ze wierook maken en de bekende Vietnamese kegelvormige hoeden. Die we uiteraard niet kopen, want dat is zo onhandig meenemen. Het was een geweldige dag!
Hoi An; we komen er om half 6 an...... Na onze nacht op het dunne matje in de trein lopen we volkomen fris door dit stadje. Het is op dit vroege tijdstip nog wel lekker rustig en redelijk koel. Blijven we hier slapen of gaan we in de loop van de dag weer verder? De minibusjechauffeur maakt het niet uit en rijdt ons op zijn gemakkie langs een paar hotels. “Nee, we gaan toch over een paar uurtjes weer verder. Waar kunnen we onze onze bagage laten?". vragen we. De chauffeur zegt dat hij ons later in de middag wel terug naar het treinstation wil brengen en de bagage kan in zijn busje blijven. 
Eerst maar even ontbijten. Het stadje is een paar dagen geleden getroffen door een tyfoon en het water heeft 2 meter hoog gestaan in de huizen. De mensen zijn net een beetje klaar met de modder weghalen en schoonmaken van de straten. Winkels zijn vandaag weer voor het eerst open. Hoi An is normaal gesproken het mooiste stadje van Vietnam waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Als we de gevolgen van de overstroming wegdenken, is het inderdaad een prachtig rustig en authentiek stadje waar we helemaal los gaan met fotograferen. Prachtige vrouwen met die typische rieten kegelvormige hoeden. 
En wat een schitterende historische gebouwen. Het lijkt wel of we in een filmset zijn aangekomen. Vietnam was ooit Frans en dat merk je nu nog steeds aan de stokbroodjes, croissants, brede boulevards met Franse namen en de architectuur.Om één uur brengt de chauffeur ons keurig netjes zoals afgesproken terug naar het station van Da Nang waar we direct de trein nemen naar Hué.
“Tuurlijk durf je het! Als je het na 15 minuten niet leuk vindt krijg je je geld terug.” Mascha wordt weer geconfronteerd met een 'try before you die' situatie: een duik maken in de Chinese zee! Voor iemand die een half jaar geleden nog nooit gesnorkeld had, is duiken helemaal een enge onderneming. Ze kreeg het vroeger al benauwd van de onderwater scènes van Bay Watch... Maar ze gaat ermee akkoord! Morgen gaan we een proefduik maken; 35 minuten onder begeleiding van een instructeur naar een diepte van zo'n 8 meter.
De wekker gaat weer irritant vroeg vandaag, 7.15 uur worden we opgehaald door Coco Dive Center. Op de boot krijgen we basisinstructies over de werking van duiken en hoe je moet ademen. 'Hoe je moet ademen', klinkt vreemd hé, maar je zuurstof halen uit de lucht is een iets andere belevenis dan uit zo'n zuurstoffles. Eerst nog even snorkelen om op te warmen en daarna krijgen we alle toebehoren voor een échte duik. Lood om je middel, fles op je rug en dan vooruit kijken en het water instappen. De eerste stap is gemaakt, we liggen nu officieel in het water te dobberen. We krijgen de eerste opdrachtjes en gaan langzaam maar zeker naar één meter diepte. Niet spannend voor een geoefend duiker, maar erg stoer voor een eerste duik. 
Ik heb al eens voor mijn verjaardag een duikles gekregen van Mascha dus ik mag al wat dieper. Na 20 minuten paniekaanvallen gaat Mascha eindelijk ook als een trein. Het is echt een superstoer gezicht om haar zo diep onder water te zien duiken (hand in hand met de instructeur). De oppervlakte is niet eens meer zichtbaar. Gerben en Janneke zijn ook lekker aan het duiken en hebben al een licentie waarmee ze direct dieper mogen gaan. En ook over de temperatuur horen we ze niet klagen, de Vinkeveense plassen zijn een stuk kouder. Helaas ook dit keer weer geen schildpadden :-(
De grens over naar Vietnam gaat verder zonder veel problemen. Stempeltje erbij en we zijn in ons 21e land. En dan zien we na een uurtje de borden die aangeven dat we Ho Chi Minh City inrijden. Heb dan vooral niet de illusie dat je er bijna bent, want met 4 miljoen bromfietsen is de stad een complete chaos. Regels gelden niet in een land waar de politie met een glimlach en een handvol 'Dong' om te kopen is. Het lijkt overigens ook alsof ál die brommers de hele dag rondrijden puur om de gevestigde reputatie hoog te houden. Maar na een half uur hebben we de laatste zenuwslopende 10 kilometer achter ons en zijn we op onze bestemming. 
We sluiten een leuke deal bij een hotel en samen met Gerben, Janneke, Jeroen en Annemarie checken we in. Diezelfde avond drinken we een paar biertjes en spreken we ook nog af met een Nieuw Zeelands stel – David en Emma – die we eerder in Rio de Janeiro hebben ontmoet. Met behulp van Facebook hebben we de Kiwi's in de gaten kunnen houden en hier kruisen onze wegen weer.
Wat we nog niet weten is dat de busrit ernaartoe vier uur zal duren, we op 10 km afstand van de grens met Cambodja zijn waar we gisteren het land zijn binnengekomen en we slechts 20 minuten de tijd hebben om die tempel te bekijken!. Gelukkig hebben we gedurende die rit wel een 'plaspauze' van 40 minuten. We stoppen daarvoor bij een fabriek, type sociale werkplaats, waar ze het huismerk lelijke schilderijtjes van de Blokker maken en verkopen voor prijzen die de Nederlandse adviesprijs minimaal 10 keer overstijgen. Gelukkig weten we ook nog niet hoe ontzettend NIET boeiend het bezoek aan de Cao Dai tempel zal zijn. Weet je wat, ik sla dat stuk gewoon lekker over en ga verder met de tunnels, het meer geslaagde onderdeel van ons schoolreisje.
De tunnels stammen uit de tijd van de Vietnam oorlog. De gids vertelt trots dat de tunnels nu al twee keer verbreed zijn. Tenzij de Viet Cong (Noord-Vietnamese Communisten) 2 meter lang en 20 centimeter breed was bedoelt hij waarschijnlijk dat de tunnels twee keer verhoogd zijn, iets waar we zeer erkentelijk voor zijn. Want de tunnels zijn toentertijd zeker niet gemaakt om lange logge dikke Westerlingen de toegang te verlenen. Juist niet, Amerikanen begrepen niets van de aanvallen uit alle hoeken en gaten. We kruipen op handen en voeten door de 100 meter lange tunnel op zo'n 8 meter onder de grond en krijgen een minimale indruk hoe het moet zijn geweest in een tunnelstelsel van een paar honderd kilometer. 
Het is ongelooflijk waar aan gedacht is bij de bouw ervan: watertoevoer, riolering, luchtcirculatie en hier en daar zelfs valkuilen met dodelijke punten mocht de tegenstander de tunnels vinden. Ook waren er posten voor gewonden, slaapruimtes, ruimtes om aanvallen te coördineren en dit alles onzichtbaar voor het oog.
We krijgen al een aardig beeld, maar we kruipen echt in de huid van de Viet Cong door te schieten met een AK47!! In de verte hoorden we de knallen al, maar nu we op het schietterrein staan is het oorverdovend. Ik heb nog nooit met een pistool of machinegeweer geschoten en dit lijkt me een buitenkansje om te proberen. We kopen 10 kogels; vier mag ik wegschieten, Gerben vijf en Mascha wil er toch ook wel één proberen. Het is echt een kick om zo'n krachtig wapen in je handen te hebben, de adrenaline schiet door mijn lijf heen! Ik ben resoluut tegen oorlog, maar dit is toch wel een machtige ervaring.
We krijgen een rondleiding langs alle prachtige zalen en het woongedeelte van de President. Het museum is nog in de originele staat van 1975. We sluiten af bij de kelders waar de President schuilde als ze werden aangevallen door de Viet Cong. Een hele antieke verzameling van radio's en zendapparatuur staat er uitgestald. De tanks die werden ingezet om de Republiek te val te krijgen staan er ook nog steeds. Achterop een brommer (billen samengeknepen, ogen soms dicht) scheuren Mascha en ik snel weer terug naar het hotel, we moeten opschieten. Over een uur pakken we de trein naar Na Trang.
Posts
Alle reacties
