Geen woorden voor Machu Picchu

Meestal is een cliché ook gewoon waar, zo ook met Machu Picchu. Het is écht onbeschrijflijk. We gaan er daarom ook niet veel woorden aan vuil maken.

De mooiste ervaring, zeggen ze, is de stad Machu Picchu bekijken vanaf de berg Waynapicchu die je op onderstaande foto links van het midden ziet.

En ze liegen niet! Want het uitzicht is echt fenomenaal. Na een steile klim van een uur veeg je het zweet voor je ogen weg en zie je dit prachtige plaatje.

We hebben uiteraard als wilden foto's staan schieten. We hebben de meeste weer online gezet zodat jullie ze kunnen bekijken. Ook staan er foto's online van de Sacred Valley en Cuzco. Je kan alle foto's hier bekijken: naar Flickr >

En nog een filmpje boven af de berg Waynapicchu; leuk voor het idee ;-)

De heilige vallei van de Inca's

Dag 90, 28 januari 2009 - Cusco, Peru

De "Sacred Valley" staat vandaag op de agenda. Een dagtrip rondom Cusco die we ons hebben laten aanprijzen door 'De Hamster'; een wat oudere touragent die zulke dikke wangen heeft dat we hem deze eervolle bijnaam hebben gegeven. De hamster staat 's ochtends vroeg netjes bij het hotel om ons de juiste bus in te loodsen. De bus is uiteraard weer te laat en wordt ook nog eens opgehouden door een agent die de dag denkt goed te beginnen door wat toeristen te irriteren. Maar goed, we zijn uiteindelijk de stad uit en worden al snel getroffen door de pracht van de Andes. De prachtige heuvels liggen mysterieus verborgen in de ochtendnevel. Onze gids Julio verteld over de lokale bevolking, hoe ze eten verbouwen, wat ze eten en waarom Amerika lekker wordt tegengewerkt bij hun politiek om de coca plant te verbieden in heel Zuid Amerika.

Voor het eerst op onze reis kopen we souvenirtjes bij wat oude vrouwtjes langs de weg. Enkele fluitjes die Arie en Joke mee kunnen nemen zodat we ze niet mee hoeven sjouwen. Vervolgens bezoeken we ook nog eens een artisan markt met nóg meer 'troep' en wordt er door de groep gretig ingeslagen. Oorbellen, sjaaltjes, fluitjes en truien. Na 10 minuten hamsteren vertrekt de bus naar het volgende hoogtepunt van de Heilige Vallei. We worden nog even getrakteerd op een aangename verrassing, want De Hamster was even vergeten te vermelden dat we ook nog een ticket moesten kopen voor sommige plekken langs de route. Hierdoor verdubbelde de prijs van de hele trip, helaas hadden we het geld ook bij ons ;-)

Het moet gezegd worden, het was de diepte-investering meer dan waard. Pisac is een gerestaureerde Inca stad en zoals met alles wat je voor het eerst ziet, onze mond viel open van dit bouwwerk. De Inca's waren geen domme jongens en bouwden terrassen van wel 5 meter hoog om daarop hun groenten en fruit te verbouwen. Omdat er geen bossen waren toendertijd werd alles, zoals huizen, met steen gemaakt. Uiteraard formaatje 'niet te tillen'. En steen die als fundering diende kon wel 1200 kg wegen en was meestal een paar kilometer verplaatst voordat hij zijn rustplaats had gevonden.

Onze maagjes knorden ondertussen aardig van al ónze inspanningen en na een ritje van een uur konden we aanvallen op het buffet. We waren de enige vier gasten in een restaurant wat plaats had voor ruim 80 mensen. Het geheel werd gelukkig opgefleurd door twee muzikanten die bij elkaar vier noten zuiver speelden en van de rest een kakofonie maakten die leek op de doodstrijd van twee papagaaien. Arie was dusdanig van slag van deze muziek dat hij een stuk decoratieve broodjes aanzag voor een heerlijk aanvulling op zijn soep. Gelukkig wist de serveerster Arie tegen te houden voordat hij daadwerkelijk de nepkoek in zijn soep doopte. Een buffet betekent weer veel te veel eten en dus zaten we uitgekakt in de bus op weg naar het volgende.

Het op 2800 meter hoogte gelegen Ollantaytambo geeft een goed beeld van hoe de Inca's hun steden bouwden. Alle huizen in de vallei zijn gebouwd op de fundering van de vroegere huizen en maken nog steeds gebruik van de afwatering en riolering zoals die door de Inca's is aangelegd. We klimmen de steile terrassen op en zien ook hier weer de enorme rotsblokken die allemaal bewerkt zijn totdat ze perfect op elkaar passen. Echt een ongelooflijke klus. Deze stad diende vooral als handelspoort voor de steden Macchu Picchu en Cuzco en op de heuvels zijn nog de vele overblijfselen zichtbaar van de voorraadkamers.

Na dit fascinerende bouwwerk gaan we nog een dorpje bezoeken waar ze laten zien hoe ze de wol bewerken. Ze gebruiken allerlei verschillende natuurproducten om de wol te kleuren. Bloemen, wortels en verschillende bladeren of insecten worden gebruikt om de juiste kleur te maken en afhankelijk van de duur van het intrekken in de wol wordt de diepte van de kleur bepaald. Weer wat wijzer geworden!

Gastredacteuren; eerste dagen Peru

Dag 87 - 89, 25 t/m 27 januari 2009 - Lima en Cusco, Peru

Ze staken ver boven alle anderen uit, Mascha en Edwin op het vliegveld van Lima. We zagen ze meteen. Wij hadden 27 uur reizen achter de rug en waren dus we net zo moe als Mascha en Edwin die de dag er voor 27 uur in de bus gezeten hadden om ook in Lima te komen. Maar zij waren er al een beetje uitgerust en hadden het een en ander geregeld. We werden netjes opgehaald door auto met chauffeur en konden zo in onze mooie hotelkamer. Ze zijn perfecte voorgangers. Dus na ontbijtje en een douche gaan we meteen het centrum van de stad in. Het is heerlijk warm weer, zo warm hadden wij het nog niet in Spanje. Lima bevalt ons wel, het deel dat wij zien is mooi, maar de stad is ook heel groot, dus er zijn ongetwijfeld delen die veel minder zijn. Het lijkt in ieder geval niet op het Peru wat we in gedachten hadden. Rond half 12 zijn we getuige van een gratis show, namelijk het wisselen van de wacht bij het regeringsgebouw. Dit is alleen op zondag en een wat overdreven vertoon van trompet, paarden, gemarcheer en strakke uniformen. De rest van het oude historische centrum is prachtig om te zien. We eten vroeg en gaan ook vroeg naar bed. Toch wel een beetje moe.

De volgende dag bezoeken we Miraflores, een hippe wijk aan de kust met veel groen en `sea view`. Na een stevige wandeling, want de taxichauffeurs wilden ons (financieel) afzetten, zijn we beneden op het strand. Ik ga even met de voeten in Pacific Ocean (hebben we dat water tenminste ook gevoeld). Zwemmen gaat hier niet zo makkelijk met die sterke stroming en al die keien op het strand. We pakken een terrasje en Mascha neemt haar eerste Pisco Sour Grande, het drankje van Peru. Door het zuur van de lemon kromp haar tong en daardoor ging ze dubbel praten. "Het klomt niet vlan de alcohol, hool Pap" Op advies van Edwin eet ik een ceviche, rauwe vis gemarineerd in limoen en koriander. Heerlijk! In dit restaurant kreeg je als lokkertje 2 gratis drankjes. Edwin zijn bierglas had iets meer inhoud dan een sherryglaasje in Nederland. Dus toch een beetje genept. Maar ons ben Hollanders, hè.

Weer op tijd naar bed, want morgen gaat ons vliegtuig naar Cusco al om 5.40 uur. Dus 2.30 uur op. 3.15 uur ontbijt en 3.30 uur vervoer naar vliegveld.Wij waren dus wèl op tijd. Jammer dat het vliegtuig bijna 2 uur later vertrok dan gepland. In Cusco is het tegen alle verwachting in mooi weer. Wel stukken frisser dan Lima, maar met een zonnetje dat echt schroeiplekken op je hoofd maakt. Op het vliegveld werden we opgevangen door een meisje, wiens vader een hotel had en als we dat hotel namen kregen we taxivervoer gratis. Vader was ook taxichauffeur en in het hotel bleek dat hij ook nog reisagent was. Dus een trip Machu Pichu en een dagtrip naar de Sacred Valley kon bij hem geregeld worden. Ook een overnachting Aquas Calientes (vlakbij bij Machu Pichu) was zo voor elkaar, omdat zijn zoon eigenaar van dat hotel is.

Tijdens ons verkennend wandelingetje door Cusco voelden we alle vier een beetje de invloed van het hoogteverschil. Moeie benen, beetje licht in het hoofd en iets versnelde ademhaling. We doen het rustig aan, eerst even acclimatiseren. Na een middagdutje kunnen we er weer tegen en verbazen we ons over hoe mooi deze stad is met zijn vele gerestaureerde gebouwen, kerken, pleinen, poorten en ander oud spul. Ook fijn; de vele winkeltjes met enorm lekkere taarten. Hebben we wel verdiend!

Arie

Guayaquil en 27 uur in de bus

Dag 83 - 86, 21 t/m 24 januari 2009 - Guayaquil en bus naar Peru

Ik beloof het; ik zal nooit meer klagen over een busritje van 4 uurtjes in een brakke bus. We zijn net vanuit Guayaquil aangekomen in Lima, de hoofdstad van Peru na een busreis van 27 uur....boehoe boehoe..MAAR, ik moet wel zeggen, het was meer de lengte van de reis die zo vermoeiend was, want de bus zelf was prima. Acht(!) films, eten aan boord, benen helemaal gestrekt en wc. Jammer alleen dat hun definitie van airco wat anders is dan die van mij. De thermometer gaf de hele rit een temperatuur aan tussen de 32 en 37 graden. Klef! 'Leuke' aan de films is dat ze zijn nagesynchroniseerd, dus Richard Gere spreekt vloeiend Spaans, en vervolgens wordt de Engelse ondertiteling aangezet voor de paar toeristen aan boord. Apart he!

De dag voor vertrek doen we het rustig aan om ons een beetje voor te bereiden op de lange busrit. In Parque Bolivar lopen tientallen leguanen rond, helemaal tam en genietend van de zon. Ze hebben een keiharde huid. Ja, ik heb er ook eentje durven aaien! Ze hebben er ook een babyleguaantje, die nog felgroen is. Vervolgens bezoeken we Las Penas, een wijkje dat tegen een berg is opgebouwd met leuke straten, gekleurde huizen en, als je de 444 treden naar boven hebt gelopen, een prachtig uitzicht over de hele stad geeft. Zweetdruppels lopen langs onze rug, maar het is het wel waard. Dan gaan we naar de begraafplaats van Guayaquil. Hier staan duizenden witte tombes, witte beelden en witte muren met daarin de overledenen. Het is behoorlijk spooky en zooo2 enorm groot. Er zijn 16 ingangen en ik denk dat het wel bijna 3 km lang is. Dan is het tijd om de tassen te gaan inpakken en boodschappen te doen voor de busreis.

Als ik het rond 06:00 weer een beetje licht zie worden (we zitten nu al zo'n 18 uur in de bus), valt mijn mond open van verbazing. We zitten in een kale woestijn. Na weken van groene overvloed, is hier ineens helemaal niets! Geen struik, geen boom, geen grasje, alleen maar zand en bergen. Af en toe een hutje, een dorpje, maar verder het GROTE niets. Tot we de oceaan ook in beeld krijgen. Een diepe afgrond en daar heel ver beneden ligt een leeg strand en zien we het blauwe water. De buschauffeur moet hier geen stuurfoutje maken....We rijden nog zo'n 8 lange uren door dit zand/berglandschap en dan eindelijk komt Lima in zicht. Die laatste loodjes zijn het zwaarst. Uur 27 is ingegaan en we zijn nu echt helemaal klaar met deze bus. En wat doet de chauffeur. Die gaat in de woestijn bij een carwash (je verzint het niet) de bus laten wassen! Nu duurt het nog langer. Maar goed, ik vergeef het hem, omdat 'ie ons uiteindelijk levend in Lima bezorgt. Er uit! Hop, naar ons hotel! Douchen en slapen...morgen vroeg op om pap en mam op te halen. Trustte!

Na regen komt...

Dag 79 - 83, 17 t/m 21 januari 2009 - Puerto Lopez, Ecuador

Omdat het hostel ook geen succes is (geen ventilator en veel beestjes) switchen we naar een ander hotel, dat overigens maar één dollar duurder is (15 i.p.v. 14). En dan begint het weer op te klaren. We maken een wandeling maken over het strand en komen daar de meest bizarre wezens tegen. De zin om een duik in de oceaan te nemen ontgaat ons een beetje als we al die enge koppen zien. Op Discovery Channel ziet het er allemaal minder eng uit. De zeemeeuwen hebben minder moeite met alle beesten en vechten om de vangst die door de vissers is achtergelaten.
Ik drink een heerlijk bakkie koffie bij Mandala Hostel, Het hotel wordt gerund door een Zwitserse en een Italiaan die weten hoe een kop koffie geschonken moet worden. Het dun loopt bijna in de broek, zo sterk. Dit is genieten! Het stel heeft een passie voor de walvissen (humpback whales) die hier van juni tot en met september voor de kust komen om zich te voeden met de weldaad aan vis. Op meer dan 100 bordjes op het terrein zijn feitjes te lezen over walvissen. Wist je bijvoorbeeld dat een jong zo'n 5 á 6 meter is bij geboorte en zo'n 400 liter moedermelk per dag nodig heeft. Of dat een walvis zelf geen water drinkt, maar dit haalt uit de vissen die hij eet en gemiddeld 35 jaar wordt. Er is ook nog een skelet van een walvis wat vier jaar heeft geduurd om toonbaar te maken. Het was een mannetjeswalvis en rond de 30 jaar oud geworden. Hij is overleden door een gezwel in zijn maag. Zijn staartvin is nu niet meer zichtbaar, maar die was zo'n vijf meter breed.

In de avond gaan we nog even stappen. Ik neem voor drie dollar een Johnnie Walker. Dat lijkt veel geld, maar niet als je ziet in wat voor glas dat wordt geschonken. Zeker vier keer de inhoud zoals je die in Holland zou krijgen. Mascha doet zich tegoed aan een mojito die ook bijna teut is na dat ene drankje. We vinden eindelijk weer een beetje onze draai! Toch is het hier anders stappen dan in Nederland. Want de meeste mensen gaan niet bij een kroegje zitten, nee, ze zijn voornamelijk aan het cruisen over de 'boulevard'. Een vaag soort 'brommers kieken' wat ze hier doen. We zien zelfs hele gezinnen in pick-ups voorbij komen, en nog een keer, nog een keer en nog een paar keer. Maar ja, wij zijn hier de gast, dus wie is er nu het meest raar?

Nu de zon echt goed schijnt, is het zeewater weer blauw in plaats van grijs, het zand lichterbruin en alles ziet er een stuk beter uit. Nu snappen we het weer. Insmeren en hop de zon in! Relax! De rest van onze dagen in Puerto Lopez bestaan uit veel slapen, hangen, internetten, lezen, pina colada's drinken en over het strand slenteren. Mijn gevoel zegt dat we meer moeten doen dat dit, maar het is ook wel even lekker om geen impulsen te krijgen.

Wel maken we nog een tourtje naar Isla de la Plata. Poor man's Galapagos, zo wordt Isla de la Plata ook wel genoemd. Het heeft een aantal dieren die ook op de Galapagos te vinden zijn en je kunt er snorkelen, dus we boeken een 'dagje uit'. Het lijkt een beetje de rode draad van onze reis te worden; elke keer als wij ergens zijn, is het net níet het seizoen voor de ..(noem hier een willekeurig bizar dier). In Mexico waren we zes maanden verwijderd van een oog in oog moment met de witte walvishaai, in Nicaragua waren de zeeschildpadden net klaar met nesten en niet meer ter traceren. Nu missen we de humpbackwalvis, die alleen van juni tot september hier verblijft. Maar ook de albatros is nu 'even' niet hier. Het enige beest wat wel in overvloed te zien krijgen is de blauwvoetboobie (geen idee hoe dat beest in het Nederlands heet, dit is een vrije vertaling). Deze vogel vind je ook op de Galapagos, dus we scoren tenminste iets! Ook zien we nog een eenzame zeeleeuw. Als we gaan snorkelen, worden we wel getrakteerd op mooie vissies. Prachtige exemplaren in zwart met fel oranje en ook blauwe met knalgeel. Ik moet toch eens opzoeken hoe die vissen heten. Al met al toch een heel geslaagde dag EN we zijn niet verbrand deze keer. Een ezel....

Hoop geregeld en regen in Puerto Lopez

Dag 78, 16 januari 2009 - Puerto Lopez, Ecuador

Oh, nog helemaal vergeten te vertellen, maar we hebben we EINDELIJK onze tickets geregeld voor het vervolg van onze wereldreis. Let op, mensen die ons nog willen opzoeken, dit is ons schema;

1. 1 juni vliegen we van Sao Paulo, Brazilië naar Johannesburg, Zuid Afrika (een maand later dan gepland, geeft ons meer tijd in Argentinië en Brazilië)


2. 22 juni vliegen we van Johannesburg naar Kuala Lumpur, Maleisië.

De reden dat we zo lang hebben gewacht is de prijs van de dollar die nogal fluctueerde, maar we hebben nu op een goed moment deze enorme uitgave gedaan! Prompt hebben we problemen met onze creditcard. De bank wil verifiëren waarom er met onze kaart in Ecuador vluchten van Brazilië naar Zuid Afrika worden gekocht, maar een paar telefoontjes naar onze bank stelt ze weer gerust.

Maar goed, voorlopig zitten we nog in Ecuador. En vandaag vamos a la playa oh oh oh oh oh! Ja, aangezien Joke en Arie vier dagen later aankomen dan wij dachten, gaan we die tijd maar eens nuttig besteden aan het bijbruinen van onze velletjes. Dat vel is weliswaar nog steeds (!) aan het vervellen van onze verbranding bijna vier weken geleden tijdens het snorkelen, maar een nieuw laagje rood/bruin kan geen kwaad. Opgetogen gaan we naar de busterminal voor een bus naar het strand. Eerst reserveren we 'nog even' onze bustickets van Guayaquil naar Lima op de 23e. Ik kan je verzekeren dat ons humeur naar een dieptepunt daalde, want eer dat je hebt uitgezocht waar je moet zijn... Er zijn hier 104 busmaatschappijen! Hallo, dringt 'ie door? Dat zijn 104 loketten plus 312 mannetjes die schreeuwen waar ze naar toe gaan. En dan blijkt na 20 kastjes en 43 muurtjes dat de maatschappij die wij moeten hebben niet een loket hier heeft...néééheee, dat loket zit heel ergens anders. Dat snapt toch iedereen.

Dus sjokken wij met 35 graden en volle bepakking naar buiten én naar een andere terminal (?), waar gelukkig nog eens 20 maatschappijen zitten. En dan eindelijk vinden we Ormenoz, de maatschappij die Royal Class (voor wat het waard is) op 23ste januari in slechts 26 uur voor 70 dollar van Guayaquil naar Lima rijdt. Want in Lima komen mijn vader en moeder aan op de 25e. Zo, poeh poeh! geregeld. Nu nog een bus naar het strand. Dit gaat bijna volgens hetzelfde ritueel, maar dan zitten we dan toch om 13:15 in een bus naar Puerto Lopez. Een bus met 35 stoelen en 53 reizigers, geen airco en nog vier uur te gaan. Vamos al la playa...oh NO oh NO oh No.

Tja, en dan ben je eindelijk in Puerto Lopez, door het landelijk bureau voor toerisme zo mooi aangeprezen in kleurrijke folders met prachtige foto's, en dan REGENT HET!!! Het zeikt, het pleurt, het is grijs, de straten zijn modderpoelen, het strand is bruinig, de lucht vissig en Edwin is gestopt met praten (zijn manier om te zeggen dat hij er echt zwaar de @$%#^ in heeft)... Boehoe! Ik laat het hier even bij, dit is niet onze dag. Ik ga even koud afdouchen en spreek je morgen weer....

Over regen gesproken!

Dag 77 - 15 januari 2009 - Guayaquil, Ecuador

Ik ben nog niet fit, heb een dikke keel en nies me gek. Toch gaan we weer een stukje verder. Deels ook om het koude regenachtige weer in Cuenca te ontvluchten. Rond Cuenca ligt het NP Cajas, een prachtig gebied met 250 meren. Hier kon je naar toe als dagtripje voor 42 dollar exclusief de 10 dollar entree. Dan maak je een trekking door het gebied en vertelt een gids over de flora en fauna. Zoals al eerder gezegd, hebben wij dit niet gedaan. We hadden even geen puf voor woeste activiteiten. Maar wat hebben we een gelukkie, want de bus van Cuenca naar Guayaquil rijdt dóór het National Park, en zo kunnen wij al zittend op onze luie kont én voor weinig toch zien hoe mooi het hier is. Het is een mysterieus landschap door de mist die er hangt, de wilde riviertjes, watervallen en de rotsige grond. Er lopen witte lama's rond, maar verder is er geen levende ziel te bekennen.

Na al die kou en regen in de bergen gaan we na drie uur haarspeldbochten maken weer dalen en plotseling zien we een uitgestrekte vlakte onder ons liggen. De wind wordt warmer, de vegetatie tropisch en dan ineens zijn we het Andesgebergte uit en lijkt het wel een ander land. Overal bananen- en cacaobomen. De huizen hebben weer hangmatten voor de deur en weg zijn de vrouwtjes met hoedjes, vlechten en gekleurde rokken. Dit is weer gewoon gewoon.
Guayaquil is groter dan de hoofdstad Quito, bijna twee keer zo groot zelfs. Het is er bloedheet (ja, maar dat wilden we toch, moet je nu niet gaan zeuren!) en vol met uitlaatgassen van de honderden bussen die als gekken door de straten rijden. We willen wat gaan eten vlakbij het hotel, maar kunnen niet zo 1,2,3 wat vinden. De stroom is ook nog eens uitgevallen in dit deel van de stad, dus het meeste is gesloten. We lopen naar de boulevard. Vanaf hier kijk je op de rivier. Ze hebben van de boulevard echt iets moois gemaakt, met een skatebaan, parkjes, speeltuinen, restaurants, cafés en overal beveiligingsmensen. Er liggen enorme schepen in de rivier en eentje lijkt wel een piratenschip. Maar het is een restaurant! En het gaat over vijf minuten varen en we kunnen nog mee!

Dus ineens zitten we aan boord van een prachtig schip, eten we een lekker visje en hebben we een mooi uitzicht op de stad. En dan gaat het regenen, nee, dit kan je eigenlijk geen regen meer noemen, dit is een tropische regenstorm. het dondert en flitst, met bakken komt het uit de hemel en wij zitten op een boot. Ik herinner me dat we Cuenca hebben verlaten, omdat het er regende, maar dit is tien keer zo heftig! Terug op de kade rennen we naar een taxi. Pfieuw, we zitten eindelijk droog!

Slenteren en slapen in Cuenca

Dag 74, 75 en 76 - 12, 13 en 14 januari 2009 - Cuenca, Ecuador

"Cuenca, Cuenca, Cuenca, Cuenca, Cuencaaaaaa!" Je hoeft niet bang te zijn dat je in de verkeerde bus stapt. De busjongens schreeuwen om het hardst hun bestemmingen door in de hoop dat je met hun busmaatschappijtje reist. We gaan dus naar Cuenca, dat is wel duidelijk. Een busrit van vier uur (in ons geval helaas vijf door wegwerkzaamheden) dwars door de Andes. Dat zou mooie plaatjes op kunnen leveren, waar het niet dat het zicht minder dan 10 meter is. Enorme dichte mist dus. Dit weerhoudt de buschauffeur er niet van om met een gezellig vaartje de bochten te nemen. Gelukkig zie ik door de mist de diepe afgronden niet. Er stapt onderweg van alles in en de meeste medereizigers zijn prachtig gekleed in gekleurde rokken, omslagdoek, vlechten in het haar en hoedje op het hoofd. Ze ruiken niet allemaal even fris en de nagels zijn zwart en de tanden ook, maar ze lachen lief naar ons. Toen Edwin de rugzakken in het compartiment onderin de bus wilden leggen, zag 'ie wat bewegen. Er lagen al een paar biggetjes, dus heeft hij onze tassen maar even een stukje verderop gelegd, zodat ze niet onder de biggetjespoep komen te zitten. Tel bij dit alles nog de harde schelle salsa/merengue/smartlappenmuziek op die in de bus wordt gedraaid en je hebt een aardig beeld van de gemiddelde openbaar vervoerrit door de Andes.

Ons hotel in Cuenca is precies wat we nu ff nodig hebben:

• Een hele ruime schone kamer, waar je voor de verandering wel je kont kunt keren,
• Een ruime badkamer mét een stabiele warmwaterkraan,
• Vier ! grote bedden waarin je niet telkens naar het midden glijdt door een doorgezakte spiraal en die niet piepen en knarsen als je je er in omdraait,
• Een gemeenschappelijke keuken zodat we ons eigen eten kunnen maken,
• Een megasupermarkt aan de overkant waar we ontbijt en avondeten inslaan,
• Een wasserette om de hoek voor de hoognodige was,
• Op loopafstand van alle leuke dingen.

Hier kunnen we wel een paar nachtjes blijven!

Cuenca is leuk. Het is net als San Cristobal de las Casas in Mexico, als Antigua in Guatemala of León in Nicaragua een hippe, gezellige, koloniale stad met leuke cafeetjes, trendy restaurantjes en prachtige gebouwen tegen een mooi bergdecor. Jammer alleen dat het Hollands kloteweer is en we af en toe moeten schuilen voor enorme regenbuien. We bezoeken het Museo del Sombrero de Paja Toquila, een museum en de plek waar sinds 1946 de familie Paredes Roldán panamahoeden maakt. Ja, gek he, die typische hoeden heten inderdaad PANAMAhoeden, maar ze komen sinds mensenheugenis uit Ecuador. We krijgen uitleg over het fabricageproces. Mijn god, wat een werk is dat zeg. Allemaal handwerk. Hoe fijner het materiaal is gewoven, hoe duurder de hoed is. Maar ook de afwerking, de vorm en de kleur bepalen de prijs. De duurste kunnen wel 500 tot 700 dollar zijn. Deze zijn dan ook superzacht. De gemiddelde panamahoedendraag(st)er betaalt zo'n 18 dollar. Ze hebben zelfs hoeden in Edwin's maat, xxxl! Een unicum! Kijk ook eens op http://www.pajatoquilla.com, niet waar wij zijn geweest, maar een soortgelijk bedrijf.

In de omgeving van Cuenca is heel veel mooie natuur zoals in het National Park Cajas en zelfs Inca-ruines. Maar we zien dat allemaal niet. We hebben geen zin. Ik ben grieperig (had zonder recept de sterkste antibiotica kúnnen krijgen bij de farmacia) en we slenteren wat door de stad, slapen lang uit en kijken TV. FF NIX.....

Lekker swingen én op treindak

Dag 72 en 73 - 10 en 11 januari 2009 - Riobamba en Alausi, Ecuador

Een bijzondere dag vandaag, want ons nichtje Sanne is jarig en wordt 4. Ze vindt het uiteraard raar dat we 'nog steeds' op vakantie zijn en niet op haar verjaardag zijn. Met behulp van BOL.com hebben we een cadeau laten bezorgen en via de webcam en Skype zijn we live getuige van hoe een emotionele moeder, mijn zus dus, snotterend het kado aan het jarige yupje overhandigt. Zo zijn we er toch nog een beetje bij

Vandaag gaan we naar Riobamba, speciaal voor een treinrit op zondag die in hetNederlands de duivelsneus heet. De stoomtrein scheurt vanaf Riobamba naar het Zuiden door de Andes en gaat hierbij zowel voor- als achteruit om de scherpe bochten te kunnen maken. De Lonely Planet adviseert de trip op het dak te beleven. mm, laten we eerst het weer maar eens afwachten. Als we de kaartjes gaan kopen horen we dat de stroomtrein kapot is. Er is wel een oplossing. Eerst met de bus naarAlausi om daar op een kleiner treintje het laatste deel, de neus, te rijden. We hebben niet veel keus en gaan voor die optie

We gaan in Riobamba nog even naar de markt, wat altijd weer walgelijke beelden oplevert, zoals koeienkoppen, met vacht en al, die je aanstaren vanaf een houten karretje. Terug naar het hotel zien we dat er massa's mensen langs de kant van de hoofdstraat staan. Altijd leuk, een verrassing in een vreemde stad. Er blijkt een optocht te zijn georganiseerd door allerlei folkloristische dansverenigingen uit het hele land. Zo'n anderhalf uur lang komen er mensen dansend, swingend en hossend voorbij voorafgegaan door auto's met enorme stereo-installaties en oorverdovende muziek. Soms zijn Mascha en ik meer de attractie dan de parade zelf. We worden continue aangekeken, uitgelachen, aangesproken. Mascha werd zelfs nog uitgenodigd in de stoet te dansen, maar vond dat toch iets teveel van het goede.

Zo vliegt de dag voorbij en na het eten gaan we nog even internetten in het hotel. We hadden al een tijdje niets meer van Arie en Joke gehoord en eindelijk hebben we weer een berichtje. Eigenlijk meer dan dat, want we hadden een flinke denkfout gemaakt door ervan uit te gaan dat ze al de 21ste zouden komen. Mooi niet dus, ze landen pas de 25ste waardoor we opeens een gat in onze planning hebben van 4 dagen. En we hadden een strakke planning, dus nu is er ineens ruimte voor een paar dagen strand hahahah.

De wekker gaat alweer vreselijk vroeg; 5.30 uur. We moeten om 6.45 uur bij de bus zijn en als je uit een rugzak leeft moet je toch een beetje de tijd nemen alles weer zo efficiënt mogelijk in te pakken. Na een rit van zo'n twee uur komen we aan in Alausi, een klein stadje in de Andes wat als grote attractie de trein heeft. Waarom we zo vroeg de bus moesten halen is volstrekt onduidelijk, want we kunnen pas op de trein rond half 12. Het enige voordeel is dat we nu alvast een hostel kunnen zoeken en daar onze spullen kwijt kunnen.

De rit is echt fenomenaal. We gaan toch voor een plekje op het dak en daar hebben we geen seconde spijt van. (Een slimmerik verhuurt voor 1 dollar kussentjes en dat is het wel waard op zo'n ijzeren dak). Prachtig uitzicht over de vallei en weer een goede oefening voor de hartspieren af en toe. Omdat je zo hoog zit en de trein breder is dan het spoor heb je af en toe het gevoel dat er geen grond meer onder je voeten is.

Op paardenrug, fietszadel en bergwand

Dag 69 - 71 - 7 t/m 9 januari 2009 - Latacunga e.o. Ecuador

Het is echt zoals op de plaatjes, de lama's, de vrouwen met hoedjes, de bergen, de kindjes met rode wangetjes. We zitten in Latacunga, een provinciestadje een paar uur rijden van Quito. We gebruiken Latacunga en het hostel (http://www.hostaltiana.com/) als uitvalsbasis voor een paar mooi tochtjes in de omgeving. Zoals naar Quilotoa, het kratermeer op 3914 meter hoogte. Als je over de rand van de vulkaan opeens het groenblauwe meer ziet liggen, kun je alleen nog maar heel hard WOW roepen. Wat een prachtig gezicht is dit.

Om hier te komen hebben we de panoramische route (en ook de enige route) genomen. Vergezichten, veel haarspeldbochten, plaghuttenhuisjes, overstekende schapen, een kleurrijke markt met cavia's en varkens; je komt het allemaal tegen op je weg naar Quilotoa. Die cavia's zijn een lekkernij en gaan voor 10 dollar je boodschappenmandje in. Een koe? 200 dollar. Een klein varkentje? Slechts 25 dollar. Ik ben nog vergeten te vragen wat een lama deze dagen doet op de lokale markten. Bekijk hier de foto's van de markt!

Vandaag hebben we geluk en pech. Pech omdat het een sombere, grijze, koude dag is. Geluk omdat we in het kratermeer wél helder zicht hebben, tot we weer terug keren. Dit doen we ter paard, omdat het ons verstandig leek om niet te gaan klimmen op 3900 meter hoogte. Dat zijn onze lichaampjes niet gewend. Luxe ter paard dus als luie toerist, Massie? Hmmm. Ik omschrijf mezelf wel eens als een hijgende oude merrie, maar nu berijd ik er eentje! Ik heb zo'n medelijden met het arme beest dat half wegglijdend op het steile, rotsige paadje haar uiterste best doet om niet om te vallen van vermoeidheid en dan ook nog een toerist met overgewicht omhoog moet slepen. Reteschuldig voel ik me. Zit ik potverdikkie drie uur geleden nog te schelden op de marktkooplui die met de dieren smijten alsof het aardappels zijn, nu ben ik zelf een dierenmishandelaar. Maar, hoe zwaar het beest het ook heeft, ik ben toch heel blij dat we de steile klim niet hoeven te maken. Ik geef haar veel bemoedigende klopjes en zeg dat ze lief is, maar zodra ik ben afgestapt loopt ze zonder om te kijken naar haar stal. Ik ben duidelijk geen paardenfluisteraar.

Nog een leuk uitstapje is het beklimmen van de Cotopaxi vulkaan. Mijn held Chris Zegers.. kwijl kwijl ..is hier ook geweest (zie de website van RTL Travel). Zie je de overeenkomsten in foto's??? We hebben op dezelfde plek gestaan bij het kratermeer en op de Cotopaxi. Chris ging voor de top. Wij gaan voor het refugekamp op 4800 meter. Ja, Chris is echt mijn held. Okay Mas, genoeg gezwijmeld over Chris. Je eigen beklimming/beproeving poging, daar gaat het om!

Nou, het komt hier op neer dat we in een sneeuwstorm zaten op 4800 meter, we geen greintje uitzicht hadden, dat het koud was, en nat en dodelijk vermoeiend door de hoogte. Dat het voelde alsof je in de duinen omhoog liep trekkend aan een dood paard, door het zware lavazand als ondergrond. Dat ik na elke 20 stapjes probeerde weer een beetje lucht in mijn longen te krijgen. En dat het eigenlijk supertof was! Een prestatie, een waarlijk Look over hills momentje. Rode koontjes toen we boven waren, dampend van het zweet aan de warme chocolademelk.
Nog stoerder was het om per mountainbike van 4800 meter terug te storten naar 3700 meter. Te genieten van de omgeving die ons aan Mongolië deed denken, zelfs met wilde paarden in de heuvels als decor. Dat het regende maakte toen niet meer zo veel uit.

Kijk ons gaan!

Meer foto's bekijken? Check onze Flickr fotopagina!

Quito, alleen maar hoogte(vrees)punten!

Dag 67 en 68 - 5 en 6 januari 2009 - Quito, Ecuador

Ik heb een ongezond hoge hartslag, ik hijg als een oude merrie en ik heb het koud. Eén keer raden waar ik ben. Op 2850 meter hoogte in het koude Quito. Wat een overgang! Vanuit kokend heet Panama Stad vliegen we in minder dan twee uurtjes naar het Andesgebergte van Ecuador. Zoals ik al eerder schreef hadden we geen reisgids van Zuid-Amerika. In Panama had geen enkele boekwinkel een Lonely Planet. Ik weet dus niets van deze stad als we aankomen. Even op wikipedia kijken dan; de stad is 70 kilometer lang en 4 kilometer breed en ligt praktisch op de evenaar. Het is omringd door hoge bergen en het wedijvert met La Paz om de hoogte hoofdstad te zijn. Ik vind dat absoluut geen discussie. In mijn ogen is Lhasa de grote winnaar. Met 3650 meter is dat de hoogste hoofdstad ter wereld. Jammer dat Tibet officieel niet als land is erkend en dus Lhasa er niet met die prijs er vandoor kan gaan.

We slapen in New Town (en ja, er is ook een Old Town) Mariscal, een hippe buurt vol met hostals, barretjes en trendy restaurants. 's Avonds kun je er niet veilig over straat, omdat de kans heel groot is dat je wordt overvallen. Zelfs als je maar twee straten ver moet, moet je eigenlijk al een taxi nemen. Ik heb reus Edwin bij me en we wagen het erop. Stoer kijken en groot lopen. We worden wel aangesproken, maar we negeren de schoffies op de straathoeken.

Vandaag hebben we gelukkig een LP kunnen aanschaffen en ik kan me weer volop storten op het plannen van het vervolg van de reis. So much for adventure hahahah. 21 januari komen mijn ouders naar Peru, dus we hebben ongeveer twee weken om in Lima te komen. Lastig, want er is zo veel te doen in Ecuador. We zullen strak moeten plannen en nu is in ieder geval 100% zeker dat we de Galapagos gaan overslaan. Eeuwig zonde? Spijtige haren op onze hoofden? Ik denk het niet, hoewel anderen ons voor gek verklaren dat we het lef hebben het over te slaan...Hmmmm.

Quito's oude stadsdeel zit vol met prachtige kerken, gezellige pleinen, kloosters met nonnetjes, koloniale gebouwen en musea. De zon schijnt meedogenloos op onze kop, we zitten zo hoog en op de evenaar, dus die stralen komen hier extra hard aan. Als de wolken over de bergen de vallei weer inkomen, wordt het snel weer fris. Vandaag heb ik ook nog gehuild, niet van verdriet, maar van angst. We bezichtigen de grote kathedraal en je kunt vanuit de torens prachtig over de stad uitkijken. Jammer dat je alleen de torens kunt beklimmen door een gammel (vind ik) ijzerdraadachtige, bijna 90 graden steile trap te nemen. Ik heb nooit last van hoogtevrees, maar ik krijg het zo benauwd dat ik geen stap meer durf te zetten en uiteindelijk bibberend en jankend de trap weer naar beneden neem. Het uitzicht was inderdaad prachtig, maar die klim is echt ongezond voor een mens!

Terwijl ik nu druk aan het werk ben (bloggen is echt hard werken hoor) is Edwin aan het koken in de keuken van het hostel. Vanmorgen hebben we boodschapjes in een megasupermarkt gedaan en als het goed is krijg ik straks heerlijk tilapiafilet met tortilla's en verse groenten. Kom maar op!

Oh ja, ik eindig nog even ranzig. Onze hotelkamer ligt vol met witte dingetjes. We zijn duidelijk aan het vervellen van onze verbranding op Isla Boca Brava. YUK!

Hoogte- en dieptepunten in Panama City

dag 64, 65 en 66 2, 3, 4 januari 2009- Panama stad

We zijn na een rit van 10 uur aangekomen in Panama stad. Niet geheel zonder slag of stoot, want we moesten ook nog langs 5 hostels die ons NEE verkochten op de vraag of er nog kamers waren. Shit, hadden we toch moeten reserveren. Dit was tot nu toe niet nodig geweest, maar nu wordt toch wel duidelijk dat er meer toeristen aan het reizen zijn. We eindigen in een hotel met de exotische naam Rio de Janeiro. De kamer zelf lijkt op een cel van een verouderde gevangenis, alleen de temperatuur heeft iets tropisch wat we zo snel mogelijk proberen terug te brengen door de airco voluit te zetten. Nu zitten we niet alleen in een cel, maar ook in een vliegtuigmotor. Wat een lawaai maakt dat ding.

Het is ondertussen ook tijd voor wat eten en na wat rondzwervingen in de buurt besluiten we toch maar een taxi te nemen naar het 'centrum' van de stad. We laten ons flink afzetten door 5 dollar te betalen, later blijkt 2 dollar meer dan voldoende te zijn. Grrrr.. Gelukkig compenseren we dit door bij een Chinees te eten die een vegetarisch buffet aanbiedt. Het eten is verrassend lekker, heel veel en kost in totaal maar 7 dollar, inclusief 2 drankjes. De tent zag er uiteraard niet uit. Fel licht en de typische Nederlandse gezelligheid moest hier nog ontdekt worden. Kapot zijn we inmiddels, dus we gaan maar lekker snel ons plastieken bed in. Martine weet wat ik bedoel en ik heb dan ook een mega deja vu!

We komen redelijk vroeg aan bij het Panamakanaal en zijn hierdoor getuige van een doorgang van enkele boten door de sluizen. Een indrukwekkend staaltje techniek! Mijn stiefvader Ben die sluiswachter is zou er zijn ogen uitkijken. In twee stappen worden de boten maar liefst zo'n 8 meter omhoog geholpen zodat ze het hoger gelegen Lake Gatun door kunnen varen naar de volgende sluizen. Lake Gatun is overigens het grootste met de hand gemaakt meer en lijkt wel een zee zo groot. De Fransen waren het die de eerste poging waagden het kanaal te graven. Ze moesten uiteindelijk opgeven omdat ze niet bestand bleken tegen de natuurkrachten die het werk onmogelijk maakten. Maar liefst meer dan 20.000 mensen lieten het leven, velen door de gele koorts en malaria. Het was pas vele jaren later, met én betere machines én een manier om de muskieten te bestrijden, dat de Amerikanen de klus klaarden.

Augustus 1914 voer het eerste schip door het Panama kanaal. Sindsdien zijn er meer dan 900.000 transporten door het kanaal geweest. Grote vrachtschepen varen nu in zo'n 8 uur van de ene oceaan naar de andere en dit kost ze gemiddeld 30.000 dollar. Dit lijkt misschien veel maar anders moeten ze om heel Zuid Amerika heen varen en dat kost weken. Ze zijn nu zelfs bezig met een uitbreiding van het kanaal met bredere sluizen zodat ze schepen kunnen doorlaten die 2 maal zo groot zijn. Een miljoenen project waarover de Panamese bevolking via een referendum zijn goedkeuring heeft gegeven. De bouw is inmiddels in volle gang en zal over een paar jaar klaar zijn.

In de verte zien we zo'n groot container schip klaar liggen om door een sluis varen en als we het van dichtbij willen meemaken moeten nog 2 uur wachten. Dat is iets teveel van het goede en dus besluiten we terug naar de stad te gaan. We gaan een kijkje nemen op het schiereiland Casco Viejo. Het is het oude stadshart van Panama stad en ligt er nu een beetje armoedig bij. Vele jaren was dit een arme wijk waar je als toerist weg moest blijven. Nu worden vele koloniale gebouwen gerenoveerd en is het ook voor toeristen een aantrekkelijkere plek om naartoe te gaan. Mede door de projectontwikkelaars begint het nu wel wat te worden en hier en daar zien we optrekjes die prachtig zijn geworden. Als je rond loopt kijk je de ogen uit en krijg je een goed beeld van de schoonheid van het oude Panama.

Terug naar het hotel besluiten we de foto's weer eens te backuppen zodat we weer het één en ander op internet kunnen plaatsen. En dan gebeurt er iets vreselijks naars, de kaart van de camera lijkt corrupt te zijn waardoor we de foto's niet meer kunnen bekijken. Even later wordt de hele kaart niet meer herkend NEEEEE... alle foto's van het prachtige Boquete, het dierenpension, oud en nieuw én het Panama kanaal van vandaag. Shit shit shit. We proberen alles en ook in het internetcafé lukt het niemand. Het enige wat we nu nog kunnen doen is de kaart in Nederland laten onderzoeken door gespecialiseerde bedrijven, maar dan duurt het nog heel lang voor we ze kunnen zien. Als het al lukt om ze alsnog terug te krijgen. Ons humeur wordt er bepaald niet beter op. Verdomme, hoe kan dit nou toch gebeuren. Gelukkig hebben we nog een extra kaart en kunnen we wel foto's blijven maken, maar we balen enorm.

Na wat doelloos en sjaggo ronddwalen besluiten we maar naar het centrum te gaan op zoek naar een Lonely Planet van Zuid Amerika. Maar ook dit zit tegen. Want eenmaal aangekomen bij de enige boekwinkel blijkt deze net een paar minuten dicht te zijn. Ook dat nog en morgen is hij ook dicht dus we gaan nu naar Quito, Ecuador zonder te weten hoe of wat. Misschien dat we morgen nog ergens anders een exemplaar kunnen vinden, maar anders gaan we weer een leuk avontuur tegemoet hahahah.

Panama is een stad die je niet in één zin kunt omschrijven. De enorme wolkenkrabbers, casinos en dure hotels contrasteren met de woonflats (Bijlmerachtig) in de oude wijken. Er rijden overal prachtig versierde bussen rond, die met een bloedgang de straten onveilg maken. De stad heeft niet echt een centrum, maar kent vele wijken met een eigen hart. Je hebt bijna overal uitzicht op de zee.

Zondag brengen we door bij de causeway, een soort boulevard met uitzicht op de skyline van Panama. Je kunt er ook skates huren, klinkt leuk, maar het is veel te heet. In het haventje liggen megajachten, je kunt er taxfree shoppen en vele resaurantjes. Prima zondaguitwaaiplekje.
Morgen gaan we naar Ecuador en sluiten we het hoofdstuk Midden Amerika. Op naar het zuiden! Alle foto's van Panama staan hier