Rio.. heerlijk om terug te zijn

Dag 210 tm 213, 27 tm 30 mei 2009, Rio de Janeiro voor de tweede keer

Als we hem vragen of het veilig is hier is zijn antwoord uiteraard “well, this is Rio”. Ja maar déze buurt, is het hier wél veilig? Domme vraag, want het is en blijft Rio. Je kunt je bijna afvragen of je wel in Rio de Janeiro bent geweest als je niet overvallen bent. Om maar gelijk goed nieuws te melden; wíj zijn dus NIET overvallen! We hebben echt een waanzinnig hostel, erg rustig en wéér de enigen in de dorm. Maar bijzonder is vooral het uitzicht over de stad. We zitten in de wijk Santa Theresa dat op één van de vele heuvels ligt waarbij je uitkijkt over de stad, de zee en voor je de beroemde partywijk Lapa. We zijn niet de enige gasten in het hostel, even later ontmoeten we een Nederlands stel die ons herkennen uit Den Haag. Ze herkennen mij van Musicon en het HPC, terwijl er bij mij helaas niet echt een belletje gaat rinkelen. Hij vertelt dat hij is overvallen, één van de eerste dagen dat hij er was op klaarlichte dag. Hij maakt ons wat meer wijs in de buurt en vertelt waar het leuk is om naartoe te gaan.

De volgende dag gaan we naar de Suikerbroodberg. Een bizar gevormde berg voor de kust van Rio waar je in twee delen met een kabelbaan naar toe gaat. Je hebt daar echt een geweldig uitzicht over de stad. We blijven tot zonsondergang zodat we écht mooi zicht hebben. We hebben geluk want het is vrij helder waardoor we ook het Christus beeld in de verte kunnen zien. We gaan daarna nog even langs de supermarkt voor wat biertjes en blijven die avond lekker thuis om vanaf het terras te genieten van het uitzicht over de stad. Helaas valt er iets van het eten niet helemaal lekker bij Mascha want die is de hele nacht zo ziek als een hond. De hele nacht had ze een terugkerende afspraak met de plee waardoor ze overdag niets anders kon dan een beetje bijkomen en weer wat proberen te eten om wat op kracht te komen. Ik breng de dag door met mijn gitaar en wat internetten en skypen met de familie. Gelukkig kan ik het aardig vinden met de beheerder van het hostel en samen gaan we wat eten in de stad. Het is vrijdag en dan is Lapa the place to be wat betreft het nachtleven. Mascha is weer een beetje het vrouwtje en we bestellen een taxi om ons af te zetten in Lapa. Het is ook te lopen, maar we nemen geen risico om door de verlaten donkere straatjes naar beneden te gaan. En voor 8 raeis hoeven we ook geen risico te nemen, toch?!

Lapa knalt en bruist en bonst. Is er overdag geen reet te doen, 's avonds komen de stalletjes met drankjes en snacks te voorschijn en zie je overal mensen dansen, praten en lekker genieten van de atmosfeer. Het lijkt wel Koninginnennach, alleen is dit niet één keer per jaar maar praktisch elke avond. We ontdekken die avond een sushi restaurant (www.goban.com.br) waar we echt waanzinnig lekkere sushi eten voor een prikkie. Voor lokale begrippen is het een super duur restaurant, maar als je allebei met een volle maag naar buiten loopt en nog een 12 euro kwijt bent... mmmm, me like! We kopen op straat nog een enorm sterke en grote caipirinha voor slechts 5 raeís pakken daarna een taxi terug naar ons hostel. Mascha is namelijk nog niet helemaal in orde. Die taxi's zijn trouwens een ramp om te vinden. Er rijden er genoeg, maar elke taxi rijdt een eigen wijk en je moet dus echt zoeken en goed opletten om een taxi te vinden die bekend is met het deel van de stad waar je naartoe wilt. We hebben ondertussen al een paar keer meegemaakt dat de taxichauffeur zes keer moet bellen met de centrale om te vragen waar hij naartoe moet.

Het laatste dagje Rio de Janeiro, we kunnen Rio niet verlaten zonder naar de bekende wijk Ipanema te gaan. Om er te komen lopen we eerst vanaf het hostel de heuvel af via de beroemde trap die gemaakt is met tegeltjes vanuit de hele wereld. Een Chileens kunstenaar is al jaren bezig met dit levenswerk en je vindt er ook talloze tegeltjes uit Nederland. Zelfs eentje gesigneerd door Johan Cruijf. Ook bezoeken we nog een moderne katholieke kerk die de Paus al twee keer heeft bezocht. Het is een vreemd, futuristisch gebouw. Echt mooi is het niet, maar wel bijzonder. Maar we lopen snel door want we gaan lekker shoppen vandaag in Ipanema. Ons doel is Havaianas en een bikini voor Mascha. We slagen ruimschoots met de Havaianas voor mij, maar helaas lukt het niet een nieuwe bikini te vinden. Tenminste, de Braziliaanse normen voor de hoeveelheid te gebruiken stof liggen iets anders dan de Oosterse en daar moeten we toch een beetje rekening mee houden nu Azië zo dichtbij komt. We lopen lekker via het beroemde strand van Ipanema naar het wederom bekende Copacabana om daar de metro terug te pakken naar de wijk Lapa.

We willen vandaag nog iets meepakken, namelijk het beroemde Santa Teresa trammetje. Het trammetje is in zo'n dubieuze staat dat sommige mensen zeggen dat hij 50 jaar geleden al in een museum had moeten staan. Maar hier hanteren ze anderen normen, zolang er geen ernstige ongelukken mee gebeuren kan alles. Voor mij is geen plek meer om te zitten, op het eerste gezicht niet zo heel erg, je hangt dan gewoon buiten aan de tram. Maar als hij vervolgens over het oude Romeinse aquaduct van 30 meter hoog rijdt en de enige vangnetten zijn oude verroeste hekjes die je moeten beschermen tegen een dodelijke valpartij, tja, dan besef je wel even dat je eigenlijk gewoon een beetje gestoord bezig bent. Maar aangezien ik dit hier zit te typen is alles uiteraard prima verlopen. Die avond gaan we weer naar Lapa om te stappen en doe we weer hetzelfde rondje, want wees eerlijk, heerlijke sushi voor zo weinig geld. We lopen langs de vele barretjes met live muziek, er is muziek op straat, een gezellige en gemoedelijke sfeer. Het is onze afsluiter van een fantastische tijd in Brazilië. Morgen gaan we alweer naar Sao Paulo om daar het vliegtuig te nemen naar Zuid Afrika, richting een heel nieuw hoofdstuk van de wereldreis. We gaan Brazilië missen!

Weer terug in Salvador

Dag 208 en 209, 25 en 26 mei Salvador

Als het dan weer regent in Praia do Forte, dán liever naar Salvador waar toch iets meer te doen is. We bellen Russel weer of hij nog een kamer vrij heeft en hij geeft aan voor één nacht nog twee dormbedden vrij te hebben. Toch best lekker, als je ergens aankomt en je weet al aardig de weg in zo'n stad. Een Rodovário – het Braziliaanse centrale busstation van een stad – is doorgaans een onoverzichtelijke chaos waar bussen voorbij scheuren en je toch wel goed moet weten waar je moet zijn. Dat gaat ons nu allemaal wat makkelijker af en eind van de middag bellen we aan bij Russel. 'Hi you guys, nice to see you again!' Het voelt al weer zo bekend allemaal. We zijn net op tijd voor de gratis caipirinha en daarna gaan we nog ergens een happie eten. Zo'n reisdag vliegt op de één of andere manier weer voorbij.

De volgende dag moeten we verhuizen naar een ander hostel en kunnen we weer terecht bij Alberque waar we óók al eerder hebben geslapen. Het is er zo rustig dat we een dorm helemaal voor onszelf hebben, erg relaxed! We gaan overdag naar de Pelourinho om dit keer wel wat foto's te maken. Vorige keer waren we nog een beetje bang voor diefstal van het toestel maar vandaag voelen we ons sterk en zelfverzekerd en tja, we hebben toch ook een belangrijke taak om jullie trouwe lezers/fotokijkers ook Pelourinho (het oude centrum) te laten zien. We gaan ook nog naar een bijzondere markt. Het is maar net wat je de moeite waard vindt; koeienogen, kapot gehakte koeienschedels, grijze lappen vlees, tongen, stierenballen, varkensvet en nog meer lichaamsonderdelen liggen overal en nergens te ruften. Gadverdamme! We gaan bijna over ons nek van de stank en schieten snel een straatje in waar het fruit ligt en de kruiden. Ook worden er nog beesten levend verkocht, een stuk aangenamer al belanden die beesten ook binnen korte tijd op iemands bord.

We gaan weer terug naar de Pelourinho om daar eind van de middag nog een drankje te doen en verdomme, we trappen er in! Een goser spreekt ons aan en wat leek op een integer gesprek eindigt in een subtiele chantage situatie. Na een gesprek over zijn (wellicht gelogen) verleden krijgen we een kettinkje van hem, na veel aandringen dat we dit niet willen hebben geven we toch toe. Het is een kado, omdat hij ons zo aardig vindt en hem niet gelijk negeerde.. bla bla. De klootzak. We zijn echt niet gek en we weten dat je overal bedonderd wordt, maar hij gaat zo geraffineerd te werk dat we toch klem gezet worden. Mascha is echt heel bang geworden, iets in zijn ogen zegt haar dat hij er niet voor terugdeinst ons klappen te verkopen. We kijken om ons heen en uiteraard is nu nergens politie te bekennen. Uiteindelijk was de schade maar een paar euro voor de aanschaf van een ketting, maar toch. Die gasten hebben niet door dat ze het over zichzelf afroepen dat ze als stront behandeld worden. Want het enige wat je letterlijk kunt doen is ze glashard negeren. Of het nu kinderen, gehandicapten, verkopertjes of zwangere vrouwen zijn. Ze zijn alleen maar uit op je geld en kennen daarbij geen schaamte je keihard in een benauwende situatie te drijven. Het gaat daarbij uiteraard niet om die paar euro's, want zelfs met een dagbudget zijn we echt niet te beroerd om wat geld op een hulpbehoevende plek achter te laten. Maar als ze ervoor zorgen dat je je onveilig voelt is de situatie toch wel even heel anders. We zijn uiteraard behoorlijk geïrriteerd door de gehele gebeurtenis. Hoe heeft het nou kunnen gebeuren. We zijn gelijk helemaal klaar met de Pelourinho, fuck it, bekijk het maar lekker! We gaan terug naar ons hostel en we halen een pizza die we in ons hostel opeten. Salvador is mooi geweest zo, we hebben het allemaal wel gezien hier. Morgen gaan we lekker naar Rio de Janeiro.

Aai een haai in Praia do Forte

Dag 203 tm 207, 20 tm 24 mei 2009, Praia do Forte

Ilheus (Olivenca) was heerlijk, maar het was er iets té relekst. Mochten we ooit weer naar Brazilië gaan, dan liever als het hoogseizoen is, want het is nu overal té rustig. We gaan proberen weer wat drukte op te zoeken en willen naar Praia do Forte, een kustplaatsje iets ten noorden van Salvador. Ik zal jullie de ellende besparen van de rit er naar toe, want dat was weer ouderwets drama. Leuk dat we op zo'n afgelegen plek zaten, maar er weer weg komen..... Maar om een lange, warme, dag kort te houden...in Praia do Forte zijn we niet aangekomen en we slapen noodgedwongen een nachtje in Salvador. Dag 202 gaat de boeken in als day out of hell, zo veel is zeker.

De volgende dag vroeg nemen we dan eindelijk wél de bus naar Praia, terwijl zich boven ons donkere wolken vormen. Neeehee, niet nog meer regen...Maar helaas, als we er zijn komt het met tropische bakken uit de hemel zetten en er zit niets anders op dan te wachten tot het droog wordt. Als er een gaatje is, rennen we naar TAMARproject. TAMAR houdt zich bezig met het in stand houden van de zeeschilpaddenpopulatie langs de Braziliaanse kust. Op het strand staan tientallen witte pvc-paaltjes die aangeven dat er daar een nest met eieren zit. In het centrum zelf zijn verschillende schildpadden te bewonderen. Wat zijn ze groot! En grappig! Leukste moment is als ze worden gevoederd. Sloom komen ze voorbij zwemmen en ze laten vaak de vis voor hun neus (hebben ze dat) naar de bodem van hun bad zakken. Ze zijn zo langzaam dat ze gewoon niet door hebben dat er vis wordt uitgedeeld.

Iets minder sloom zijn de haaien. Als zij worden gevoederd flitsen ze voorbij en is de vis op voordat je er erg in hebt. In Brazilië doen ze verder niet zo moeilijk over haaien, want je mag ze aaien als ze voorbij zwemmen. Wel voorzichtig natuurlijk en niet, zoals ik, meteen je hand in het water steken. Netjes wachten tot de medewerkers zegt dat het mag, Mascha! Een haai aaien, dat is een raar gevoel. Beetje bobbelig, hard en glad tegelijk. Het was maar even, maar wow voel ik me stoer (en het is vastgelegd op filmpje). Edwin wil ook nog even als 'ie heeft gezien dat mijn handjes er nog aanzitten. Wat een held is het toch! Behalve zeeschildpadden komen hier ook humpbackwalvissen voor (uiteraad niet nu wij er zijn, deel 38 in gemiste kansen). In het walviscentrum staat een skelet van zo'n beest. Brr, die wil je echt niet tegenkomen als je aan het dobberen bent. Zo groot! Het regent inmiddels weer gigantisch en het enige wat we kunnen doen is in de filmzaal wat films kijken over walvissen. We zijn trouwens de enige bezoekers.

En dan is er nog een kasteel in Praia do Forte. Als het op een dag een beetje droog is wagen we het er op en lopen we er naar toe. Lopen? De Brazilianen denken dat we gek zijn, maar vijf kilometer is toch niet zo ver? Waar we geen rekening mee hadden gehouden, is dat het een beetje heuvel op gaat. In plaats van het geplande uurtje, doen we er ruim anderhalf uur over. En het begint al te schemeren (ja, we waren weer eens laat op gang gekomen vandaag). Komt bij dat er een soort horzels hier in de jungle zitten die de achterkant van mijn benen erg lekker vinden. Als een wilde mep ik om me heen, bloed druipt -okay beetje overdreven- langs mijn benen en we voelen ook weer regendruppels. Kortom, de sfeer is erg opgetogen als we bij het kasteel aankomen. Het eerste wat ik doe is twee Brazilianen aanspreken die zo slim zijn geweest hier met de auto naar toe te komen. Please, por favor, is possible you take us back to Praia do Forte. Ik voel me nu een beetje zoals de Peking Expressers zich moeten voelen. Eén ding heb ik wel van dat tv-programma geleerd; je moet de mensen van wie je een lift wilt overdonderen zodat ze geen nee meer kunnen (durven?) zeggen.Ze moeten de wanhoop op mijn gezicht hebben gezien, want ze stemmen verschrikt in. Mooi! Het kasteel is trouwens heel mooi en oud enzo, maar de regen belemmerde wel een beetje het hele concept van dwalen door een oud kasteel. Prinses Mascha wil eigenlijk gewoon terug naar het hostel en haar wonden likken.

Het stelletje dat ons de lift geeft, spreekt drie woorden Engels, maar het lukt redelijk uit te leggen waar we er uit willen. Zij zitten in een hotel 50 meter verder, dus we worden netjes voor de deur afgezet. Pfffff..Morgen maar weer een rustig-aan-dagje.

Dat lukt gelukkig ook, want we zien blauwe lucht. Dus springen we uit bed en rennen naar het strand. Huppelend en fluitend, net als de locals die ook superblij zijn dat de zon weer schijnt. We lopen een heel stuk langs het palmenstrand en..moeten helaas schuilen voor een enorme plensbui. Ik kan nu uit ervaring spreken dat schuilen voor de regen onder een palmboom van 15 meter niet zo veel zin heeft. Toch is het een lekkere dag en zie ik dat ik zelfs een beetje verkleurd ben. Toe maar!

Praia do Forte is voor Salvador wat Scheveningen is voor Den Haag of wat Bloemendaal is voor Amsterdam. Dagjesmensen, veel restaurantjes en winkels met souvenirs en te dure kleding. De sfeer in Praia is gemoedelijk, maar ik vermoed dat het hier in het hoogseizoen stampvol zit gezien het aantal hotels en pousadas. Zodra je het hippe hoofdstraatje verlaat, begeef je je tussen de locals. Alle mannen lopen de hele dag met ontbloot bovenlijf en iedereen draagt slippers. Niets geen opgetut gedoe hier. Als we op onze laatste avond na het eten terug lopen naar het hostel horen we vanuit een groot gebouw trommels en zang. We gluren naar binnen. Zo'n 50 zwarte jongens, meiden, jonge mannen en vrouwen dansen alsof hun leven er van af hangt. Het is repetitie voor carnaval of een andere optocht of parade. Wat een explosie van energie. We zagen zoiets al eerder in Salvador, maar dat waren pro's. Dit is het echt Bahiadansen, de oude Afrikaanse slavendansen, de capoeira. Met open mond kijken we naar het enthousiasme van de jonge mensen die er trots op zijn deel te nemen aan deze dansgroep. 'We hebben elkaar ontmoet op dansles' krijgt hier ineens een hele ander betekenis. Wat zitten wij in Nederland dan te suffen met die foxtrot en Weense wals. Als ik déze danslessen (inclusief de sixpacks/blote bovenlijven) had kunnen krijgen toen ik 15 was, was ik zeker voor goud doorgegaan en niet gestopt na brons.

Youtube > zie Mascha op dit filmpje een haai aaien
Flickr > een overzicht van onze foto's in Praia do Forte

Creatief met kokosnoot

Dag lieve lezers,

Ik leer en ervaar veel tijdens de reis. En soms moet je die kennis delen, ja, zelfs óverdragen! Dus ben ik zo vrij geweest een eigen Teleac-cursus (bestáát dat eigenlijk nog?) te ontwikkelen. Het is een soort overlevingscursus, maar eentje die het goed doet bij de vrouwtjes. Hier komt ie: de kokosnoot. De meesten zullen hem kennen vanuit de supermarkt, dat keiharde donkerbruine ding waar nog wat vocht inzit als je hem voorzichtig openmaakt. Zo groeien die dingen dus echt niet aan de boom! “Op een onbewoond eiheiland...zongen de 'kinderen',”drink met je billen bloot melk uit een kokosnoot...” Yep, maar daar komt dus heel wat bij kijken!

Zoals je op de eerste foto duidelijk kunt zien is die donkerbruine ronde bal nergens te bekennen. Kokosnoten groeien als grote groene ovale vruchten hoog, echt hoog, in een palmboom, en zijn vrij eigenwijs bij het ontkoppelen van die boom. Pluk je hem vroeg, dan kun je er alleen kokoswater uit drinken. Pas in een later stadium vormt hij de harde schil waarin de witte harde kokospulp zich vormt, zoals wij hem kennen. En het valt nog niet eens mee een verse groene drinkbare te onderscheiden van een verse met witte kokospulp. Meer hierover in onze gevorderdencursus.

Na de keiharde groene schil flink te butsen op een rots..zorg dus dat je wel een rots bij de hand hebt anders ben je echt kansloos.....komen er scheurtjes in en ben je in staat, met de nodige inspanning, de schil, de taaie vezels eigenlijk eraf te rukken/scheuren/trekken. Dit is echt een klote karwei! Het is loeizwaar en 't gaat langzaam Maar je moet wat overhebben om te overleven, of in mijn geval, den vrouwe in te palmen! Snap nu gelijk waar dat spreekwoord vandaan komt. We hebben hier overigens meerdere foto's van gemaakt, maar daar stond mijn gezicht op een dusdanige manier op dat dit wellicht voor slapeloze nachten zou gaan zorgen. Nou, okay, vooruit dan, dit is tenslotte een uitgebreide Teleaccursus en niet zomaar een LOI-tje.

Flink wat vloekjes en zweetdruppels later komt hij, de kokosnoot zelf dan te voorschijn. Nog allerlei vezels zitten aan de noot vast, maar we komen dichtbij. Uiteraard zijn we aan het overleven hier en hebben we dus weinig tools tot onze beschikking. Weer naar een stuk rots om met een paar flinke klappen een gat erin te slaan. Hihaaa.. dit is net als die bountyreclame, de kokosmelk spat eruit. Alleen in dit geval zit je praktisch zelf helemaal onder en valt er weinig meer te sloberen van het zoete vocht.

En dan ben je natuurlijk pas een echte Tarzan als je eerst Jane laat proeven. Gulzig wordt er gedronken en nu komt de laatste stap. De keiharde schil eraf breken en het witte kokos lekker opsmullen. Dit overleven we wel!

35 in Paradise

Dag 197 tm 201, 14 tm 18 mei 2009, Ilhéus (Olivença)

Elke dag checkten we vanuit Lencois de weersvoorspellingen voor de kust. Het ziet er daar bar en boos uit; onweersbuien, zwaar bewolkt. Enige positieve is de temperatuur van gemiddeld 30 graden. Maar ja, we zijn niet naar het noorden van Brazilië gevlogen om alleen maar in Lencois te zijn. Dus we nemen de gok en reizen terug naar de kust. En we nemen nog een gok. Wij gokken dat we in één dag van Lencois naar Ilheus kunnen reizen. Goed gegokt, maar het werd wel een hele lange reis. 16 uur (!!!) later en helemaal geradbraakt van buswisselingen, wachten, onbegrijpelijk Portugees en urenlang 'on the road' worden we door een taxichauffeur afgezet bij Fazenda Tororomba. Ik hoor alleen wat krekels tsjirpen, maar voor de rest is het doodstil. Is er wel iemand? Is het wel open? De taxichauffeur toetert een paar keer en dan komt er een man in zijn boxershort uit een hutje gekropen. Ja, hij had ons wel verwacht, maar het werd al laat, dus was 'ie maar gaan slapen. Dat is ook het eerste wat wij doen. Morgen in daglicht zien we wel waar we nú weer terecht zijn gekomen.

In een plaatje. We zijn in een plaatje terecht gekomen. ZON, palmbomen, rust en ruimte. Rust vooral omdat we de enige gasten zijn. Het voelt een beetje alsof we van adel zijn en ons eigen personeel hebben op ons landgoed. Het strand is 5 minuten lopen en ook daar zijn we de enigen. De golven zijn heerlijk groot, het strand is wit en uit de palmbomen vist Edwin kokosnoten die we ter plekke opeten. Life can be so simple!

En dan breekt de dag aan dat ik er echt aan moet geloven, of ik nu wil of niet. Ik word 35 jaar. Mijn god, wat oud! En mijn god, wat een relekste plek om je verjaardag te vieren. We gaan naar het dorpje Ilheus (we krijgen een lift van de eigenaar van het hostel) en in plaats van een groot stuk taart nemen we een grote ijs! En ik mag in de havaianasshop nieuwe havaianas uitzoeken. Joy!!! In de bus terug naar Olivenca zijn Edwin en ik de enige mensen die niet schreeuwen maar nog gewoon praten. Als ik de Brazilianen mag typeren; kletskousen, 24/7. Altijd, overal en erg luid! In ons hostel zijn inmiddels 15 exchange studenten (Duitsers, Denen, Canadezen en Amerikanen van gemiddeld 17 jaar) gearriveerd die luidkeels Happy Birthday voor me zingen, Een beetje melancholisch bedenk ik me dat ik ook ooit een exchange student was. Vroegah toen ik ook jong was...:-(

We gaan uit eten, drinken één of twee (of was het toch drie, hik) caipirinhas en in het internetcafé lees ik mijn verjaardagskrabbels. Het lukt zelfs nog om te skypen met zussie en Lock en Janneke. Ook gaan we nog langs de ijssalon waar je zelf uit de bakken mag scheppen en je bekertje ijs op de weegschaal zet. Jammie, kilo ijs vreten, kan het nog beter. Het was misschien dan geen wild feest, maar wel een superontspannen dagje. Enne, op mijn leeftijd moet je ook een beetje rustig aan gaan doen hahaahahh. De rest van onze tijd in Olivença bestaat uit bezoekjes aan het strand, zwemmen, kokosnoten openhakken en.. ja, eigenlijk niets....

200 dagen evaluatie

Dag 200, 17 mei 2009, Olivenca

Bij de vorige evalutie, die na 150 dagen, vlogen we vanuit Ushuaia naar Buenos Aires. Een grote sprong vanuit het natuurschone Patagonië terug naar de grote stad. We gaan natuurlijk niet nog een keer verhalen over wat we hebben meegemaakt de afgelopen dagen, dat kun je gewoon lezen. Maar wat ging er in ons koppie om de afgelopen 50 dagen?

Edwin
Ik zei het bij de vorige evaluatie al.. het koppie begon aardig vol te raken en Mascha en ik hadden beiden behoefte om weer samen te reizen na de intensieve 'route 40 groep'. Dat hebben we uiteraard gedaan, maar dat dit niet voldoende was zou later blijken. Pas toen we bij Yvette en Erwin aankwamen besefte ik pas echt dat ik een kleine time-out nodig had. Even de rem erop, overigens, het was zeker geen heimwee, want naar huis wilde ik al helemaal niet. Het zat allemaal iets anders.

Niets raakte me meer op de manier zoals ik dat gewend was. Kon ik me thuis simpelweg terugtrekken op mijn zolderkamer om te mediteren, van mediteren was de gehele reis nog geen sprake geweest. En deze manier van tot rust komen en bezinning is zo'n belangrijk deel van mijn leven geworden dat dit me vooral opbrak. Ik kon niet meer de diepgang ervaren van de prachtige dingen die we zagen, omdat ik geen gelegenheid nam om het te verwerken. Het was heerlijk om op de boerderij weer de rust en eenvoud te vinden die ik nodig had. Even geen prikkels en zelfs weer wat jeugdsentiment ophalen. Dat tractorrijden meditatief is wist ik nooit, maar het is echt zo!!!

Mooie dingen hebben we uiteraard weer heel veel gezien. Maar het meest opvallende waar we wellicht weinig over geschreven hebben is de vriendelijkheid en passie van Brazilië. Gaan we in Nederland zo prat op onze multi-culturele samenleving, zo kun je in Brazilië zien hoe dat kan werken in de positieve variant. Want waar we in Nederland nog steeds zo veel moeite hebben met onze anders sprekende buur, lijken hier alle soorten – Afrikanen, Portugezen, Duitsers, Italianen etc – tot een prachtige mix geworden. Daarnaast weten de mensen de glimlach op hun gezicht te toveren, hoe slecht ze het soms ook hebben. In voetbalstadions schreeuwen de mensen om hun passie voor het voetbal en slaan ze elkaar niet automatisch de hersens in. Op straat vragen zakenmensen aan zwervers de weg en dansen punkers de samba. Brazilië ervaar ik als ongelooflijk kleurrijk en openminded. Brazilië is bezig mijn hart te veroveren, wie had dat verwacht?

Mascha
Op dag 199 ben ik 35 geworden, ben ik weer verbrand en weeg ik 6 kilo zwaarder dan op dag 01. Dus ja, er is wel weer het e.e.a. gebeurd hahaha. Maar ff serieus; tussen dag 150 en dag 200 zijn we in een rustiger tempo gaan reizen. De periode hiervoor was zo'n denderende trein, zo veel gereisd. De vlucht naar Zuid Afrika is ook expres pas op 1 juni in plaats van -zoals eerder bedacht op 1 mei - dus we hébben ook alle tijd. De rust hebben we genomen ook. We verbleven langer op één plek (10 dagen bij de familie Erkel, vijf dagen op Ilha do Mel, zes dagen in Lencois). Brazilie is ook niet een land om je te haasten. We hebben ook geen uitputtende hikes of beklimmingen meer gedaan. Niet meer elke dag vroeg op, geen extreem lange busritten. Het warmere weer doet je ook een tandje lager draaien. Strand, zwemmen, slenteren, bikini, caipirinhas. Ja, je zou het een vakantie tijdens een wereldreis kunnen noemen. Ik hoor je denken “Nou zeg, jullie hebben toch elke dag vakantie”. Ja, ik begrijp dat je dat denkt, maar reizen kan ook heel vermoeiend zijn. Misschien moeilijk voor te stellen, maar ik zou zeggen probeer het zelf eens en je weet wat ik bedoel.

Of ik wel eens een dipje heb? Niet echt. Ik ben wel eens geirriteerd dat ik het Portugees niet begrijp en dat daardoor belangrijke informatie aan me voorbij gaat (bustijden, hoe je moet lopen, wat je kunt eten), maar we komen er wel met handen en voeten. En reisdagen blijven altijd erg vermoeiend en lang, dan ben ik meestal niet op mijn best. Maar verder ga ik fluitend door Brazilie. Met mij en Edwin lijkt het met de dag nóg beter te gaan. We kunnen er altijd zijn voor elkaar, hebben nog steeds heel veel lol samen en zijn ook nog niet uitgepraat. Hoogtepunten de afgelopen 50 dagen zijn Buenos Aires en onze tangoles, de logeerpartijen bij de Erkels en Bernardo en de ontmoeting met 'Har en Ans'. Wat jammer is is dat we in nu het laagseizoen reizen en het op veel plekken echt uitgestorven is. De komende 50 dagen verlaten we het Amerikaanse continent, snuffelen we aan het Afrikaanse en duiken we het Aziatische in. Tchau!

Sub-tropisch zwemmen in Lencois

Dag 191 tm 196, 8 tm 13 mei 2009, Lencois

Onder meer een Thais, Italiaans, Mexicaans en vegetarisch restaurant, gezellige barretjes en de gehele omgeving is een sub-tropisch zwemparadijs met rivieren, watervalletjes en stroomversnellingen. Klinkt dit als een paradijsje of moet ik het nog een keer opsommen? Ik mag me echt heel gelukkig prijzen met zo'n vrouwtje die na veel lees- en speurwerk dit soort paradijsjes weet te vinden. Dit prachtige plekje heeft ook een naam, Lencois. Het schijnt dat zelfs Jimmy Page hier een vakantiehuisje heeft, het is onterecht te vragen waarom. Lencois is heel erg 'bom!' en met stip genomineerd als nummer 1 op het lijstje 'mmm, hier wil ik wel oud worden met ingang van vandaag'.

We beginnen in het donker, want we komen laat in de avond aan. Na een kleine misverstand – het hostel wat niet gereageerd had op ons reserveringsverzoek pikt ons op bij busstation – worden we door de eigenaar van pousada Casa de Helia opgehaald. Hij scoort ook nog een biertje voor ons en bietst wat peuken in het dorpje zodat we even kunnen bijkomen van de busrit. Dit belooft veel goeds en brengt uiteindelijk ook veel goeds, want we krijgen een kamer zoals je doorgaans alleen in de folders ziet en die meestal niet bereikbaar zijn voor arme backpackertjes zoals wij. Ruime schone kamer, mooie badkamer en een balkon met hangmat én zoals later blijkt uitzicht op de bergen. De volgende ochtend worden we ook nog getracteerd op een uitgebreid ontbijt met fruit, cake, pannekoeken en vers gebakken brood. Het feest kan beginnen.

We kunnen nog diezelfde ochtend een tour regelen naar de omliggende natuurparken. Ze hebben hier niet één, maar wel honderden tafelbergen, grotten, watervallen en wandelpaden door het oerwoud. Onze gids vertelt ons hoe de tafelbergen ontstaan zijn en we beklimmen er één waar we uitzicht hebben op de hele vallei. Vroeger was dit één grote zee, maar nadat de natuur zijn werk had gedaan bleven er de tafelbergen over met haar vele natuurlijke rijkdommen waaronder goud en diamant wat deze streek de naam Chapada Diamantina heeft verschaft. Helaas hebben de gelukzoekers al het oorspronkelijke regenwoud gekapt en verbrand waardoor er nog slechts 'secundaire rainforest' over is. Het bijzondere van de tafelbergen is de opbouw, je loopt werkelijk omhoog van de zeebodem naar de oever wat zichtbaar is in het profiel van de rotsen, erg indrukwekkend. We bezoeken vervolgens een grot en zwemmen in de lagunes van zoetwater wat weliswaar bruin van kleur is, maar wel drinkbaar. 's Avonds eten we overheerlijke pizza met twee meiden die we die dag ontmoet hebben; Renee uit Los Angeles en Jo uit Taiwan. Ook ontmoeten we nog een kleine Braziliaanse stuiterbal die ons in de discoteque zijn capoeira laat zien. Hij hangt meer ondersteboven in de lucht dan dat hij danst, erg indrukwekkend!

Na weer een overheerlijk ontbijt hangen we de hele dag wat rond. We struinen de omgeving af en komen begin van de avond Victor tegen, een Braziliaan die ook bij de tour was en ons uitnodigt naar een café te komen om daar muziek te maken. Die uitnodiging laten we niet voorbij gaan en na ons avondeten, dit keer een typisch lokale dish, gaan we langs. Ik krijg gelijk een gitaar in mijn handen gedrukt en binnen een paar minuten geef ik een klein concertje. Heel erg leuk met een klein doch zeer enthousiast publiek. De eigenaar speelt wat typische lokale muziek en samba. Na wat wisselingen met trommels, gitaren en andere instrumenten zingen Mascha en ik ons eerste duet. Uit volle borst zingt ze 'Look over hills' en 'Before the storm' mee en een nieuwe Saskia en Serge zijn geboren.

Wordt het vervelend als ik zeg dat we de volgende ochtend weer een waanzinnig ontbijt krijgen? Dus!! Vandaag gaan we zelf op onderzoek uit in de omgeving. Na enkele flinke klauterpartijen over roze rotsen belanden we op een plekje wat een paradijs op aarde is. We zijn de enige die deze heerlijke poel lijken te ontdekken vandaag en genieten van het prachtige weer, de rust en het zacht bruine water. Om jullie echt gek te maken hebben we dit ook nog gefilmd wat we zo snel mogelijk online proberen te krijgen. Helaas is de internet verbinding hier echt baggertje traag dus zal het nog even duren. Als we terugkomen krijgen we nog even de schrik te pakken. In de badkamer lopen dikke sappige mieren van bijna 2 centimeter groot, ahhhhh, echt super goor en we halen de huisbaas er even bij die zegt ze te zullen verbranden. Mmm, het zal wel, wij gaan even eten en dan mag hij lekker zijn gang gaan. Op het menu van de Thai staan gelukkig geen enge dieren en we eten dan ook heerlijk scherpe Thaise curry. Bij thuiskomst zien we inderdaad dat het aantal mieren sterk is afgenomen, dat slaapt weer een stuk rustiger.

De volgende dag, na jawel, het ontbijt – lekker eten maakt ons altijd erg blij! – gaan we weer de bush in om dit keer verder te lopen. Weer komen we op prachtige plekken uit die uitnodigen foto's te maken voor onze privécollectie, of de mijne, het is maar net hoe je het bekijkt ;-) Over zo'n dag vallen verder weinig details te melden behalve dat de thuiskomst erg verrassend was. Denk je lekker op je balkon in je hangmat met je iPod te kunnen spelen hoor ik opeens een angstkreet uit de douche. Mascha stond daar namelijk niet alleen, in haar buurt zat een kikker zo groot als een kindervuist. Waarom zijn wij als mannen toch altijd de lul met dat soort dingen. Ik hoorde ooit in een ander hostel ook al een jongen in een soortgelijke situatie zeggen 'But I'm just a boy!'. Nu ging het daarbij om een mot en dan 'mot' je niet miepen, maar dit was toch echt een serieuze kikker waarbij ik niet 1-2-3 wist hoe dit op te lossen, oppakken was écht niet één van de opties. Gelukkig loopt ook dit sprookje goed af en leven we allemaal nog lang en gelukkig, ook de kikker overigens!
Na nog een dagje ultra-hard relaxen hebben we toch maar besloten weer verder te reizen. Morgenochtend nemen we om half 8 de bus naar Ilhéus waar we een hostel hebben in een heel klein dorpje aan de oceaan met palmbomen en wit strand. Hier vieren we Mas d'r verjaardag. Brazilië is echt afzien!

Heet en happening Salvador

Dag 188 t/m 190 - 5 tm 7 mei - Salvador de Bahia

Vandaag eerst even wat 'huishoudelijke' mededelingen:

• Het belangrijkste nieuws is dat Edwin en ik weer oom en tante worden. Edwin's broertje Marco en zijn vrouw Hilda verwachten eind november hun tweede kindje. Via een skypegesprek vertelde een reuzeblije Marco het fijne nieuws. Heel raar dat wij de gehele zwangerschap en ook de geboorte gaan missen :-(. Vanaf deze plek geven we jullie alledrie een dikke felicitatiekus en knuf!!!
  
• Tweede leuke nieuws is dat we 26 juni Martine en Mario ontmoeten in Kuala Lumpur! Het had wat voeten in de aarde, maar het is nu rond, Joepie.
  
• Als derde feliciteren we Laura en Sjoerd met hun trouwen. Veel geluk voor jullie!
  
• Vierde leuke nieuws is dat Lock en Janneke (zeer waarschijnlijk) rond 15 september ons gaan vergezellen in Cambodja en/of Vietnam.

Iemand vroeg me laatst of ik dingen mis uit Nederland, nou dat is onmogelijk als Nederland naar mij toe komt!!

Zo wordt ons ook nog wel eens gevraagd of we een baaldag hebben. Onderstaand verslag geeft aan dat we inderdaad wel eens klotedagen hebben. Edwin had ten tijde van onze logeerpartij bij Yvette heel erg het gevoel even niet meer te willen reizen. Zijn koppie zat vol en kon niet meer echt genieten. Maar een weekje zonder heftige indrukken en gewoon ff tractorrijden en melkstalschilderen en hij kon er weer tegen. Dan nu weer verder met het verslag dat niet zo zonnig begint.

Vanaf Rio is het officieel een uurtje vliegen naar Salvador, in het noorden. Met de bus is het 26 uur. De kosten zijn niet veel meer, dus de keuze was snel gemaakt. Toen we nog bij Yvette logeerden, hebben we via het reisbureau in Carambei vliegtickets geregeld om die vlucht te maken. Het reisschema leek toen heel logisch, maar nu we het daarwerkelijk gaan uitvoeren is het minder leuk. Zo gaat de vlucht al om half 8 in de ochtend. Om half 6 staan we op, en net op dat moment komen onze kamergenoten thuis van een wild feest. Goed getimed dus!

We vliegen eerst een uur naar het zuiden, terug naar Sao Paulo. Daar moeten we drie uur wachten om vervolgens weer óver Rio verder naar het noorden te gaan, naar Salvador. Als de landing wordt ingezet trekt ineens de neus van het vliegtuig weer op, er wordt van alles omgeroepen in het Portugees. Het enige wat ik versta is Recife. De stewardessen spreken geen Engels, maar gelukkig geeft een behulzame medepassagier tekst en uitleg. Vanwege het slechte weer in Salvador - wat! mij was eeuwige zon en een stralend wit strand beloofd- wijken we uit naar Recife, anderhalf uur verder naar het noorden. Snel mijn reisboek er bij pakken, om te zien of het daar leuk is, want anders stappen we gewoon daar uit. Helaas lukt dat nét niet, omdat we -als we geland zijn- te laat aan de hoofdstewardes vragen of onze bagage uit het ruim gehaald kan worden. Er is alweer groen licht gegeven dat ons vliegtuig weer kan opstijgen om naar Salvador te gaan en twee rugzakken uit het ruim halen..tja, dat gaat nu niet meer. Dus vliegen we weer 1,5 uur terug naar het zuiden, om dan eindelijk in de regen en in het donker aan te komen in Salvador. We zijn ondertussen dik 13 uur onderweg, beetje jammer..

Waarschuwingen 'all over the place'. Geen sieraden om, geen camara mee, 's avonds niet met de bus, in geval van beroving niet praten tegen de overvaller. De lijst van waarschuwingen die op de deur van ons hostel hangt is eindeloos lang en het schrikt ons behoorlijk af om de straat op te gaan. Vooral fijn als je net met je hele huisraad 5 minuten over straat liep naar het hostel. Maar ja, je wilt toch wat van de stad zien en dus stoppen we een beetje geld in mijn bh, blijven de ringen en oorbellen thuis en nemen we zefs geen fototoestel mee. Dus als je je afvraagt waarom we geen foto's hebben van het historische (je zou bijna zeggen hysterische) centrum van Salvador...

Salvador in de regen en nog gevaarlijk ook. Wat hebben we hier te zoeken? Nou genoeg! Het is hier prachtig. Vanuit de stad loop je zo naar het strand, de temperatuur is uitstekend (30 graden), de gebouwen uit de 17e eeuw zijn indrukwekkend.We bezoeken een oud kerkje waarvan de muren en plafond helemaal goud zijn geschilderd. De kleine steile straatjes ademen allemaal geschiedenis, en dan met name de Portugese rijkdom en het leed van de miljoenen slaven uit Afrika. Echt gevaarlijk vinden we het niet, maar wellicht voelen we ons ook geen doelwit ómdat we juist niets van waarde bij ons hebben. Een dag later gaan we naar een oude vuurtoren, de oudste zelfs van Brazilie. Nederlanders hebben het ooit ook vijf maanden in handen gehad, maar verloren een zeegevecht en het was weer terug in Portugese handen. In de oude lamp van de vuurtoren maken we wat grappige - vinden we zelf- foto´s.

Salvador is het dynamische centrum van capoeira, samba, oude Afrikaanse rituelen en straatfeesten. We gaan 's avonds (oe, gevaarlijk!) naar een dansshow in het oude centrum. Met open mond, kippevel op de armen en soms met tranen in de ogen van ontroering kijk ik naar een spectaculaire dansvoorstelling van 's werelds beste volkdansgroep. Nou klinkt volksdansen altijd een beetje suffig, maar bedenk dat dat hier in Bahia wel even andere koek is. Razendsnelle ritmes, uitbundige drums, krachtige zang, acrobatische capoeira en Afrikaanse slavendansen opgedragen aan de goden. Eén bonk energie! Je merkt het al, ik ben er nog helemaal vol van (ehh..dat komt deels ook door de superstrakke, gespierde, bezwete, ritmische dampende lichamen van de dansers, met sixpacks, zucht) Maar zonder gekheid, het was echt werelds.

Omdat het weer slecht blijft in Salvador (wisten wij veel, het is blijkbaar regentijd nu) besluiten we naar Lencois te gaan, zo'n 6 uur landinwaarts. Hopelijk is het daar droog én wat koeler...

I'm at the Copa.. Copacabana

Dag 186 en 187 - 3 en 4 mei, Rio de Janeiro

“WAT? Maar één dag in Rio?” De meeste gasten in het hostel reageren erg verbaasd als we zeggen dat we morgen al weer naar Salvador vliegen. “Ja, maar we komen terug!!!” Rio is rete-hot en daar kun je niet maar één dag blijven. Wilde feesten, gewillige dames en veel drank zijn voor veel backpackers dé reden om hier langer te blijven dan gepland. Maar wij hebben onze zinnen gezet op het noorden van Brazilie, waar meer de Afrikaanse invloeden van het land zijn. Capoeira, de creoolse keuken en de koloniale steden. Wat kun je doen in Rio in één dag? In ieder geval naar het strand, want we zijn op een steenworp afstand van het wereldberoemde Copacabana strand. De golven zijn waanzinnig indrukwekkend. Drie meterhoge golven bulderen tegen de kust aan en je ziet dan ook niemand zwemmen.

Rio heeft veel wat je gezien moét hebben, waaronder het enorme Christus beeld op de berg. We gaan met een treintje in 25 minuten omhoog en worden getrakteerd op een prachtig uitzicht over de stad. Door de vele hoge bergtoppen is de stad verdeeld in vele valleien. Na een uurtje genieten van het uitzicht en het maken van de nodige foto's met Jezus gaan we weer terug naar de stad beneden ons. Het begint al te schemeren en je wilt niet in het donker in de verkeerde wijk zijn met teveel geld of glimmers. Overvallen zijn hier orde van de dag en dat is toch iets wat we proberen te vermijden gedurende onze reis.

Na weer een heerlijke `per kilo` maaltijd (inclusief sushi) duiken we niet al te laat ons bed in. We moeten om 5.30 uur opstaan en willen nog wat slaap pakken. Onze 9 persoonscel is erg leeg vanavond. De meesten zijn naar een bootfeest, die zullen we wel zien als we morgenochtend vertrekken en zij net thuis komen.

Sao Paulo, spook- en feeststad

Dag 184 en 185 - 1 en 2 mei 2009, Sao Paulo

Het begint een rode draad te worden in onze reis, we zijn té laat, té vroeg of we zitten er echt midden in. Sao Paulo heeft ook weer wat leuks in petto voor ons. Wel heel jammer voor Harald en Angeline, want van hen nemen we vandaag afscheid en het lijkt wel of de hele stad slaapt. Het is de 'dag van de arbeid' en dat betekent hier dat echt niemand werkt. Overdag slenteren we wat door de uitgestorven stad en gaan Mascha en ik mee met 'Har en Ans' richting het vliegveld om pas op het allerlaatste moment afscheid te hoeven nemen. Beetje stress uiteraard, want er is altijd wel iemand een paspoort kwijt, wat uiteindelijk wel gevonden wordt, maar toch....

Een paar natte wangen en dikke knuffels later begeven we ons richting het busstation om tickets richting Rio de Janeiro te kopen. Een hele opgave want de naam van deze stad uitspreken in het Portugees is echt rocketscience. Letters worden weggelaten of klinken anders en zo eindig je met een fonetisch 'iosjaneio'. Dit moet je er dan ook in een halve seconde uitspugen anders begrijpen ze het nog niet. Máár, de Brazilianen zijn echt super behulpzaam en lijken karmapunten te krijgen om je te mogen helpen. 's Avonds gaan we nog even de stad in maar zonder succes. Alles is echt potdicht en zelfs de populaire winkelstraten voelen een beetje eng en onguur aan. Lekker terug naar het hostel en naar bed. Hopelijk morgen een betere dag.

Ha ha ha.. onze gebeden worden verhoord. Gisteren een stomme dag, vandaag is er een grootst festival. 24 uur achter elkaar muziek, ruim 800 artiesten en tientallen podia door de hele stad. Koninginnenach, eat your heart out! Nou ja, hele stad, er wonen hier zo'n 18 miljoen mensen in de stad dus op de kaart is het festival maar een speldenknopje. Het feestje begint om 18.00 uur, dus we hebben lekker de hele dag de tijd om door de stad te banjeren. We gaan eerst naar een markt met ouwe meuk. We ontmoeten daar een ouder stel die ons vertellen over de indianen uit de Amazone en hoe zij een maand per jaar naar Sao Paulo gaan om daar hun tradities te tonen. Ze hebben een gebied ingericht zoals ze zelf leven en je hoeft dan niet helemaal naar de Amazone om hun cultuur te ontdekken. Het klinkt een beetje als een cultureel attractiepark, maar wie weet, gaan we er naartoe als we terug zijn in Sao Paulo.

Nu is de markt best leuk, maar pas écht leuk is de straat die leidt naar deze markt.. ALLEEN MAAR MUZIEKWINKELS!!!! aaahhhhhhhh... tientallen mini walhalla's. Sinds tijden hou ik weer een 'grote' Taylor in mijn handen en kan ik eens kijken of mijn nieuwe liedjes ook goed klinken op de grote broer van de reisgitaar die ik mee heb. Als een kind zo blij! Mascha kletst wat met de verkoper die ondertussen denkt dat ik op allerlei festivals in Europa heb gestaan. Dit omdat ik hem niet goed versta en overal maar Si! op antwoord zodat ik lekker door kan pingelen. Ik stuiter lekker de straat door en heb een glimlach van oor tot oor. Mijn dag kan niet meer stuk!

Na mijn meervoudige instrumentenorgasme gaan we naar de Japanse wijk van Sao Paulo. Als we de metro uitkomen zien we een tentje met gehandicapte mensen die stoelmassages geven. Na 20 minuten wachten ben ik als eerste aan de beurt. Eén van de masseurs, een schele vrouw mét snor en sik en íets teveel haar op haar armen kijkt me al de hele tijd aan en ze wuift naar me dat ik mag komen. Van alle vrouwen in Brazilië tref ik haar.. boehoe!!, ogen dicht, ontspannen en dan maar de fantasie gebruiken. Mascha trof het ook met haar masseur (een gebochelde man met wegdraaiende ogen) en ik ben dan ook erg benieuwd wie zij voor ogen had tijdens de massage. Tijdens het wachten op de massage had Mascha een flyer gekregen van een 'per kilo' tent die sushi serveert. Dat laat zich natuurlijk raden, we hebben om precies te zijn 1477 gram sushi weg zitten vreten, heerlijk! En dat voor maar 35 reais in totaal, nog geen 14 euro (inclusief soep en drankje).

Ondertussen is het tijd geworden voor het festival. Er is ongelooflijk veel om uit te kiezen en alle namen zeggen ons helemaal niets. Dus we gaan gewoon lekker rondhupsen en zien wel wat ons aanspreekt en wat niet. Het meest opvallende van Sao Paulo, en wellicht ook Brazilië, is de tolerantie van culturen en opvattingen. Er lopen echt ontzettend veel mensen met tattoo's, geen kleintjes, nee echt van die lappen, hele armen vol. Van jong tot oud, van deftig tot punk, het maakt allemaal niet uit. Je ziet punkers de samba dansen en mensen in deftig pak meeschreeuwen met de rockbands. Mensen hebben hier echt lol met elkaar en plaatsen elkaar niet in vakjes.

Opvallend is ook de geordende chaos die er heerst. Nergens staan officiële verkoopkraampjes. Overal wordt drank vanuit de achterbak van auto's verkocht, zwervers halen blikjes op voor het statiegeld en alles lijkt een bepaalde harmonie te vinden. Maar waar gedronken wordt, worden mensen ook ballorig en omdat de taal toch een barriëre is voor ons maken we het niet te laat. Na een lange dag op de voeten willen ook zij rust en gaan we dus weer lekker naar 'huis'. Er wacht nog genoeg leuks, morgen naar Rio!

Releksen op Ilha do Mel

Dag 178 t/m 184 - 25 april tot en met 1 mei

We hebben een gastredacteur! Angeline. Ze is bij ons op bezoek in Brazilie samen met haar vriend Harald.

Hallo Allemaal,

Hier is dan eindelijk een berichtje van Har en Ans. die avonturen beleefd hebben in Brazilië. Onze vakantie in Brazilie is begonnen op 10 april. Op 25 april hebben we Mascha en Edwin ontmoet. In de tussentijd hebben Har en ik Rio de Janeiro bezocht en lekker aan het strand gezeten op Copocabana beach. Je zal denken lekkere dames met mini bikini of leuke gespierde surfer boys maar helaas niets van dit alles gezien tijdens het drinken van ons biertje.

We hebben ook aardig wat kilometers gemaakt, omdat we gingen reizen met de nachtbus. Cuiaba is de volgende bestemming, omdat we naar de Pantanal willen, het zuidelijkste stuk van het Amazonegebied. We verblijven in een Pousada in Cuiaba. Joel Souza runt dit 100 jaar oude huis. Het is er echt geweldig, alleen Joel is een meneer die erg verstrooid is en hij vergeet nogal vaak wat.

Op 16 april gaan we voor 3 nachten en 4 dagen de Pantanal in en zien we echt fantastische natuur zoals kaaimannen, macau (soort papagaai), capibeira, allerlei vogelsoorten. Het zijn er teveel om op te noemen. We rijden ook paard (jajajajaj wel 2 keer)! Zo gaaf om te doen. En we gaan met de boot om piranha te vangen en lekker uit te rusten. Het enige nadeel is dat Har en ik een heerlijk stel zijn, omdat de muggen ons rauw lusten. Dat is wel jammer, we lijken wel alsof we de waterpokken hebben, vreselijk.

Tijdens onze dagen in de Pantanal ontmoeten we ook Gilberto, een Braziliaan die er is met zijn familie. Als hij hoort van onze plannen dat we het Nationaal park willen bezoeken biedt hij ons aan om mee te gaan en de rondleiding te verzorgen. Wist niet dat het nog bestond: aardige mensen met zo veel vertrouwen. Prachtige waterval met helder water. Die dag ben ik ook nog jarig en heb echt een geweldige dag gehad, zeker toen ik in een 4 sterren hotel was met prachtig uitzicht..

Vanuit Foz de Iguacu nemen we de bus naar Curitiba om eindelijk Mascha en Edwin te ontmoeten. Bij het busstation halen Har en ik alvast kaartjes om morgen met de trein naar Paranagua te gaan om daar naar het eiland Ilha do mel te gaan. Vreemd om ze weer te zien na 6 maanden, maar ook een super gevoel om ze weer in ons armen te sluiten. Even snel spullen pakken en dan met ons vieren door de stad lopen en lekker genieten van onze caiparinha. Ik drink het voor het eerst en het is lekker o ik kan niet beschrijven hoe het is....... De volgende ochtend moeten we om 6 uur op om de trein te halen van 8.15. Puuuuf erg vroeg.

De trein vertrekt te laat, maar afijn we beginnen onze reis en zien echt werkelijk hele mooie natuur...ook hier zijn foto's van. We hebben wel vertraging zodat we een uur later dan gepland aankomen.Het laatste stuk met de trein gaat zo langzaam dat je er naast kan hardlopen. Bij aankomst wordt het wel rennen naar de boot om bij het eiland Ilha do Mel te komen, we kunnen niet beslissen welk deel van het eiland, maar uiteindelijk gaat de boot alleen maar naar Encantades, dat is dan makkelijk. De zoektocht naar een hostel begint, we willen naar Hostel Zorro, uiteindelijk lukt het ook en kunnen we even bijkomen.

Het eiland is mooi en het hostel ligt direct aan het strand, echt zo mooi. We gaan een geweldige tijd te gemoet hier met ons 4, de zon was ook al aanwezig. De eerste dag op dit eiland hebben we rond gelopen wat spelletjes gedaan zoals poolbiljart en tafelvoetbal, echt lachen hoor....

Dag 2 zijn we naar een ander strand gelopen en er is ook een bodyboard die we gehuurd hebben voor een paar uur. De gpçven zijn zo sterk en hoog. Mascha, Harald en Edwin zijn niet uit het water te krijgen. Ook nog de grot bezocht en Ans was niet zo blij met al het water, maar heb wel genoten van het gezelschap en de zon. Moe en voldaan een leuke afsluiter met een drankje of 3.... of waren het er meer. DE mooiste afsluiter van de avond was dat Ed voor ons gitaar ging spelen.

Dag 3 lopen we naar Nova Brasilia. Er staat 2.5 uur voor, maar stoer als we zijn krijgen wij het voor elkaar in 1,5 uur. Het is echt een pittige wandeling langs rotsblokken klimmen en lopen, spanning en avontuur in één. Wat wil je nog meer? Ik denk dat het een graad of 29 is en we genieten van alle natuur en het strand. Zelfs Har is op het strand te vinden..We lunchen op Nova Brasilia en gaan lopend terug wat ik (Ans ) niet zo fijn vond, we komen heelhuids terug met natte schoenen.

We sluiten de avond af met een heerlijk drankje. Je raadt het al... een caiparinha en dan nog een blog schrijven die ik eigenlijk pas op 30 april zou schrijven. Helaas mijn Har kon er niet bij zijn want hij was behoorlijk ziek.De kip van vanmiddag was een beetje ziek, denken we.

Deze dagen waren geweldig en Har en ik zijn onwijs blij dat we onze vrienden Mascha en Edwin hebben gezien en gesproken. Onze vakantie zit er bijna op en kijken met een goed gevoel terug naar alles wat we in Brazilië hebben ondernomen. Op Koninginnedag nemen we de bus naar Sao Paulo en vanaf daar vliegen we 1 mei in de avond terug naar Nederland. Mascha en Edwin blijven een paar dagen in Sao Paulo en gaan dan door naar het noorden via Rio de Janeiro.

We wensen Mascha en Edwin nog een hele leuke tijd toe voor de komende tijd....Veel liefs van Harald en Angeline