150 dagen evaluatie

Dag 150 - Van het ene uiterste naar het andere

Van Ushuaia naar Buenos Aires, 28 maart 2009

De laatste 50 dagen zijn echt voorbij gevlogen. We vierden dag 100 nog met Arie en Joke en dat lijkt nog als de dag van gisteren. Vandaag, dag 150 is een bijzondere, want we vliegen vanuit Ushuaia naar Buenos Aires. Over uitersten gesproken!! ;-)

Mascha

Ik schreef bij de 100 dagen evaluatie dat ik de komende honderd dagen eens zou nadenken over 'hoe na de reis verder?'. Eh, daar is het nog niet van gekomen. Zaten we dag 1 t/m 50 in een intercity en dag 50 tot 100 in de Thalys, de afgelopen 50 dagen hadden meer weg van zo'n superspeedtrein zoals in Japan. Met veel mensen, snoeihard een enorme afstand afleggen. Een denderend gevaarte die ons helemaal van Bolivia ruim 5000 kilometer zuidelijker naar het einde van de wereld jaagde door woestijnen, langs kusten en over besneeuwde bergtoppen. Wat een reis! Wat een ervaring! Kreeg gewoon geen gelegenheid om rustig te denken over 'later'. En al die uren dan in een bus of bergwandelend? Ook niet! Want of ik was nieuwe mensen aan het ontmoeten of ik was aan het worstelen om mijn ene voet voor de andere te krijgen.

Wel heb ik mezelf een half uurtje gegund na denken of ik iets mis uit Nederland. Ja, ik heb gebeurtenissen gemist zoals vriendinnetje Saskia die bevallen is en zus die een steuntje in de rug kan gebruiken. Op die momenten wil ik gewoon even overvliegen en knuffies uitdelen. Dat dat dan niet gaat, is af en toe wel moeilijk. Maar de groep mensen om ons heen, kent het gevoel en biedt een luisterend oor. Een spijkerbroek mis ik ook en mijn gympies en mijn fohn hahaha. In Patagonia maakte het niet uit, maar nu in trendy Buenos Aires wil ik me wel weer eens vrouw voelen en niet wéér diezelfde degelijke outfit aan moeten. Ik wil het liefst hoge hakken, een zwierige jurk en wild de tango dansen! Dat laatste gaat wel lukken trouwens, want morgen om 18:00 hebben we een les. Op mijn nieuwe slippertjes, dat dan weer wel...

Tot slot; hoogtepunten in de afgelopen 50 dagen:

• met pap en mam door Peru en Bolivia m.n. Macchu Pichu, de mijnen van Potosi en de zoutmeren van Uyuni
• het warme welkom van Fernando in Vina del Mar, Chili
• de route 40 bus van Bariloche naar El Chaltén omdat die een heleboel nieuwe vrienden heeft opgeleverd
• letterlijk; de beklimming van Fitz Roy en Torres del Paine. Wat geestelijk en lichamelijk eigenlijk dieptepunten waren, maar daar hebben we al genoeg over geschreven hahah

Vooruitblik voor de komende 50 dagen

• Vrienden Harald en Angeline ontmoeten in Sao Paulo op 25 april
• op bezoek bij Yvette en gezin
• op bezoek bij Bernardo (ontmoet in Nicaragua en vriend van bovengenoemde Fernando. Ja, je verzint het niet; Fernie en Bernie)
• 35 jaar worden..ahum, zucht, slik

Edwin

Ik ga ervan uit dat, net zoals het leven zelf, een wereldreis ook uit fases bestaat. Ik leek de afgelopen 50 dagen in een vacuüm te glijden waarin ik weinig tot niets te melden had. Het was altijd leuk om de reisverhalen te schrijven maar ik had verder niet het gevoel iets te moeten melden aan het 'thuisfront'. Misschien door de gigantische hoeveelheid indrukken opgedaan in Patagonië of de drastische overgang van Bolivia naar het rijke westers aandoende Chili. Ik denk dat ik nu pas echt aan het reizen ben.

Tijdens de aflopen weken heb ik zoveel nieuwe mensen ontmoet en hier en daar zelfs vrienden gemaakt. Hyves is vervangen door Facebook, de internationale hele grote broer van Hyves. Met elke dag die voorbij gaat lijkt de wereld een stukje kleiner te worden. Of je nu met iemand uit Ierland, Australië, Israël, Amerika, Duitsland of Denemarken praat. De opvattingen over de verschillen in de wereld lijken steeds vager te worden waarbij iedereen zich afvraagt waar ze 'daar' nou in godsnaam mee bezig zijn. Het is geen koffiepraatje uit het café waarbij je alle problemen van de wereld oplost met een glas bier. De context is anders. Van dag tot dag leven is werkelijk een heel andere belevenis en geeft je geheel andere inzichten! Dit is uiteraard niet iets wat iedereen zal ervaren, we komen meer dan genoeg reizigers tegen die het daglicht niet lijken te kunnen verdragen. Die leven alleen 's nachts en doen zich tegoed aan drank, niets mis mee natuurlijk.

Daarbij wil ik overigens nog wel een klein misverstand uit de weg helpen. Drank! Als we ons blog teruglezen, wat we zo nu en dan zelf ook doen, lijkt het wel of we continue aan het infuus liggen. Niets is minder waar! We schrijven nooit, echt nooit, over al die keren dat we om 9 uur op bed liggen omdat we óf afgemat zijn óf de volgende dag weer om 6 uur 's-ochtends aan de bak moeten. Waarom we daar niet over schrijven, simpel, dat is gewoon dodelijk saai. Dus geen zorgen!

En dan nog een kleine vooruitblik, de komende 50 dagen. We hebben de afgelopen tijd zoveel met andere mensen opgetrokken dat ik vooral weer even behoefte heb aan een paar dagen 'samen alleen zijn'. De creatievelingen onder ons zullen het gevoel herkennen dat er van alles broeit, maar er niets uit komt. Mijn hoofd loopt over maar iets op papier zetten of de gitaar pakken is nog niet gelukt. “We zien morgen wel weer!” In Buenos Aires gaan we het lekker even rustig aan doen, ín weer een eigen kamer!

Einde van de wereld!

Dag 145 t/m 149, 23 t/m 27 maart 2009 - USHUAIA!!!!!

Ga eens met je vinger nog verder naar beneden. Juist, daar waar het continent Zuid Amerika ophoudt, daar zijn wij we nu! In Ushuaia.

Na Torres del Paine (pain in the ass) zijn we compleet uitgeteld, maar wel vol goede moed om verder te reizen naar beneden. Met stramme pootjes stappen we in de bus van Puerto Natales naar Punta Arenas, een stukje van drie uur. In Punta Arenas blijkt niet veel te beleven en we besluiten (we reizen nog steeds met Linda) de volgende morgen een rechtstreekse bus te nemen naar Ushuaia. Dat is tenslotte ons 'grote' doel. Het is wel weer 12 uur in de bus, maar met spannende onderbrekingen zoals een stukje met de ferry door de Magallenas Straat - we zien tuimelaars- en een grensovergang, want we reizen weer terug Argentinie in. Zo hebben we er weer wat stempeltjes bij. Ja, het is een raar gebied, zo bungelend onderaan de wereld, wat dat ook nog eens is verdeeld over twee landen en bestaat uit eilanden, ijs, bergen en veel water.

Voor de rest doet niemand het, maar Edwin en ik juichen en klappen als we de stad Ushuaia 's avonds binnen rijden. Potverdikkie, het is ons toch maar mooi gelukt om zo ver te komen. Het voelt als oud en nieuw ofzo. Emotioneel. We geven elkaar zelf een kus! Met de bus vanaf Mexico en in bijna vijf maanden tijd. Zo veel gezien, zo veel beleefd. Zo veel uren in bussen, mensen ontmoet. Het is raar, maar Ushuaia krijgt ineens symbolische waarde. En dat terwijl het niet het einde van onze reis is. Gevoelsmatig is het wel een mijlpaal en bovendien, je kúnt niet eens verder naar beneden, zelfs als je dat zou willen. Okay, Antartica....maar dat is een heel ander (financieel) verhaal. Als we groot zijn, doen we dat nog wel een keer hahah.

Tja, en dan ben je er en blijkt Ushuaia gewoon een winderig en koud stadje te zijn. Nergens zie je dat je echt aan het einde van de wereld bent. Gelukkig helpt het bureau van toerisme een handje mee en kun je grappige foto's maken die bewijzen dat je er echt bent. En bij alles wat we doen zeggen we; " ..tjongetjonge, en dat helemaal aan het einde van de wereld."

Ze stinken een uur in de wind, maar zijn wel heel schattig, de zeehonden en zeeleeuwen op het eiland voor de kust van Ushuaia. Vier uur dobberen op een bootje door het Beagle Kanaal levert aandoenlijke plaatjes op. De volgende dag gaan we helemaal los bij het zien van een pinguin kolonie. Het zijn maar vogels, maar zo typerend voor het gebied waar we zijn. En ze zijn echt grappig! En, mijn god, wat is het hier koud. Een snijdende wind - het is meer een storm -jaagt over Vuurland en wij....wij verlangen inmiddels wel weer naar de zon.

Ik roep al weken dat ik nodig naar de kapper moet. Mijn haar is door zeewater, slechte shampoos en zon een ouwe stroberg geworden. Tja, en dan heb je maar één keuze...je haar achter laten op....jawel...het einde van de wereld. Symbolisch (alles is symbolisch in Ushuaia) vallen mijn rode lokjes op de grond in de kapsolon van Alberto, die overigens veel gelijkenis vertoont met good ol' André Hazes. Maar dat doet niets af aan zijn knipkunst, want mijn koppie stro is verdwenen en het danst weer in de wind (of ijsstorm, eigenlijk).

Morgen gaan we weer noordwaarts. We vliegen naar Buenos Aires, zo'n 3000 km weer omhoog. Het idee om het hele stuk met de bus weer te doen sprak me niet echt aan.

Ps vanaf het einde van de wereld (gaan we weer) willen we nog even Dick en Saskia feliciteren met hun wereldgozertje Thomas. Kus!!

Torres del... pijn

Torres del Paine: dag 142 t/m 144, 20 t/m 22 maart 2009

“Dit doe ik echt NOOOOOIT meer, dat Torres del Paine kun je van mij echt vergeten!!!”. Mascha was vrij duidelijk na het beklimmen van Fitz Roy in El Chaltén. Haar benen waren kapût, het tempo lag té hoog en de berg was té steil. En wat is het nut ervan? Maar ondertussen zijn we mooi aangekomen in Puerto Natales (terug in Chili). In eerste instantie dachten we erover om vanuit El Calafate een dagtrip te doen naar Torres del Paine, maar dat was én belachelijk duur én vrij onzinnig. 's-Ochtends vroeg je bed uit om 5 uur te rijden, een paar uurtjes van een afstand de Torres bekijken en dan weer 5 uur terug. Alsof je vanuit Amsterdam een dagtrip doet om 'even' de Eifeltoren te gaan bekijken.

We hebben zelfs een plan! We gaan niet de 'W' lopen maar doen de '\ .. /', de buitenste routes van Torres del Paine. We hoeven dan maar één nacht daar te slapen en zien toch de highlights. Paul is iets stoerder en doet wel de 'W'. In zijn eentje, want Linda besluit, na 300 keer van gedachten te zijn verwisseld, toch met ons de tweedaagse te doen. De eerste dag in Puerto Natales gebruiken we om boodschappen te doen zodat we geen geld hoeven uit te geven in het park waar de prijzen voor eten en slapen letterlijk 'over the top' zijn. Ik maak een heerlijke guacamole die het park bijna niet eens haalt en we maken pasta salade met broodjes. Een behoorlijk sjieke maaltijd voor een bergwandeling.

De eerste dag is een relatief relaxte wandeling. Eerst met de bus naar het park, dan een boottocht van een half uurtje om vervolgens écht te beginnen. Vandaag lopen we richting een enorme gletsjer. Er is een uitkijkpost waar je werkelijk uit je fatsoen waait. We struikelen verder en zoeken een plekje uit de wind om ons brood op te kunnen eten en water uit de beek te drinken. De natuur is ook hier weer indrukwekkend en je voelt je echt enorm klein bij al die bergreuzen en enorme gletsjers. Tegen de avond pakken we de boot terug om naar de 'refugio' te gaan voor de overnachting. Hopelijk is Paul ook weer terug van zijn tocht, want hij heeft al het eten. We komen in het donker aan en hebben geen flauw idee van de omgeving. Lekker eten en vroeg naar bed, morgen wacht ons een nieuwe frisse dag.

We nemen 's ochtends afscheid van Paul die we voorlopig niet meer zullen zien. Hij loopt nog een stuk op met ons, maar als wij de berg op gaan splitsen onze wegen. Het wordt een zware dag. we moeten eerst 800 meter steigen en dan zo'n 2 uur over een redelijk vlak stuk wandelen. Echter, wie de Torres wil zien is er dan nog niet uiteraard! Nog een 'kleine' klim over gladde, steile rotsen en zanderige paadjes. Mascha vervloekt elke kiezel die ze tegenkomt. Maar, m'n meissie redt het wel en ik ben echt apetrots op haar. De beloning mag er wezen. Het weer klaart even op zodat we prachtige foto's kunnen maken en goed zicht hebben op de Torres del Paine. We eten lekker onze lunch op en als we na 20 minuten weer naar beneden gaan zie we de lucht al weer dichttrekken. We hebben écht geluk gehad beide dagen.


Terug naar de refugio komen we nog andere 'Ruta 40' vrienden tegen die de 'W' hebben gelopen en aan hun laatste stuk bezig zijn. Ze zien er moe, hongerig en vies uit, goh, jammer dat we dat moeten missen. We moeten nog een uurtje wachten in het refugio waar we weer eens als honden behandeld worden. De mensen zijn doorgaans heel aardig, maar het begrip klantvriendelijkheid kennen ze niet. Een leuk voorbeeld: we zitten in een kamer waar de kachel nog uit is. Mascha gaat vragen of de kachel aan kan, net als in de rest van het gebouw, waarop de man vraagt of we die nacht overnachten. “Huh?? uhh nee, we hebben gisternacht hier geslapen!”, is haar antwoord en de tegenreactie is dat de man dán de kachel NIET aan wil doen. Ongelooflijk!!!! We betalen 40 euro per persoon voor een %#@&**#! stapelbed en de volgende dag wordt je letterlijk in de kou gezet. We hebben dit soort acties al eerder meegemaakt, maar je blijft je erover verbazen.

Eenmaal terug in Puerto Natales gaan we nog eten bij ons favoriete restaurant. Ze serveren daar echt ENORME zalmfilets, zo groot dat we een 'doggybag' vragen en gelijk eten hebben voor de volgende dag. Torres del Paine is niet vriendelijk voor de mens, maar wie doorzet wordt gegarandeerd beloond! Wíj hebben het wel weer gezien hier, op naar Ushuaia, op naar het eind van de wereld!

We hebben uiteraard als wilden foto's staan schieten, wil je meer foto's van Torres del Paine zien kijk dan ook op onze Flickr fotopagina. We zijn weer helemaal bij met de foto's!!!

El Calafate; Bijtanken met pijn in de harses

Dag 139 t/m 141, 17 t/m 19 maart 2009

We zijn even klaar met hikes, bergen en andere inspannende activiteiten. Het is morgen Saint Patrick's Day (Ierse feestdag) en we gaan zuipen. We hebben overigens weinig keus, want we zitten nog steeds met die Ieren opgescheept, mooi excuus toch?! Overdag doen we werkelijk helemaal niets. Naar de supermarkt is al een hele opgave, want ook daar zit het werkwoord 'lopen' in. We slaan een vracht eten en bier in en gaan ons langzaam, maar zeker geestelijk voorbereiden op de avond die komen gaat.

Paul vertelt me dat hij een traditie in stand moet houden en daarom een hele pint Guinness in één teug leeg moet drinken, iets waar ik hem graag bij wil helpen, zo ben ik dan ook wel weer. We eten een pizza en de bodem lijkt goed genoeg om als bedje te dienen voor de rest van de avond. 7 uur is de eerste Guinness soldaat gemaakt, hoppa, dat smaakt naar meer. 9 uur later zwalken we terug naar bed, met een gigantische toeter en weer het nodige voer voor lekkere vette roddels. Maar zoals dat hoort met dit soort avonden; what happens in El Calafate, stays in El Calafate! Sorry lieve lezers! Wij zijn trouwens nog vroeg naar bed gegaan. Paul hoorde we om 7 uur 's-ochtends zijn stapelbed weer uit flikkeren bij een poging te gaan slapen. Hij viel vervolgens in de woonkamer in slaap toen hij water wilde drinken, een goed bedoelde doch mislukte poging enigszins verstandig te zijn. Linda hebben we helemaal niet 'thuis' zien komen en ook Karen zagen we 's-middags pas weer. Die was na een nacht doorhalen gelijk maar doorgegaan naar de gletsjer, lekker afkoelen.

We hadden de dag na Paddy's day maar één grote uitdaging, een auto zien te regelen. Met een alcoholwalm waar zelfs André Hazes steil van achterover zou slaan gingen we op pad naar de Rent-a-car. Zonder blikken of blozen kregen we een auto mee. Wel werden eerst goed de deuken geteld die er al in zaten. De route naar de gletsjer staat bekend om de hoeveelheid konijnen die 's nachts de weg oversteken, mmmm.

We staan vroeg op. Een ander Nederlands meisje had Israëliërs gesproken die zeiden dat, als je voor 8 uur in het National Park van Perito Moreno bent, je er gratis in kan. Wat dat betreft zijn Hollanders net zo dus we zaten 6.15 uur in de auto op weg, in het donker, naar de gletsjer. “OPZIJ!!!!, stom beest ga nou opzij!” Dus niet! Dat domme beest bleef maar voor die auto rennen. Het was óns leven of dat van Flappie. Met 80 kilometer per uur verdween hij onder de auto. “NEEEE....!!!” Het ging gelukkig heel snel en hopelijk was het pijnloos voor hem. Het klónk wel grappig toen de verhuurder zei dat er veel konijnen op deze route zijn, maar dit is dus echt niet tof; Flappie onder je wielen.

Na een uurtje kwamen we aan bij het park waar je nog maar 30 km per uur mag rijden. En toen gebeurde het weer, maar dit keer in slow motion. Paul sloeg zijn handen voor zijn ogen en ik voelde het in heel mijn lijf tintelen toen de wielen, aan mijn kant nog wel, de botjes van het arme beestje vermorzelden. 'Toedoeng' …. 'Toedoeng'. Ik krijg weer kippenvel als ik eraan terugdenk. We hebben allerlei theorieën bedacht waarom die stomme beesten zomaar oversteken, maar het nare gevoel ging er niet door weg. Op de plek van aankomst durfden we niet onder de auto te kijken, wat als er nog een paar pluizige oortjes waren blijven hangen, of tandjes in de bumper.

Je zou bijna vergeten dat we op weg waren naar de gletsjer. De enige nog groeiende gletsjer ter wereld. Dat zeiden we ook over de Viedma maar dat was een foutje van ons, het is deze. Continue breken er stukken af die in het water vallen. Het is een enorm gekraak en gebulder als het ijs beweegt, echt geweldig. In het midden van de gletsjer groeit/beweegt hij zo'n 5 tot 12 meter per dag, moeilijk voor te stellen als je zo'n ijsmassa voor je ziet. We nemen ook nog een boottocht om vanaf het water dichterbij te komen. Het weer zit helaas niet echt mee vandaag en na de boottocht gaan we maar weer terug naar El Calafate. Het regent en na de slachting van vanmorgen zijn we al triest genoeg.

Onderweg zien we dat 'onze' lijkjes weg zijn. Bij een zonnige aankomst in El Calafate horen we dat de roofvogels ze opeten. Zo heeft alles toch weer een mooi einde!

El Chaltén, waar Patagonie lekker ruig is

Dag 135 t/m 138, 13 t/m 16 maart 2009

We slapen als een roos die nacht. Niet zo gek na al die uren in een bus en en een paar biertjes. Wel weer in een stapelbed maar daar moeten we maar even aan wennen, het drukt de kosten tenminste want die vliegen echt de pan uit hier. El Chaltén wilde we eigenlijk overslaan maar gelukkig heeft de jongen van het vorige hostel ons overgehaald. El Chaltén ligt midden in het natuurpark en je kunt gratis alle wandelingen doen, we blijven toch Hollanders! Door ons langdurig verblijf in de bus hebben we een leuke groep ontwikkeld waarmee we de komende dagen optrekken. De harde kern bestaat uit Paul en Linda, twee Ieren en Karen die ook Nederlands is. Onze eerste dag gaan we een hike doen naar 'El Torre'. Een meer met een enorme gletsjer. Ik hou het overigens bij een omschrijving van hetgeen we gezien hebben,want de natuur is hier zo ongelooflijk mooi dat ik ofwel in herhaling ga vallen ofwel alle clichés van stal moet halen. Geen doen! Dus, veel foto's en niet teveel geouwehoer dit keer.

El Torre dus, een uitloper van de derde grootste ijsmassa ter wereld. Antarctica spant de kroon, als tweede komt Groenland en als koude derde dus het ijs van Patagonië. We kunnen helaas niet bij de gletsjer zelf komen want daarvoor moet je speciale spullen hebben en die zijn slechts beschikbaar in een toertje waar uiteraard een flink prijskaartje aan hangt. Maar we hoeven niet te treuren, want we gaan nog genoeg ijs zien. We zijn allemaal echt kapot die avond. Waren de spieren eindelijk een beetje gewend aan het hangen in de bus, moeten ze zich opeens weer keihard inspannen om 6 uur (!!!) lang bergen op en af te rennen. Nog een lekker biertje en een bord pasta en het is tijd om lekker naar bed te gaan.

De volgende dag gaan we even flink in de relax stand. We moeten even goed bedenken wat we allemaal gaan doen en wanneer. We doen nog een kleine hike van een paar uurtjes naar een nabij gelegen waterval en regelen 's middags een toer om de volgende dag écht het ijs op te gaan. Een gletsjer die nog steeds groeit, helaas niet snel genoeg om de klimaatverandering bij te benen.

We moeten er vroeg uit, om 8 uur worden we opgehaald om met een bus naar het Viedma meer te gaan. Daar is het een uurtje varen en dan zien we de ijstong op ons afkomen. Het is een ijsmassa van zo'n 200 (verder naar achteren zelfs 700 meter) meter hoog waarvan zo'n 120 meter onder water. Je voelt je vooral heel erg klein bij zo'n enorm natuurverschijnsel. De gevolgen van de klimaatverandering zijn vooral in dit soort gebieden pijnlijk zichtbaar. Af en toe hoor je weer een enorm gebulder als er weer een stuk ijs afbrokkelt een in zee valt. De gids zegt dat we vandaag 'pech' hebben want als het heel zonnig is warmt het ijs zich nog meer op en vallen er nog meer stukken. De gids loopt hier elke dag en zegt dat geen enkele dag hetzelfde is. Het ijs verandert continue van kleur, vorm en grootte.
Het is wel heel stoer op met van die ijzers onder je schoenen over het ijs te waggelen. Je voeten goed stevig in het ijs drukken en een beetje wijd neerzetten, is het advies. Het is makkelijker dan ik dacht. Ruim twee uur lopen we over het ijs, maken weer eens veel te veel foto's en sluiten de toer af met een glas baileys met 300 jaar oud natuurijs. Dé manier om het te drinken!! Algo mas? Siiiiii!

Wéér zetten we de wekker om vroeg ons bed uit te gaan. Onze grote vriend Fitz Roy (http://nl.wikipedia.org/wiki/Cerro_Chaltén) wacht namelijk nog op ons. Een niet al te lullige rotspartij die als één van de moeilijkste en gevaarlijkste berg ter wereld te boek staat. We gaan hem uiteraard niet beklimmen, maar willen zijn pracht wel graag van dichtbij zien. De tocht er naartoe bestaat uit een stijging van 400 meter over een afstand van 5 kilometer gevolgd door een vallei van 5 km. Als je dan denkt er te zijn, no way! De laatste 2,5 km bestaan uit een stijging van 700 meter waarvan 200 meter nog enigszins menselijk zijn maar de andere 500 meters zijn van die typische mentale. ALLES doet dan pijn en het enige wat werkt is.... mmm.. nee, niets helpt echt!Gewoon optillen die benen en doorbijten totdat je boven bent. Het is zo zwaar dat ik echt denk Mascha te horen mompelen dat ze liever aan het werk is dan hier.. seriously? Maar Patagonië beloont de doorzetters. Het uitzicht is echt adembenemend en denk nog even aan al die clichés.

We hebben niet al te gek veel tijd want het is nu al half één en om 6 uur moeten we de bus naar El Calafate hebben. Dat wordt dus weer flink de pas erin op onze weg naar beneden. Mascha heeft, ondanks twee nordic walk stokken, toch enorm veel last van haar knie en kan het tempo van Linda en Paul niet meer bijbenen. Rechte stukken gaan prima, maar al die trappen zijn funest voor haar. De laatste 5 kilometer doen we rustiger aan en bereiken uiteindelijk iets voor half 5 uur het hotel. Na deze wandeling van 25 k's is het snel douchen, tas pakken en eten en de bus in naar El Calafate.

We gaan nog zuidelijker richting het 'einde van de wereld'. We weten het niet op de exacte kilometer, maar we zijn nu op een afstand van zo'n 12.500 km van huis. Een bizar idee!

Ruta 40, bijna 1500 km naar beneden

Dag 133 en 134, 11 en 12 maart 2009 - van Bariloche naar El Chaltén via Ruta 40


Route 40 is het dus geworden om nog veel zuidelijker in Patagonie te komen. Het is een immens lange, moeilijke weg die in het noorden bij de grens met Bolivia begint, langs de Andes gaat en 5000 kilometer later eindigt daar waar het einde van de wereld is hahah. Wij doen er maar een klein stukje van (ahum). Wij starten bij kilometerpaal 1922 en eindigen 1403 kilometer lager. En over dat stukje doen we dus 26 uur. Hoe dat komt? De weg is voor een groot deel onverhard dus echt 'rapido' gaan we niet. Het landschap is verschrikkelijk leeg. En dan bedoel ik echt leeg. Okay, ik tel miljoenen graspollen, hier en dan een heuvel, maar voor de rest is het een droge lege bende. Als we op het hele stuk 10 auto's zijn tegengekomen is het veel. En heel af en toe is er een nederzetting waar we bij een winderig tankstation onze benen mogen strekken en kunnen plassen. In de bus doden we de tijd met lezen (als dat al gaat op zo'n hobbelige weg), muziek luisteren, uren uit het raam kijken en kletsen met de 16 andere busgenoten. Het lukt Edwin zelfs om twee boeken uit te lezen, een activiteit die zeker niet als eerste op zijn to-do lijstje staat. Dan besef je wellicht dat de rit dus echt saai is.

Máár, je krijgt wel het echte Patagonia gevoel door zo te reizen. Onderweg zien we verschillende dieren, maar helaas niet die van de bekende cartoon, wie kent hem niet: “miep miep” en weg is hij, de roadrunner. Weg was hij zeker! Wel zien we nog familie van de lama en veel struisvogelsachtigen. De rit is bijna op zijn eind als we op iets heel bijzonders getrakteerd worden. Edwin is het die het als eerste opmerkt. Na nog een keer in z'n ogen wrijven gilt hij door de bus: look at that, is that a rainbow? Niemand heeft ooit zoiets eerder gezien. Midden in de nacht met bijna volle maan een volledige regenboog waarbij je zowel het begin als einde kan zien. Het is echt een ongelooflijk mooi gezicht en iedereen kijkt gebiologeerd naar het verschijnsel. We hebben wel een professioneel fotograaf aan boord maar de chauffeur wil niet stoppen zodat hij op z'n driepoot een foto kan nemen. Vet shit want wie gaat ons ooit geloven?

Op stap met 'James' in Bariloche

Dag 131 en 132 – 9 en 10 maart 2009, (San Carlos de) Bariloche

Het afzien van de 31 uur onderweg zijn, is snel vergeten als je het uitzicht ziet vanaf onze hostelkamer; het prachtige Nahuel Huapi meer. Bariloche ligt in het Lake District, zoals de naam al zegt met heel veel staalblauwe meren, besneeuwde bergen, vulkanen en bossen. We kunnen nu eindelijk zeggen dat we in Patagonië zijn, één van onze mijlpalen tijdens de wereldreis.

Het leuke van hostels is het ontmoeten van andere reizigers die óf dezelfde kant op gaan óf je van tips kunnen voorzien voor de komende tijd. Gisteravond, toen we net waren aangekomen, hebben we Adri ontmoet, een Nederlander die met een huurauto vanaf Buenos Aires op weg is naar het zuiden. En hij is zo aardig een dagje 'James' te spelen en ons rond te rijden. Helemaal te gek, want je kunt wel met het openbaar vervoer gaan, maar zelf (je laten) rijden is veel leuker, makkelijker en je komt op interessantere plekken. We kiezen een leuke route uit en hebben een heerlijke, relaxte en gezellige dag met z'n drietjes.

We rijden langs prachtige meren, zien de bomen die Disney inspireerden tot het maken van de animatiefilm Bambi en drinken het heerlijke lokale bier Gilbert. We bekijken een indrukwekkende 'begraafplaats' ter nagedachtenis aan dappere bergbeklimmers die tijdens een klim om het leven zijn gekomen. We passeren een nederzetting van Zwitsers (Colonia Suiza) waar we chocolade ijs eten wat onbeschrijflijk lekker was en eten vervolgens verse forel bij een kwekerij. De vis was zo zacht en vers dat je 'm bijna kon opslurpen. We hebben ook nog de levende familieleden gezien van de vis die vijf minuten daarvoor op ons boord lag.

Tussen al deze lekkernijen beleven we de mooiste vergezichten en panoramische plaatjes. Het houdt gewoon niet op hier! Een perfect dagje uit wat we afsluiten op het terras bij het hostel. Een Iers stel vergezeld ons en op reis heb je altijd baas boven baas; zij zijn 3 jaar aan het reizen. Laat en voldaan duiken we ons stapelbed in, morgen is een rustdag en die moet je goed beginnen ;-).

“Voor de aangifte van uw omzetbelasting verlenen we géén uitstel”. Altijd fijn die belastingdienst, leuker kunnen ze het niet maken, nou, je administratie doen vanuit Patagonië zonder je papieren bij de hand maakt het ook zéker niet makkelijker. Gelukkig heb ik wat uitdraaien van de bank dus kan ik toch alle inkomsten en uitgaven bepalen en na zo'n twee uur kan ik weer met een blij gezicht concluderen dat het klaar is. De rest van de dag chillen Mascha en ik een beetje in het stadje en hakken wat knopen door voor het verloop van de reis.

Er zijn drie reële opties om naar 'the end of the world' te gaan. Met de boot kost het ruim 1000 dollar en duurt het vijf dagen...té duur en té lang. Vliegen slaat ook nergens op financieel gezien dus kiezen we voor over land. Over Ruta 40. De 'route 66' van Zuid Amerika. Lekker hardcore over onverharde wegen in twee dagen van 14 uur naar El Chaltén. In El Chaltén kunnen we dan een paar hikes gaan lopen én de enige nog groeiende gletsjer ter wereld bekijken. We blijven daar waarschijnlijk een paar dagen en gaan dan naar El Calafate. Vanuit Calafate zullen we Torres del Paine bezoeken in Chili vanwaar we door zullen reizen naar Ushuaia: het einde van de wereld! Hoe we daar gaan komen weten we nog niet precies, maar we hebben gelukkig de tijd. Door in twee dagen over route 40 naar El Chaltén te gaan en terug te vliegen van Ushuaia naar Buenos Aires (ja, dat hebben we wel al besloten) kunnen we bijna een maand in Patagonië zijn. Een beetje te veel van het goede, want het is vreselijk duur hier. Maar toch, een geruststelling met betrekking tot de planning.

Een stukje rijden naar Bariloche

Dag 129 en 130, 7 en 8 maart – naar Bariloche

Malargue – San Rafael – Neuquen – Bariloche

Ja, je leest het goed, in één stuk doen we vier plaatsen aan. Achter elkaar, non stop. Dit is 31 uur pure volharding van níet slapen, vreemd en onregelmatig eten, niet douchen...

Het liep allemaal zo bizar dat ik het even uit de doeken wil doen.

Okay, ga er maar goed voor zitten, riemen vast want de rit begint. Vanuit Malargüe kunnen we 'uiteraard' niet verder naar het zuiden, we moeten eerst terug naar het noorden, naar het prachtige San Rafael. Om 11 uur 's ochtends stappen we in de bus naar San Rafael waar we omstreeks half 2 aankomen. Vanuit hier kunnen we 'rechtstreeks' naar Bariloche. Paar nadelen. Er gaat géén directe bus, we moeten overstappen in Neuquen en daar 3 uur wachten en, om het nog leuker te maken, deze bus gaat pas om 22:10. De oplettende lezer weet nu dat wij 8,5 uur moeten wachten in San Rafael. Beeld je je maar in dat je 8,5 uur in 't Wateringse Veld moet wachten, of Monster. You get the point.

Gelukkig kunnen we de rugzakken stallen bij de jongen van de busmaatschappij. Na één uur hebben we alles gezien in San Rafael, we worden zelfs al herkend op straat, triester kan écht niet! We lunchen zo langzaam als we maar kunnen, internetten twee uur lang, lopen nogmaals hetzelfde rondje door het centrum en eten de meest ranzige, gore pizza ooit. Je kent vast de tv-reclame van vroeger nog wel met Mario de pizzaboer en zijn Bodem. Nou, díe bodem kennen ze hier nog niet. De vriendelijke ober probeert ons vervolgens ook nog eens flink af te zetten.. @#$# grrrr. Maar dan eindelijk om stipt 22:10 (dat dan weer wel) rijdt de nachtbus weg. Een gebroken en onrustige nacht, want slapen lukt niet, de bus stopt heel vaak om onduidelijke redenen en zo gaar als een konijn komen we om half 7 in de ochtend aan in het altijd gezellig Neuquen.

Ik heb nog gekeken of ze er t-shirts verkochten met 'I love Neuquen', maar helaas. We moeten op dit busstation wachten op de volgende bus naar Bariloche, die vertrekt om 09:45. We doden de tijd met elkaar aangapen, geeuwen en hangen. En dan krijgen we door dat de bus niet om 09:45 gaat, maar 'una hora mas tarde', of te wel, een uurtje vertraging. Dat wordt uiteindelijk 1,5 uur. Geeft niet hoor, we zijn nog zo lekker fris en fruitig :-(

De busrit naar Bariloche is nog eens zes uur, om 17:15 zijn we eindelijk op de plaats van bestemming. We worden bij het verkeerde hostel afgezet door de taxi. Na een korte wandeling met bepakking moeten deze twee bleke bekkies nu ook nog een lange steile trap omhoog om bij het hostel te komen, maar wat geeft dat nou nog.

Doe mij nu eerst eens heel gauw een ijskoud biertje, potverdikkie!!!!

Even wat minder in Malarqüe

Dag 127 en 128, 6 en 7 maart 2009, Malarqüe, Argentinië

Vanuit Mendoza naar Malarqüe is nog niet zo makkelijk. Op de bonnefooi gaan we naar het busstation, maar de eerst volgende bus gaat pas over drie uur. Dus maken we de tijd vol door nog wat meer door Mendoza te sjokken. De weg tussen deze twee steden bestaan uit pampa. De grote lege vlakte met wat graspollen en uitzicht op de besneeuwde toppen van de Andes. Wonderbaarlijk mooi en nou heb ik inmiddels al heel wat mooie landschappen gezien. In Malarqüe logeren we in een ecohostel midden in de natuur. Okay, je moet even je best doen om er te komen, maar dan heb je ook wat. We zitten heerlijk buiten, vogeltjes fluiten, paardjes in het veld en rond 22:00 maakt Edwin het kampvuur aan. Dit is genieten!

Oei, dat is lekker, uitslapen! We moeten ons nog haasten ook om nog wat van het ontbijt mee te krijgen. Ik zei al dat we hier wat afgelegen zitten, zo in de natuur en ver van het stadje af. En ze hebben geen fietsen beschikbaar, dus dat wordt lopen naar Malarqüe. Uiteraard op het heetst van de dag. Pff, 6 kilometer is toch best wel ver om te wandelen. En er rijdt hier geen hond. Of toch wel..in de verte zie ik een stofwolk en even later stopt er een auto. Het was ons al eerder opgevallen dat er in Argentinië twee soorten auto's rijden; nieuwe en hele oude. En met oud bedoel ik uit de beginjaren '70. Ze vallen echt uit elkaar van ellende, ik heb er één zien rijden zonder motorkap. De auto's zelf zijn echt wel mooi als ze zouden zijn opgeknapt. En heel wat geld opleveren. Het doet me een beetje denken aan de foto's die ik ken uit Cuba, die oude jaren '50 en '60 auto's die maar niet naar de sloop gaan. Enfin, wij zitten dus in zo'n auto. En worden netjes afgezet in het 'centrum' van Malarqüe. En de rest van de dag is een k#tdag. We zitten er gewoon even doorheen. Waarom? Een opeenstapeling van tegenslagjes. Alle winkels zijn net als we aankomen vier uur (!) lang gesloten voor siësta, we kunnen alleen maar buskaartjes kopen naar San Rafael, en dat is bijna drie uur terug naar het noorden, een tripje wat we wilden doen kost per persoon 50 euro, en dus boven dagbudget, onze was is pas morgen klaar ipv vandaag. En dan denk je misschien; joh stel je niet aan. Maar soms kan het te veel zijn dat je alles moet uitzoeken, navragen, nog een keer vragen, te ver loopt, omloopt, niet begrijpt wat iemand tegen je zegt (in Argentinië spreken ze zó anders Spaans, dat ik er geen touw aan kan vastknopen), genaaid wordt, afgezet wordt door taxichauffeurs, dat je alleen maar denkt: K#T!! En dan kan het uitzicht nog zo mooi zijn..

Wat fijn al die wijn in Mendoza

Dag 124 tot en met 126, 3 tm 5 maart 2009, Mendoza, Argentinie

De Nederlandse politie zou het druk hebben als ze in Mendoza zou werken. Immers, je mag volgens de Nederlandse wet niet met drank op fietsen of autorijden. Hier in Argentinie denken ze daar wat anders over en heb je zelfs speciale georganiseerde 'met-drank-op-achter-het-stuur-tours'. Uiteraard doen wij mee met zo'n alcoholische trip (je kent ons haahah). Het heet Bikes and Wines en het komt er op neer dat je op een mountainbike in je eigen tempo van bodega naar bodega (wijngaard/wijnhuis) fietst. En...en dat is het belangrijkste....proeft van de wijnen van die wijngaard. En dan na een paar van die proeverijtjes, gaat het fietsen toch wat zwaarder. Gelukkig is alles vlak en hoeven we geen bergjes op.

We zijn vanuit Santiago in Chili aangekomen in Mendoza en dé wijnstreek van dit land. Hier in de Maipu vallei staan de velden vol met druiventrossen en enorme wijnhuizen. Ze boeren goed, die wijnboeren! Het eerste wijnhuis is meteen ook een wijnmuseum. We krijgen uitgebreide uitleg over de geschiedenis van deze wijnfamilie en het proces van het wijnmaken. Ze produceren hier 10 miljoen liter per jaar, 40% is voor de export, de rest zuipen ze zelf op. Wat ik ook niet wist: de eiken vaten waar de wijn in wordt bewaard en z'n smaak van krijgt, worden maar 3 tot 5 keer gebruikt. Dan is de kracht er af. Allemaal leuk en aardig, maar ja, we zijn hier natuurlijk maar voor één ding...een glaasje proeven. En zo staan we om half 12 's ochtends heel interessant te kijken en doen we alsof we er verstand van hebben. Maar waar het om gaat..is de wijn lekker? Yep!

En dan, in de bloedhitte, trappen we ons het (lep)lazarus verder door het gebied. Voor wie ze kent; Norton, Trapiche, Tempus Alba, El Cerno. Allemaal even lekker én leuk om te bezoeken. Bij Tempus Alba (http://www.tempusalba.com/) raken we nog innig verstrengeld in Christian, de marketingman van deze stinkendrijke wijnfamilie. Hij omhelst ons zodra we binnen komen, hand op Edwin's knie, loafers aan de voeten, bloesje iets te ver open, walm van aftershave, grote zonnebril op het hoofd. Je kent het wel, een enorme charmeur/gladjanus die ons wel zo ver krijgt dat we maar liefst vier wijnen proeven. Ja, zijn techniek werkt wel. Bij het weggaan worden we beiden nog even lekker geknuffeld en gezoend. Verbijsterd en een beetje rozig van de wijn stappen we weer op ons fietsie.

Mendoza is een prachtig, gezellig stadje met brede straten, veel bomen een een frisse atmosfeer. En over twee dagen is het het grote wijnfestival, met Miss Wijnverkiezingen, parades, proeverijen en meer ongein. Dus zijn alle hostels en hostels vol en kunnen we alleen nog maar terecht in Quinta Hostel. Weer een wereldreisles geleerd: ALS ALLE HOTELS VOL ZITTEN EN DIE ENE NIET, DAN IS DAAR IETS MIS MEE!!! Na twee nachten houden we het gezien in deze bacterie-rijke schimmelzone. En dan heb ik het nog niet eens over het bed. Je kunt de spiralen gewoon ZIEN in het matras...au au au. We missen dus de wijnmissen, maar het is niet anders. We gaan naar het zuiden verder, ons doel is Ushuaia, de meest zuidelijke stad ter wereld, nog zo'n 3400 kilometer voor de boeg. Eerst maar naar Malarque, zo'n 420 kilometer zuidelijker. Stapje voor stapje.....

Bier en barbies in Vina del Mar

Dag 117 t/m 123 - 24 februari t/m 2 maart 2009

Toen Arie en Joke vertrokken waren naar huis moesten Mascha en ik eerst een aardige inhaalslag maken op onze website. Na nog een nacht in Iquique besloten we weer verder door Chili te reizen richting Vina del Mar. Het was niet geheel onze bedoeling om nog lang in Chili te blijven, maar we hadden ondertussen al een aantal mailtjes van Fernando gekregen. Fernando is een Chileense jongen die we in Nicaraqua ontmoet hebben en hij drong erop aan hem op te zoeken als we eenmaal in Chili waren. Hij had onze website goed in de gaten gehouden en wist al te goed dat we nu in de buurt waren en begon ons te bestoken met nieuwe uitnodigingen.

Naar Vina del Mar dus, wat vlak bij Santiago ligt, de hoofdstad van Chili. Een behoorlijke rit van bij elkaar zo'n 2000 km. Uiteraard hebben we die meters opgehakt en zijn we in een paar steden geweest welke eigenlijk niet noemenswaardig te noemen zijn. La Serena was nog één van de leukste steden waar we een extra nachtje bleven. De stad deed heel Europees aan met zijn brede straten en vele winkels waar je uitgebreid kon shoppen. Dat is helaas voor ons niet echt weggelegd, want alles wat we kopen moeten we meeslepen en we waren net zo blij dat we weer wat aan Arie en Joke hadden meegeven.

Het weekend was ondertussen aan het naderen en dus tijd om Fernando te mailen dat we er aan komen. Vina del Mar is een echte vakantiestad voor de Chilenen en dus vol met leuke kroegen, restaurants, stranden, casino's en disco's. Rond een uurtje of 8 in de avond ontmoeten we Fernando en die heeft een hele planning klaar voor de komende dagen. Hij is apetrots op zijn land en stad wil ons graag alle ins- en outs laten zien. We stappen in zijn auto en rijden naar een uitkijkpunt over de stad waar hij ons wijst waar we allemaal naartoe zullen gaan de komende dagen. Mijn god, wat een schema, het lijkt wel werk. Mascha en ik barsten ondertussen van de honger, want na de rare dag met de bus en weer eens een zoektocht naar een hotel waren we al uitgeput voordat we de auto instapten.

Na een heerlijke Mexicaanse hap die eigenlijk té heet is voor mijn ontwende maag eindigen we in Café Journal. Hier begint mijn eten aardig op te spelen na twee biertjes. Oké, ik moet toegeven, het waren wel flessen "Escudo" van 1 liter, maar toch ;-). Na een close encounter met de wc pot ziet ook Mascha aan me dat we maar beter naar 'huis' kunnen gaan, deze jongen moet zijn bed in. Ze baalt wel een beetje, want ze stond net zo lekker te swingen op de dansvloer.

De volgende ochtend moeten we vroeg opstaan want 10 uur staat Fernando klaar om ons zijn stad te laten zien. Maar de pech wil dat we ook nog even een ander hotel moeten zoeken, want wegens 'een festival' zijn alle kamers gereserveerd. Shit! Met een medium-size kater hijs ik mijn rugzak weer op m'n rug en gaan we op zoek naar een nieuwe verblijfplaats. Gelukkig vinden we er één dichtbij. We bellen aan en na 2 minuten doet eindelijk een gebakkie van een jaartje of 80, in ondergoed, de deur open. Voordat we er ook maar een 'Hola!, buenas dias..' uit kunnen gooien roept ze haar kleindochter die ons duidelijk maakt dat we over 4 uur een kamer kunnen krijgen, als hij is schoongemaakt, áls! We kunnen de tassen achterlaten en zo nog een ontbijtje scoren voordat Fernando ons oppikt.

Triester hebben we nog niet eerder ontbeten... het regent buiten en we zitten op de stoep ons broodje met kaas weg te kauwen. Het stinkt er naar de hondenpoep en kattenpis en pas achteraf vragen we onszelf af waarom we dit niet gewoon even binnen in het 'nieuwe' hostel hebben opgegeten. Het had er overigens ook naar hondenpis of kattenpoep kunnen stinken, of poep en pis van honden en katten. Mmm.. het moet de Escudo geweest zijn!



Party-timeDie dag zien we ongeveer elke uithoek van Vina del Mar. Fernando is student aan de Medische Faculteit en werkte voor zijn stage op de ER van een ziekenhuis. Blijkbaar leren ze je daar een nieuwe manier van lopen, want het ziet er heel rustig uit, zijn wandeltje, maar het is echt niet bij te houden! Ik ben gezegend met een aardig stel klapschaatsen, maar die jongen vestigt alle records. Zo rennen Mascha en ik achter hem aan; over het strand, langs marktjes en door de straten van Vina. Chili is duidelijk heel andere koek dan Bolivia. Waren in Bolivia de vrouwen nog traditioneel gekleed, hier zijn de dames een stuk verder 'ontwikkeld'. De borstvergrotingen, facelifts en bijbehorend gebleekte 'blond' haren vliegen je hier om de oren. Zo krijgen we van een aantal van die barbies op het strand enkele uitnodigingen om die avond naar een feest in de disco van het casino te komen. Een erg fijn kadootje als je bedenkt dat deze, nu gratis, entree anders 20 euro per persoon had gekost!



Fernando gooit ons 's avonds af bij ons hotel zodat we ons even kunnen opfrissen en bijkomen van de dag. Ondertussen kan Mascha namelijk bijna niet meer lopen doordat haar knie overbelast is en dik is van vocht. Op tv zijn beelden van het festival waar zoveel over gesproken wordt. Het festival bestaat 50 jaar en duurt een week lang met artiesten zoals Simply Red, Daddy Yankee, Marc Anthony (een huilebalk maar wel echt MEGA populair hier!! en bij ons vooral bekend als de inmiddels ex-man van Jennifer Lopez) en andere voor jullie onbekende namen zoals Luis Fonsi waar Mascha en ik ondertussen ook helemaal gek van zijn.

22:00 uur hebben we afgesproken bij Hollywood Pub, een café waar we met moeite inkomen, want vanwege datzelfde festival is er die avond een privé feestje. Maar we zien er blijkbaar interessant genoeg uit en worden toegelaten. Ook hier lopen overal barbiepopjes rond en mensen die blijkbaar heel bekend zijn in Vina del Mar of Chili, want er worden mensen gefotografeerd of gefilmd. Even later zien we Fernando aankomen, maar die wordt netjes geweigerd bij de ingang. Na aandringen en slijmen van Mascha bij de 5 portiers (lang leve haar decollesnee) mag hij uiteindelijk naar binnen. Na een Pisco Sour houden we het voor gezien en sluit Maurcio, een vriend van Fernando, zich aan bij ons en met z'n vieren gaan we naar een café bij het strand. Dit betekent met de auto zo'n 9 kilometer rijden. Echter, omdat er geen hond aanwezig is besluiten we direct weer terug te rijden. Zo hebben we in totaal 10 minuten in een café gezeten en zijn we al weer 2 uur aan het heen en weer crossen tussen cafés. We gebruiken onze uitnodiging van het casino nog, maar ook daar besluiten we weer snel weg te gaan. Housebeats en te dure drankjes. We gaan weer lekker naar Café Journal, daar was het gisteren ook top. Het is er stampvol, bloedheet, de muziek is goed en het bier in grote flessen. Mascha leeft zich weer uit op de 80's en 90's hits.


Valparaiso
De volgende dag spreken we pas om 13:00 uur af met Fernando. We zijn de jongste niet meer. Dat hij nou als 22 jarige de hele nacht kan doorhalen. Vandaag staat Valparaiso op het programma. Deze stad ligt 8 kilometer van Vina del Mar af, is net zo groot, maar voor de rest is het een wereld van verschil. Ik vergelijk het met Den Haag. Je hebt er de Grote Markt (Valparaiso) en je hebt het Plein (Vina del Mar). Of een andere vergelijking Bloemendaal of het Oeral festival. Eén de meest indrukwekkende plekken die we in Valparaiso bezoeken is een oude gevangenis die nu gebruikt wordt als artistiek centrum. We kopen een bewaker om zodat we ook nog in de gevangens zelf kunnen kijken. Kleine vieze hokjes behangen met plaatjes van vrouwen in badkleding. Het is slechts 10 jaar dat de gevangenis niet meer gebruikt wordt terwijl het aandoet als een gevangenis die 100 jaar geleden al gesloten had moeten worden.

Daarna bezoeken we de haven en een aantal wijken op de heuvels met prachtige huizen en gezellige cafés en restaurantjes. We gaan voor donker uit deze buurt weer weg, want volgens Fernando is het dan een gevaarlijke plek om te zijn. Als we de auto in een veiliger wijk geparkeerd hebben zijn we getuigen van een poging om in het Guiness Book of World Records te komen. Een jongen van een jaartje of 24 heeft zich 35 uur lang buiten aan de muur van een discotheek laten zetten zonder voedsel en water. We zijn precies op tijd voor de recordpoging, want na 20 minuten is hij zover dat hij weer naar beneden gehaald wordt door de brandweer. De jongen is uitgeput en wordt met een ambulance afgevoerd waar hij volgens Fernando nog wel een paar dagen moet blijven om te reabiliteren. Erg opvallend is de brandweer die veiligheidsjassen draagt van de Belgische brandweer. Reden genoeg voor wat foto's van ons met de brandweer. Ik heb ondertussen een onderonsje met wat clowns die denken grappig zijn.

Na het bekijken van de geslaagde recordpoging gaan we nog een drankje doen in een café waar Fernando los gaat op drie taco's met drie bijbehorende tequila cocktails. Mascha en ik houden het bij een Pisco Sour (en die zijn hier retegoedkoop) en na nog een uurtje is het wel weer leuk geweest. Mascha d'r knie speelt weer op en we willen nog maar één ding, lekker naar bed. Thuisgekomen is op de tv weer een verslag van het festival met als afsluiter van zowel het festival als de avond Marc Anthony. Marc heeft het publiek aan zijn kant en wordt na bijna elk liedje emotioneel van alle positieve response die hij krijgt. Het komt allemaal wat geacteerd over, maar het publiek smult ervan als hij weer de handen voor zijn ogen slaat en emotioneel naar adem hapt. De laatste zes nummers worden elke keer als toegift weggegeven en de kranten zijn niet anders dan lovend de volgende dag.

Wij zijn ondertussen wel klaar met Vina del Mar en gaan weer een nieuwe stad opzoeken; Santiago. Omdat Fernando ook die kant opmoet kan hij ons een lift geven wat voor ons ideaal is. Halverwege stoppen we nog bij een wijnhuis waar we twee heerlijke flessen wijn kopen. Het lijkt wel een villa uit Dynasty, enorm groot met die prachtige wijngaarden ervoor. Vervolgens is het nog een half uurtje rijden naar Santiago. Hij zet ons af bij een hostel en helpt ons nog met het kopen van een metrokaart. Deze stad bevestigt nogmaals dat we snel uit Chili moeten vertrekken, want de hostels kosten hier een godsvermogen en slokt meer dan de helft van ons dagbudget op.

Santiago is niet zo veel aan, eerlijk gezegd. Een werkstad, winkels, banken, kantoren, stropdassen. Niet echt heel spannend. Het enige spannende, en vreemde is de koffietenten. Ik kende het fenomeen Hooters wel, een bar met mooie meiden met grote borsten die je een bier serveren. Hier hebben ze dat fenomeen in koffietenten. Stel je voor; 10 uur 's ochtends, opaatjes in driedeligpak die koffie drinken aan statafeltjes. Die koffie word geserveerd door 'hooters' in mega strakke pakjes. Zo strak en kort dat je kunt liplezen. Ik heb wel trek in een strak bakkie met 'opgeklopte melk' maar Mascha zegt dat ik mijn dagelijkse shot caffeine maar ergens anders moet halen. Nou ja zeg!