Oud en nieuw in het koudere Boquete

dag 61, 62 en 63 - 30 en 31 december 2008 en 1 januari 2009- Boquete

Dat Panama een mooi land is blijkt ondertussen al elke dag. Maar zo'n 10 jaar geleden is de stad Boquete door een Amerikaans tijdschrift voor gepensioneerden uitgeroepen als een toplocatie voor 'pensionados'. Dit heeft er uiteraard voor gezorgd dat het kleine dorpje overspoeld is met Amerikanen met geld. Maar, je kunt ze geen ongelijk geven, want de locatie is werkelijk een sprookje. Gelukkig wonen de meeste senioren in zogenaamde residencial areas, aparte wijken ver buiten het centrum, waardoor het stadje nog genoeg charme heeft weten te behouden. Boquete ligt in een dal, er stroom een krachtige rivier door en op de bergwanden rondom wordt koffie verbouwd. Een plaatje!

We bezoeken er de Paradise Gardens, een opvang centrum voor inheemse dieren die verwond zijn of mishandeld door mensen. Capuchineaapjes, papegaaien, sloths (ik weet heet Nederlandse woord niet voor dit schattige, knuffelige, glimlachende, slome beestje), katachtigen en heel veel tropische vogels. Terug lopen we langs de rivier, waar voornamelijk Panamezen wonen. Hoewel het erg mooi wonen is, heeft het ook een keerzijde; de rivier wordt in de regentijd zo groot dat het elk jaar wel iets mee spoelt. Dit jaar zelfs een nagelnieuw hotel!

En dan is het alweer bijna 2009. Als we internetconnetie hebben, skypen en toosten we met schoonzus en schoonmamma en vervolgens mogen wij nog 6 uurtjes wachten tot wij ook 00:00 bereiken. Om die tijd vol te brengen, gaan we naar een feestje van het hostel. Canadezen, Zweden, Duitsers en nog een paar nationaliteiten drinken zich met 1,50 dollar pina coladas het nieuwe jaar in. Het vuurwerk valt tegen, de stad lijkt wel uitgestorven, de enige echte bar zit vol met saaie mensen. We gaan met een klein groepje naar een andere bar en kiezen daar zelf de muziek uit en dansen met locals tot we draaierig zijn. Op weg naar huis horen Edwin en ik uit een krakkemikkig huisje op de heuvel keiharde muziek komen. We zien wat mensen naar ons zwaaien en we wagen het erop.

Een steil paadje in het donker oplopen is al erg genoeg, maar die pina coladas helpen ook niet echt hahah. In het huis wordt wild gedanst door een paar meiden, moeders kijkt toe en er lopen wat honden. Buiten zitten jonge mannen biertjes te drinken en wij krijgen ook. Een van de jongens is Panamees kampioen lichtgewicht boksen (en daar ziet hij ook wel naar uit; gespierde armen en een bobbelige neus). Een ander is een boertje die met zo'n zwaar accent spreekt, dat ook zijn vrienden hem nauwelijks kunnen verstaan. Hoewel het erg gezellig is, moeten we ook maar gaan slapen. Het is al vier uur. Ik vraag hoe laat het feestje eindigt. Ze kijken me schaapachtig aan. Als ik de volgende dag om 11:00 uur wakker word, hoor ik nog steeds snoeiharde salsamuziek uit het huis komen.

Ik wil me nog een keer omdraaien, maar we hebben vandaag een date. We hebben een georganiseerde tour geboekt om door de omgeving te rijden en een koffieplantage te bezoeken. We hadden het kaartje niet goed gelezen en merken dat het dierenweeshuis ook op het lijstje staat. Aangezien dit bezoek nog vers in ons geheugen ligt blijven we wat hangen bij de ingang en spelen we met papagaai Precious. Na een half uur komen de andere gasten al weer terug en gaan we verder met de tour. We rijden eerst richting de vulkaan door één van de mooiste stukken natuur op aarde. We hebben nog nooit zo'n mooie omgeving gezien met rotspartijen, watervallen, bloemen en planten. Maar de natuur laat ook hier zijn sporen achter. Afgelopen november is er een overstroming geweest waarbij vele huizen zijn vernietigd en de weg eindigt dan ook abrupt. Weggeslagen door het water. Er is werkelijk geen spoor meer te bekennen van wat eerst de weg was, alles bestaat uit rotsen met ijskoud kolkend water. Een prachtig gezicht natuurlijk maar erg vervelend voor de mensen die verderop wonen en geen kant opkunnen.

We rijden weer verder en gaan nu naar een koffieplantage. Er wordt ons uitgelegd hoe koffie gemaakt wordt en daarna mogen we een bakkie drinken. Dichter op de bron kun je niet zetten en dat dit goede koffie is bewijst de prijs voor een pak bonen wel. 10 dollar voor een pond bonen, en dat terwijl je het afneemt bij de boer zelf. Onze gids legt uit dat de hoger de bonen groeien de beter de kwaliteit is. Dat is ook de reden dat het bakkie wat slapjes was waarschijnlijk, het is dure koffie ;-) Ondertussen rilt Edwin van de kou. Want we zijn hoog in de bergen en hij heeft slechts een hemd aan. In een half uur scheuren we door de bergen terug naar het hostal om ons weer op te warmen. Boquete heeft echt een prachtige omgeving en we snappen nu ook dat je hier graag als gepensioneerde wilt blijven. Je bent 2 uur verwijderd van de prachtige stranden van Boca Brava en hier in Boquete heb je de prachtige natuur met zijn vulkanen.

's Avonds lijkt de stad wel uitgestorven. We vinden uiteindelijk één tentje wat open is en eten reserveert. Het is wat duur maar de verschillende soorten vis smaken heerlijk. Een mooie dag om het nieuwe jaar weer mee te beginnen. We gaan snel naar bed want we moeten er morgen vroeg uit, we willen de bus van 6.30 hebben naar David zodat we door kunnen reizen naar Panama stad. Het zal weer een lange dag worden... PS Uiteraard wensen wij iedereen een werelds 2009 toe!!!!!

Alle foto's van Panama staan hier

Snorkelen in de Pacific Ocean

dag 59 en 60 - 28 en 29 december 2008 - Isla Boca Brava

We hebben enorm veel geluk. Gisteren was de weg nog afgesloten, maar er is de hele nacht hard gewerkt en er is vandaag weer verkeer mogelijk tussen Bocas del Toro en David. Als we onszelf weer heelhuids beneden hebben weten te krijgen langs het steile, glibberige paadje stopt er binnen 5 minuten een bus waar nog wat plekjes over zijn. Een uurtje na ons vertrek uit het hostel zijn we al in David om de bus naar Boca Chica te pakken. Uiteraard er op het busstation niet goed aangegeven waar we moeten zijn (kastje, muur in het kwadraat) en lopen we wat verdwaasd rond. Net als twee Amerikaanse dames, Wendy en Cathy, die dezelfde bestemming voor ogen hebben. Na wat onderhandelen besluiten we een taxi te delen, want de bus lijkt erg op zich te laten wachten.

50 dollar armer en anderhalf uur opgepropt te zijn in de taxi stappen we uit in het kustplaatsje waar we de watertaxi nemen naar Isla Boca Brava. Veel keus hebben we niet hier, want er is maar één hotel/restaurant en hij blijkt geen plek te hebben. Tenminste, hij heeft nog één kamer die niet helemaal klaar is. Geen water en elektriciteit, en het valt van ellende bijna uit elkaar, maar we mogen de kamer hebben tegen een gereduceerd tarief. Voor 5 dollar per persoon mogen we de kamer met z'n vieren nemen. Lucky me ;-) Als we min of meer de kamer ingeruimd hebben komt de eigenaar melden dat een stel niet op is komen dagen en we hun gereserveerde kamer kunnen nemen. Een kamer met airco, tv, balkon, warme douche en twee grote bedden. Ondanks dat het iets duurder is nemen we de kamer, of beter gezegd, paleisje in vergelijking met de voorgaande kamer.

Deze tent staat bekend om de wilde feesten en dat hebben we geweten ook. Vlak na het eten wordt het licht gedimd en gaat de stereo aanzienlijk harder. Het is de locals al snel duidelijk dat Mascha bij mij hoorde en de andere dames single waren. Zij werden snel gevraagd te dansen en na verloop van tijd durfde een jongen Mascha te vragen door eerst toestemming aan mij te vragen. Erg grappig natuurlijk. De heupjes van Mascha zijn weer helemaal los en gelukkig zijn er foto's van.

We zijn hier gekomen met een duidelijk doel: snorkelen in het mooie water. De volgende ochtend zaten we een beetje brak voor ons uit te kijken. Dat we niet de enige waren die gefeest hadden bleek al snel. De schipper was namelijk ook vergeten de catamaran met vloed te verplaatsen waardoor hij nu, met het eb, droogstond op strand. Lekker handig. In ruil voor hun stommiteit kregen we een gratis lunch en zou de prijs aanzienlijk gereduceerd worden. Dat zijn uiteraard goede berichten om binnen ons budget te blijven. Na een kleine 50 minuten varen bereikten we een prachtig tropisch eilandje. WAUW!! Dit was echt een droom plekje, wit strand, palmbomen, een azuurblauwe zee vol koraal en vissen.

Mascha had nog nooit gesnorkeld. Na wat astmatische paniekaanvallen ging het haar goed af en leek ze getransformeerd in een vis. We hebben zeker een paar uur in het water liggen dobberen en prachtige schelpen en vissen gezien. Helaas is het onmogelijk om te duiken. Dit is andere koek vergeleken met een zwembad. Na een meter onderwater werd de druk op je oren al zo groot dat je hoofdpijn kreeg en dus maar weer snel naar de oppervlakte wilt. Parelduiker is dus niet echt weggelegd voor me als nieuwe carrière. Het eiland had ook nog een bos en na het duiken wilde ik toch ook iets zien van het eiland zelf.

Nadat ik een uurtje wegbleef begon Mascha zich een beetje zorgen te maken. Verderop in het woud hoorde ze gebonk en na een korte wandeling zag ze mij op de grond zitten een kokosnoot te kraken. Door de kokosnoot op een steen te slaan kwam de buitenste rand langzaam maar zeker los. Na dit eraf getrokken te hebben kwam de noot vrij zoals deze bij ons in de winkel ligt. Nog een paar flinke klappen op de steen en het kokosvocht spoot eruit. Hiha... als een echte Robinson dronken we het melk op en pulkten we het super verse vlees uit de noot. Heerlijk. Als ik vuur zou hebben kon ik een vis vangen en hadden we makkelijk kunnen overleven op dit eiland.

Wat we niet helemaal door hadden was de werking van de zon. Mascha leek wel een kreeft zo rood. Doordat je continue in het water ligt heb je niet door dat je zo snel verbrand en je kon op haar rug aflezen waar ze wel en niet ingesmeerd had. Helaas had ze meer niet dan wel ingesmeerd en moest ze 's avonds pijnstillers nemen tegen de pijn. Haar onderrug en benen waren knalrood en met haar huid is dat niet echt prettig. Maar ondanks de pijn was de ervaring van vandaag onvergetelijk en Mascha is echt verslaafd geraakt aan snorkelen. Misschien dat ze het de volgende keer dan toch aandurft om te gaan duiken.

De avond was een stuk rustiger in het hostel. Er waren minder gasten en ook voor de lokale bevolking was het weer een gewone werkdag. We besloten al vroeg naar de kamer te gaan, knipogend naar de ober. Hij snapte er niets van dat ik met 3 vrouwen een kamer deelde. Om te stangen leggen we vier kussens op één bed als we vertrekken en maken we het andere bed netjes op. Dat zal de gemoederen nog lang bezig houden hier.

Glibberige modderpaadjes bij Lost and Found

Dag 57 en 58 - 26 en 27 december 2008 - Naar Lost en Found

We hebben genoeg van Hostel Bambu in David, de viezigheid daar en mismanagement van de eigenaar. Weg hier! We hebben ook genoeg geluierd en gehangen, Tijd voor actie en natuur! Onze bestemming vandaag is Lost and Found. http://www.lostandfoundlodge.com/. Neem even de tijd om deze site en vooral het onderdeel 'photos' te bekijken en je weet waarom wij er heen willen. (ja, ben je klaar? Dan ga ik weer verder met vertellen).

Andrew, de eigenaar en bedenker van dit eco-hostel heeft 3 jaar gebouwd om dit prachtige hostel uit de 'berg' te krijgen. Wat een klus, want wij moeten met onze rugzakken 15 minuten de berg op klauteren, maar dat is niets als je bedenkt dat elke steen, elke plaat metaal en het beton diezelfde berg op moest. Hij kan ongeveer zo'n 30 gasten hosten en het is er lekker druk. Hij werkt met een Honour-system wat inhoudt dat je alles mag pakken uit de keuken, je moet het zelf bijhouden en hij vertrouwd erop dat iedereen eerlijk bijhoudt wat je eet en drinkt. Daarnaast is hij ook heel natuurbewust aan het ondernemen wat alles een heel relaxedte sfeer geeft en tegelijkertijd respect afdwingt voor de natuur.

's Avonds drinken we gezellig een biertje, spelen tafelvoetbal en kletsen met de andere mensen die er verblijven. We slapen die avond in de dormitory met 20 andere gasten, het lijkt wel een familie zo knus in de natuur. Diezelfde avond blijkt ook waarom het een nature/ecolodge genoemd mag worden. Overal uit het donkere bos verschijnen wilde dieren die gretig op het neergelegde fruit afkomen. Ondertussen lijkt ook de hemel al zijn water over ons heen te storten. Ongelooflijk die hoeveelheid regen wat nog de hele nacht aan zou houden. We vonden het allemaal echt eng.

De zon schijnt de volgende dag. De wegen zijn echter gesloten wegens landslides. De regen heeft delen van de weg weggespoeld en we zitten hier dus vast. Voor ons is het niet erg, want we hebben een hike gepland. Voor anderen wel erg, want die hebben bussen te nemen en vliegtuigen te pakken. We hiken met twee jongens uit Chicago, maar al snel zeg ik tegen ze dat ze niet meer op ons hoeven te wachten. Ze hebben een veel hoger tempo en berg op, over een rotsige, modderig paadje gaat mij niet zo makkelijk af. Het is zo ontzettend mooi hier, de enorme hoge bomen, het uitzicht af te toe tussendoor op de vallei. heerlijk weer een de natuur in en actief bezig zijn. Na 1,5 klimmen, klauteren, glijden en hijgen zijn we bij een woeste rivier. Wat een beloning na al dat gezwoeg. Dit is pas een echt woeste waterpartij en na de regenval van gisteren is het onmogelijk om er in te zwemmen. Het is echt onbeschrijflijk om zo tussen de natuur te zitten en we nemen er lekker de tijd voor, schillen een appeltje en kletsen lekker een beetje met elkaar.

Na 3 kwartier gaan we weer terug. We zijn niet zo slim geweest door water vergeten mee te nemen. Na zo'n 40 minuten snakken we naar een druppel vocht én komen we op het punt aan waar je de afslag naar de uitkijktoren kan nemen. We besluiten het er toch op te wagen en klimmen naar boven. Wat is dit afzien. Stijl omhoog tegen een glibberige berg, maar eenmaal boven is het uitzicht fenomenaal. We zien in de verte de Atlantische Oceaan, het stadje David en de hele weg hier naartoe. We hebben echt geluk vandaag. In tegenstelling tot gisteren toen het erg bewolkt was is het nu helder en kunnen we echt over de hele vallei uitkijken. Onze maagjes beginnen nu echt te knorren en we moeten wat drinken. Tijd om terug te gaan naar het hostel.
De rest van de dag doen we niet zo heel veel. Er komen wat nieuwe gasten bij en die avond steelt Mascha de show met tafelvoetbal. Ze speelt samen met Andrew tegen een ander duo en weten elke pot te winnen. Ondanks Andrew aandringen om nog een nachtje te blijven, gratis zelfs, gaan we toch de volgende dag weer verder naar het eiland Boca Brava.

Kerst en opa wordt 101

Dag 54 tot en met dag 56 - 23 december tot 25 december - Davíd, Panamá

Kerst in David en opa wordt 101
In één ruk reizen we op de 23e van Jáco in Costa Rica via de hoofdstad San José naar David in Panama. Om 07:00 uur stappen we in, bijna 16 uur later, om 22:45 uur, stappen we weer uit in David. Mijn god, wat een dag. Leermoment? Geloof nooit wat iemand je vertelt over de bustijden. Die voorspelde vijf uur van San José naar David is in werkelijkheid 11 uur. Domme doos van het ticketbureau. En die domme ambtenaren aan de grens. Het ging allemaal zo niet-efficiënt. Het kostte twee uur om 50 mensen vier keer te checken en acht keer te controleren en zes keer na te gaan. Oh ja en toen nog een baggagecheck. GRRR.

David dus, een provinciaal stadje in het noorden, wat wel de tweede stad van Panama is, maar niet de uitstraling heeft heel groot te zijn. We waren 's avonds laat aangekomen en hadden dus niet echt een heel goed beeld bij ons nieuwe huisje. De volgende morgen werden we begroet door de gepensioneerde Canadese organicfreak Margareth die zichzelf had opgeworpen als huismoeder van het zooitje ongeregeld wat het hostel runt. Ze maakte voor ons een ontbijt klaar en haalde ons over het kerstdiner mee te eten wat ze die dag klaar zou maken. Een schat van een vrouwtje die echter na een dag al ernstig op onze zenuwen zou werken. Sommige mensen zijn té zorgzaam ;-)

We gaan die middag naar het centrum met het openbaar vervoer. "Watch your head!" roept een meisje en inderdaad is de bus erg laag en stoot Edwin zijn hoofd aan de railing. Iedereen lmoet achen om die blonde reus die zichzelf in een locale bus probeert te verplaatsen. Na wat te hebben rondgelopen in het stadje rusten we uit op het centrale pleintje. We komen weer dezelfde jonge vrouw en haar moeder uit de bus tegen. Dit keer maken we verder kennis en helpen elkaar foto's te nemen bij de fontein. Marjorie, zoals ze heette, is een 33-jarige Panamese die werkzaam is in Zurich als IT-er. Voordat we het wisten hadden we een uitnodiging voor de volgende dag. Ze is dan jarig en viert het bij haar grootvader in David die binnenkort 101 jaar wordt! We maken de afspraak dat ze ons morgen om 13:00 ophaalt. Leuk!

Die avond hadden we kerstdiner, buiten, met een Canadees stel en Greg, de Amerikaanse eigenaar van het hostel. Margareth stond nog steeds zwetend in de keuken, maar verzekerde ons binnen 10 minuten klaar te zijn. Toppie! Ze had een heerlijk maaltje klaargemaakt met vis, aardappelsalade en wat groente. We kwamen er echter achter dat Greg, doordat hij een kater had van de avond ervoor, geen drankjes in huis had gehaald. Er was dus niets te drinken voor bij het eten. Maar ook daar had Margareth aan gedacht, ze was overduidelijk een coupe op dit hostel aan het voorbereiden en ze leek er aardig in te slagen. Ze was natuurlijk niet gek en vroeg er een vergoeding voor. Zelfs Greg, de eigenaar, moest een biertje kopen in zijn eigen hostel, die sukkel ;-) Na het eten zijn we nog maar even naar de supermarkt gelopen om, let op, 10 bier, 1 pakje peuken, chips en een flesje rum in te slaan voor slechts 10 dollar! Edwin en Greg speelden samen wat liedjes. Edwin sprong iets te enthousiast met de rum om en besloot maar naar bed te gaan rond half twaalf. Massie daarentegen had nog wel zin om met de rest even een disco te bezoeken. Had ze dat maar nooit gedaan, een lege discotheek, snoeiharde muziek en de enige gasten waren ze zelf. De enige reden om te blijven was de gratis drank. Tot 1 uur was het gratis loeisterke baco's drinken. Maar 1 uur werd uiteindelijk half 3 en de drank was nog steeds gratis. Toch hielp de drank niet meer om enige sfeer te fantaseren en dus besloten ze maar terug naar het hostel te gaan.

We werden beide op Eerste Kerstdag met een sluimertje van vaagheid wakker. Zo, dat zijn we niet meer gewend, zo'n avondje losgaan. Lopend naar de koffie werd Edwin gelijk besprongen door moeder Margareth of ontbijt gewenst was. Met een vriendelijk snauw maakte hij haar duidelijk dat koffie nu het enige was wat hielp, maar ze begon gelijk een verhaal over welke vitamines je mist na een avond stappen. Ze wist precies wat we nu nodig hadden, maar daar zat helaas 'ons met rust laten' niet tussen. Mascha nam lekker een duik in het zwembad en kwam Margareth tegemoet door te zeggen dat we wel een pannenkoek wilden. De kruising tussen pannenkoek en omelet was niet te vreten, het was grappig om iedereen zijn kater weg te zien werken spugend over de klamme lap.

Om 1 uur werden we netjes opgepikt door Marjorie, onze nieuwe Panamese vriendin. We hadden al gemerkt dat ze een hyperactief persoontje was en ook nu praatte ze aan één stuk door en maakte wijdse gebaren met haar armen. De opa blijkt slecht 6 huizen van het hostel te wonen. Er zijn nog geen andere gasten en de moeder van Marjorie maakt voor ons een bescheiden lunch klaar van rijst en salade. Ondertussen proberen we een gesprek te houden met opa, die dan wel doof is, maar zeker nog wel bij de tijd. Marjorie vertaalt zijn woorden. Het gaat vooral over hoe goedkoop vroeger alles was, dat hij in de bouw heeft gewerkt en het nu heel grappig vindt dat 'ie geld krijgt zonder te hoeven werken (zijn pensioentje). Wat een bijzonder mannetje en wat een enorme hoge leeftijd. Hij en zijn vrouw, die niet meer leeft, kregen 10 zonen en die kregen op hun beurt elk een stuk land rondom het ouderlijk huis. De hele familie woont dus bij elkaar in 10 huizen. Langzaam druppelt de visite binnen en we worden een soort dierentuindieren. Marjorie wordt gek van al die vragen en antwoorden die ze moet vertalen. 'Hoe duur is een pak melk bij jullie? Hebben jullie sneeuw? Tantes, ooms, neven en nichten; iedereen wil wel wat van ons weten. Ze zijn allemaal wel heel aardig en we voelen ons opgenomen in de familie.

Het hoogtepunt van de verjaardag is de taart. Kijk, daar zijn we voor gekomen! Een enorme witte taart wordt met veel gegil en gejuich op tafel gezet. Kaarsjes voor opa en kaarsjes voor Marjorie. Edwin en ik willen iets terug doen voor zoveel gastvrijheid en zetten onze keeltjes op voor een good old 'Lang zal ze leven' en 'Er is er één jarig'. Nou dat is lachen zeg, we worden gefilmd en gefotografeerd en moeten het zelfs nog een keer doen. Opa is helemaal in zijn hummetje met deze speciale gasten. Om aan te geven hoe lief de mensjes zijn; wij krijgen ook een cadeautje, van de moeder van Marjorie. Twee stenen beeldjes van meisjes die de traditionele kleding dragen van Panamá. Ik krijg het er warm van. Wat lief!

Ineens is er het idee dat we het nieuwe huis van neef Antonio gaan bekijken. Met twee auto's vol rijden we naar een buitenwijk en bewonderen de driekamer woning die slechts 45000 dollar heeft gekost. Terug bij opa is het feest over en met veel omhelzingen, zoenen en knuffels (ja, echt!) nemen we afscheid van opa, Marjorie en de rest van de familie. Wat een super-kerst-dag!

Feliz Navidad

Lieve lezers,

Ja, ook hier hebben we het warme kerstgevoel te pakken! We wensen iedereen een stralende kerst toe vanuit zonnig Panama.

Liefs Mascha en Edwin

Rare badgasten

Dag 51 t/m 53: 21 t/m 23 december 2008 - Bahia Samara en Jáco

Voor het eerst liften

Zeven kilometer van Samara ligt een ander strandje, Carillo. We zijn gewaarschuwd voor de sterke stroming daar van de zee en we verwachten er hoge golven. We moeten eens op houden hoge verwachtingen te hebben hahah. We besluiten niet te wachten op de bus naar Carillo, maar het duimpje op te steken.

Binnen 5 minuten stopt er een jeep met daarin twee, waarschijnlijk Amerikaanse, losgeslagen kids. Zij lijkt onder invloed van partydrugs en hij mist zijn linkerarm én heeft rechts een armprothese en zegt erop uit te zijn alles te vernietigen op zijn weg. We worden uitgenodigd mee te rijden met de waarschuwing dat ze achtervolgd worden door de politie dus het kan een ruige rit worden. Kijk, daar zeggen we geen nee tegen. We liegen hier trouwens geen woord over, het was echt heeeel vaag allemaal. We rijden een eind met ze mee en Mascha en ik zijn eigenlijk met stomheid geslagen over hun vage gedrag en nog vreemder opmerkingen. Maar ze zetten ons veilig af bij het strandje en ons volgende 'avontuur' kan beginnen.

Mmmm.. toch maar een taxi

Er zijn geen hoge golven. Wel staan er wat auto's geparkeerd met families die aan het picknicken zijn. Een soort strandeditie van het Zuiderpark op een zonnige dag. Geen restaurantjes of barretjes. Met andere woorden, het is wat saai hier. Staan we dan weer, lekker strakke actie. Uiteraard weer op het heetst van de dag bij een strand waar geen zak aan is zonder duidelijk plan. We besluiten weer terug te gaan liften maar de gemiddelde Tico zit blijkbaar niet te wachten op twee zwetende toeristen. Het wordt uiteindelijk een betaalde rit, niet in een taxi maar wel degelijk tegen hetzelfde tarief.

Ander plan, kerst in Panama

In Samara hebben we het na twee dagen in de zon wel gezien en we besluiten naar een ander stuk kust te gaan, Jáco. We worden gewaarschuwd door een oud mannetje dat Jáco heel erg duur is, dat is het ook. Ook lopen er iets te veel prostituees rond en is het allemaal wel heel erg volgebouwd hier met enorme hotelcomplexen. Zonde. Geen Kerst hier dus. Morgen gaan we via de hoofdstad San José in één ruk door naar David, in Panama. Er was nog plek in de bus óf voor morgen óf pas weer over 5 dagen. Morgen dan graag. Costa Rica, we zijn er veel te kort geweest, maar we hebben nu alle tijd voor Panama!

Dag 50! Een mijlpaaltje

Dag 50 - 20 december - Bahia Samara

Tadaaa! Dag 50! Al 50 dagen 'on the road'. Dat is wel een heel speciaal moment en daarom een speciaal verslag vandaag. We zitten trouwens in Samará. Vanuit Liberia zijn we hier met twee keer overstappen prima aangekomen. Blauwe zee, palmboompjes, beetje zwemmen, beetje hangmathangen..mojitootje...je kent het wel...We slapen in een B&B dat pas over een paar dagen officieel open gaat en krijgen de kamer daarom voor de helft van de prijs. Goeie deal!Maar goed, eerst onze ervaring na 50 dagen rondreizen met rugzak en openbaar vervoer.

Edwin
Worden alle verwachtingen bewaarheid in zo'n korte tijd of juist niet. Ik vond het bij voorbaat al moeilijk inschatten hoe dit te gaan ervaren. We hebben eerder lange vakanties gehad naar verre oorden. Waar ik voorheen wél de kriebels kreeg om weer terug naar huis te willen heb ik dat tot nu toe niet ervaren. Wel hebben we ondertussen door dat ook op reis een rustdag nodig is. Je krijgt zoveel indrukken binnen, je moet af en toe je eigen blog doorlezen om te beseffen wat we allemaal al gezien en ervaren hebben. Dus af en toe even op de rem trappen.

Mijn schoonvader zal wel trots op me zijn! Moest hij me in Nederland altijd achter de broek zitten om mijn administratie weer op orde te krijgen, hier vind ik het hartstikke leuk om bij te houden hoe financieel gezond we zijn. Ik ben zelf ook wel verrast dat die gezondheid ook fysiek doorzet. Ben bang dat er zelfs al een pondje extra bij is gekomen wat je toch weer mee moet sjouwen ;-)
Van heimwee is nog niet sprake, en ik verwacht dat het ook wel even zal duren. Soms is er een kort moment dat ik wel wat dingen van thuis mis, mijn échte gitaar, lekker kunnen koken of een avondje op de bank hangen. Maar die momenten zijn schaars en verdwijnen snel. Muzikaal gaat het lekker, heb veel leuke ideetjes opgedaan en zo wat liedjes af kunnen maken zodat er nu al 5 klaar liggen voor als ik weer thuis ben. De kleine reisgitaar bevalt erg goed, ook al heb ik nog niet een straatconcert gegeven ;-).

Tussen mij en Massie gaat het prima, zolang ik maar naar haar luister ;-) haha Maar dat was thuis al zo dus niets nieuws onder deze zon. Ondanks dat we zo veel tijd met elkaar doorbrengen, lijkt het wel of we meer met elkaar te bespreken hebben. Ook wel andere dingen dan thuis, dingen die je anders sneller met je eigen vrienden zou bespreken. Tegelijkertijd vind ik het ook erg leuk om te zien dat we beide de reis anders ervaren en ook andere situaties indrukwekkend vinden. We zijn zeker niet aan elkaar vastgegroeid.
De taal lijkt ook steeds minder een barrière te vormen. Laat ik wel zeggen, ik spreek praktisch gezien geen volzin Spaans. Maar ook Mascha laat me lekker stuntelen en langzaam maar zeker red ik me aardig, al is het maar voor de basis dingen als een biertje bestellen. De weg vragen lukt ook natuurlijk wel al wordt ik er geen steek wijzer van als ze me uitleggen waar ik naartoe moet, ach, fase 2!

Mascha
50 dagen onderweg en even een momentje rust op het strand van Samara. Een ideale plek om even je gedachten te laten gaan. Ik heb niet het idee dat we al 50 dagen weg zijn; het lijkt veel korter! En als ik dan lees wat we allemaal gedaan hebben, dan moet iedereen wel denken dat we uitgeput zijn. Of dat we als wilde idioten alleen maar in de bus hebben gezeten. Maar dat is niet zo. Ik heb geen één keer het idee gehad dat we te snel of te langzaam gingen. Het tempo is precies goed (hoewel ik over het algemeen iets sneller vooruit wil dan Edwin, vandaar nu een paar dagen rust op het strand hahahah).

Marie-José vroeg me hoe het met 'ons' ging. Of zo veel samen wel goed is voor je relatie. Eerlijk? Het gaat verdomde goed! We zitten al 50 dagen 24/7 op elkaars lip en dat heeft nog niet geleid tot irritaties of ruzies. We hebben elkaar nog genoeg te vertellen in ieder geval! Had ik in Nederland constant de behoefte om in gezelschap van vrienden te zijn en te socializen, hier heb ik over het algemeen het tegenovergestelde. Rustig aan doen en gewoon lekker met zijn tweetjes zijn. Heerlijk! We zijn een goed werkend team, ik regel, zoek uit en vraag na (in mijn beste Spaans), Edwin rekent om, betaalt, pint , rekent na en zorgt dat we niet al te vaak genaaid worden. Echt afdingen moeten we allebei nog leren.

Elke dag een ander bed valt ook best mee. Op het moment dat ik een kamer (of soms net een gevangeniscel) betreed, stel ik me er gewoon op in dat dat mijn huissie is voor de komende nacht. Ik meldde al eerder dat mijn slaapproblemen verdwenen zijn en of het nou bloedheet is, lawaaiig of een klotebed, ik slaap stukken beter dan thuis. De koude douches, want na ons logeerpartijtje bij André, kwamen er alleen nog maar meer koude douches, went nog niet.
Elke dag drie, twee keer uit eten? Ja, dat is natuurlijk helemaal niet leuk hahaha. Soms maken we wel zelf ontbijt en lunch hoor, met wat brood, avocado en tomaat. Net zo makkelijk en dan hoef je tenminste niet zo lang te wachten. mijn god, wat zijn de restaurants langzaam! Maar het elke dag uit eten gaan verveelt nog niet.

Ik mis niets uit Nederland, de tv niet, de pindakaas niet en ook niet het koude weer. Het enige wat ik mis is...en dat gelooft niemand...sporten! We lopen wel veel, maar dan train je niet je hele lijf. Ik ben volgens mij qua gewicht wel afgevallen, maar voel mijn lijf (lees: buik) ook verslappen. En loop wel bijna elke dag in bikini, you get the point?! Ik neem me elke keer voor om sit ups te doen, maar tja....het is zo heeeeeeet!

Tot 10 tellen.......

Dag 48 - woensdag 17 december 2008 - naar Liberia (Costa Rica)

Ik weet het nu echt zeker, de hel is op aarde. En ben je nieuwsgierig? Het is de grensovergang van Nicaragua naar Costa Rica. We hadden net een lekker dagje op Isla Ometepe achter de rug. Onderweg naar de boot voor het vasteland kwamen we tot de conclusie dat het misschien wel het makkelijkst is om maar gelijk door naar Costa Rica te gaan. Parelwitte stranden en een azuurblauwe zee, wat wil je nog meer na de weggeslagen stranden op Ometepe? Op de boot pikte Mascha op dat een ander stel ook richting Costa Rica wilde en na een kort overleg besloten we een taxi te delen i.p.v. de kippenbus te nemen naar de grensovergang. Het was ondertussen al aardig aan het regenen, maar wat deert, we gingen richting de zon.

Vanaf dit punt moet u nog éven wachten

Aangekomen bij de grensovergang, waar het uiteraard nog steeds regende, leek alles vrij vlot te verlopen. Totdat we een rij mensen bij een gebouw zagen staan. 't zal toch zeker niet waar zijn. Nu is een rij op zichzelf niet zo heel erg, maar dit is niet de Efteling waarbij een boordje hangt 'vanaf hier nog 3 uur'. Graag herinner ik jullie nog even voor het gemak aan onze strakke actie van gisteren waarbij onze schouders dus flink verbrand zijn. Je zet je rugzak liever niet in de stinkende modder en dus is de enige optie, op je rug, of beter gezegd, om je schouders laten hangen. Nu kan de grenswacht van Costa Rica niets doen aan het domme feit dat wij weer eens ons verstand niet gebruikten, maar om mensen 3 uur, heb ik al gezegd hoe lang het duurde? 3 uur!!! te laten wachten in de zeikregen. De enige beweging in de rij was elke 10 minuten weer 1 meter opschuiven, in de regen.

Influencia, een enge ziekte!

Nu krijg ik niet snel moordneigingen tot het moment dat Mascha, die altijd overal rondneust en navraagt, vertelde dat ze goed nieuws had en slecht nieuws. Het goede nieuws eerst, voor 10 dollar kon je de politieagent omkopen en dan kreeg je voorrang bij de rij, met andere woorden, binnen 5 minuten je stempel en klaar. Het slechte nieuws, ook die rij was ondertussen aardig gegroeid, mede de verklaring waarom onze rij elke 10 minuten slechts 1 meter korter werd. Mijn bloed kookte, wat een corrupte teringzooi is het hier, of, zoals mijn buurman het in het Spaans verwoorde met INFLUENCIA. Het woord heeft wel iets weg van een ziekte. Het was wel weer zo dat de omkoopprijs lager werd als je dichter bij de deur naar de douane kwam. Dat dan weer wel! We zijn natuurlijk uiteindelijk wel de grens door gekomen, maar dit zal ik niet snel meer vergeten, wat een onmenselijke behandeling was het daar. Echt mensonterend!

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 .....

De taxi-truc van Mascha eerder die dag werkte weer. We vonden een Duits stel die ook naar hetzelfde stadje wilden. Met z'n vieren propten we ons in een taxi en zo scheurden we in een uurtje naar Liberia. Onze nieuwe bestemming waar we eind van de middag zouden aankomen. Gebroken, maar blij dat we eindelijk op een bed konden neerploffen. Laatst vroeg een vriend van ons wat we zoal doen op een dag tijdens onze wereldreis, hier is een voorbeeld: tot 10 tellen!

Morgen even bijkomen op het strand van Samara. Adios!

Zadelpijn op Isla de Ometepe

Dag 46 - maandag 15 december en dinsdag 16 december 2008 - Isla de Ometepe

Ik kan Edwin nauwelijks verstaan. Niet vanwege de honden die blaffen, keiharde muziek, bussen die toeteren of hanen die kraaien. Nee, ons gesprek wordt overstemd door het geluid van golven die tegen de kust aanbeuken. Op minder dan 8 meter afstand ligt het water van Lago Nicaragua en wij bevinden ons op het eiland Ometepe, in het plaatsje Santo Domingo. Ik weet nu nog niet hoe het er hier uitziet, want we zijn gisterenavond in het pikkedonker aangekomen.

Titanicgevoel
Om hier te komen hebben we vier uur op een ferry gezeten (gehangen, gelegen). Om één uur moesten we aanwezig zijn, om twee uur zou de boot verstrekken. Om drie uur gingen we. Er was een eerste klas en een tweede klas. Prijsverschil? 2 euro. Echte verschil? Of met 150 man in een ruimte zitten waar het raam niet open kan en de temperatuur zo'n 47 graden werd of met 50 man in een ruimte zitten met airco, tv en de mogelijkheid om op het dek te lopen. Ik kreeg er een beetje het Titanicgevoel bij; klootjesvolk onderin en wij als 'upper class' letterlijk neerkijkend op hun. Maar het lijkt me duidelijk dat het de 2 euro meer dan waard was!

We raken in gesprek met twee medicijnstudenten, eentje uit Chili en de ander uit Brazilië. En laten zij beide nou net wonen in plaatsen waar wij later tijdens onze reis langs komen. Even adressen uitwisselen dus! Als we in het donker aanmeren in Altagracia, een wat groter plaatsje op Isla Ometepe, lopen we weer in een hinderlaag van mannetjes die je een hotel 'aanbevelen'. Ik kies deze keer voor de enige vrouw. Zij beveelt het hotel aan wat ik al had gezien in de Lonely Planet en wat wat verder ligt van alle drukte. Wat een mensie is dit zeg! Ze ligt continue in een deuk van haar eigen grapjes, oefent op luide toon haar Engels en scheurt over de rotsige weg. We komen gelukkig heelhuids, maar doof , aan bij het kleine hotel. We barsten van de honger en vallen gelijk aan, uiteraard heerlijke visfilet uit het meer een paar meter verder.

Geneeskrachtig water ook tegen zadelpijn?
Als we wakker worden zien we pas waar we echt zijn: op een paar meter van het onzichtbare strand. Onzichtbaar? Er is zoveel regen gevallen de laatste maanden dat het waterpeil in het meer gestegen is en het strand dus onder water is komen te staan. Dan maar naar een bron met geneeskrachtig water waar je ook kunt zwemmen. We huren mountainbikes (lang leve de sportbh! Wat een hobbelwegen hier!) en trappen ons het leplazures heuveltje op. We hopen dat het waar is dat het water uit de bron genezend werkt, want de zon is ondertussen doorgekomen en we zijn vet verbrand. We leren het echt nooit ;-) Het water in de bron is in ieder geval koel. Heerlijk! Na 2 uurtjes poedelen is het weer tijd voor de pedalen.

We fietsen over rotsen omhoog naar een restaurantje/B&B dat op de uitlopers van de vulkaan Maderas ligt. Het wordt gerund een Amerikaanse. Ze is vier jaar geleden begonnen en kweekt haar eigen kruiden en groenten. Erg leuk en inspirerend om dit soort verhalen te horen. Vooral met zo'n prachtig uitzicht op het meer en de twee vulkanen droom je snel weg.

Morgen gaan we weer terug naar het vasteland. We moeten nu zo langzamerhand een route gaan bedenken voor de laatste twee landen in Centraal Amerika. Aangezien de feestdagen eraan komen zullen bussen vol zitten en zal het toerisme toenemen. En 5 januari willen we niet wéér onze vlucht missen!

Van León naar Granada

Dag 45 - zondag 14 december - Granada

Had ik al gemeld dat het heeeel heet is in Nicaragua. Dat we de ventilator steeds op standje hoog hebben en dan nog steeds het zweet langs je rug loopt? Nou, in ieder geval wil je je niet al te druk maken hier. Dus nemen we in León een taxi naar het busstation en een minibusje in plaats van de kippenbus (minibusje is 1,70 euro en kippenbus 1 euro). Na een uur zijn we in Managua (de hoofdstad) en hebben we daar de perfecte aansluiting op een ander minibusje naar Granada. Hier kan het OV in Nederland nog wel wat van leren. Granada is net als León een koloniaal stadje met prachtige huizen, mooie kerken en het ligt aan dat meer, wat ik gisteren al meldde. Toch is het hier niet zo als in León; het is te toeristisch. Er is zelfs een Ierse pub met Guinness bier! Je zou denken dat Granada hierdoor goed scoort op onze Lijst, maar helaas. We genieten wel van het stadje, de goede restaurants en zelfs van een bonbonwinkel (nee, afvallen lukt niet als je op wereldreis bent), maar besluiten tegelijkertijd dat we morgen weer verder gaan. Er gaat twee keer per week een ferry naar Isla de Ometepe, eens kijken of we een kaartje kunnen bemachtigen morgen. Ik neem nog maar een koude douche, die niet helpt.....

We love Nicaragua!

Dag 42, 43 en 44 - 11 - 13 december 2008 - León, Nicaragua

Die busreis 12 uur van San Pedro Sula naar Nicaragua was weer een kwestie van uitzitten. Lucky us hadden we elk twee plekken, omdat de bus niet vol was. En dat scheelt een hoop als je allebei lange benen hebt! De grensovergang van Honduras naar Nicaragua ging ook weer verbazend soepel. De bijrijder van de chauffeur verzamelde alle paspoorten en het geld (wij ieder 11 dollar, de locale bevolking 2). Ik vermoed dat een deel van het geld dat wij betaalden in zijn broekzakje is blijven zitten….En voor we het weten is alles geregeld, zonder dat de douanemannetjes ons hebben gezien. Helaas alweer geen stempel er bij :-(

Bij de grens worden we opgewacht door een kudde hitsige mannetjes die geld willen wisselen. Cambio! Cambio! We moeten ons nu én een weg langs deze sjakies banen én de zinderende hitte bedwingen. Ons Hondurese geld hebben we praktisch opgemaakt en we zitten daarom helemaal niet te wachten op al dat gespring. We kopen een paar bananen en zijn nu echt lempira (munt uit Honduras) vrij.

Wij zijn naaibaar

Ons einddoel van vandaag is Managua, de hoofdstad van Nicaragua. Het ligt aan een meer en is een mooie uitvalsbasis voor boottochtjes. Maar dan ineens heb ik een helder moment (en dat voor iemand die om 03.25 uur is opgestaan).. “Zou het niet mogelijk zijn er al bij Léon uit te stappen?” Edwin denkt van niet, dat zou betekenen dat deze bus wel heel erg met een omweg naar Managua rijdt. Maar Edwin heeft lekker pech, want we stoppen wel degelijk in Léon. Ideaal, want hier wilden we sowieso naar toe en we zitten ondertussen al 11 uur in de bus en de rek is er aardig uit. We laten ons flink naaien door een taxichauffeur die misbruik maakt van onze vermoeidheid en maar liefst 100 cordobás rekent voor de taxirit naar het hostal. Slechts 4 euro rekent hij, maar echt veel te veel. Het had niet meer dan 50 cent mogen kosten. Ik zou zweren dat hij het had over 20 cordobas toen we instapten maar het lijkt wel of ze in Nicaragua ook meer binnensmonds praten of met een dialect of accent. Voor het eerst heb ik echt moeite de mensen te verstaan, dat verklaart waarschijnlijk ook waarom wij vandaag naaibaar waren.

Mexicaans San Cristobal de las Casas krijgt concurrentie

Nicaragua was een land wat voor ons een beetje een raar smaakje had. De naam van het land klinkt niet echt heel vriendelijk en thuis in Nederland dachten we er zelfs over om er misschien maar in één keer door heen te rijden. Dom van ons, want we hebben zwaar ongelijk! Sterker nog, we hebben er weer een plekje bij op onze Lijst (je weet wel, de lijst van potentiële plekjes op aarde waar we oud zouden kunnen worden). Ondanks de oplichting van de taxichauffeur is het in León heel goed toeven. De inwoners zijn vriendelijk, iedereen loopt gewoon 's avonds op straat. Mensen zetten hun schommelstoelen in de deuropening van hun gezellige koloniale huizen en genieten van de koelte. Een ontspannen sfeertje.

In totaal blijven we drie nachten in León (we slapen bij http://www.lazybonesleon.com/). Eén dag hangen we bij het zwembad en bekijken we het stadje. En prompt maken we een processie mee voor de heilige maagd Maria. Een kleurrijk spektakel. 's Avonds zijn we in een kroeg getuigen van het optreden van de geweldige band Amalgama (http://www.grupoamalgama.blogspot.com/). Swingende en opzwepende muziek die de lokale bevolking uit volle borst meezingt. De tweede dag gaan we met de kippenbus voor 0,90 cent naar het strand, naar Las Peñitas, 20 kilometer verderop. Ik ben gek op zwemmen in de golven, maar dit is echt too much. Enorme muren van water komen hier op je af en ook al sta je kniediep; je wordt zo omver getrokken door de onderstroming. Als ik iets verder ga, slokt een golf me op en smijt me zonder genade tegen de bodem aan. Auw! Maar wel gaaf hoor! Het water is lekker warm en het strand leeg (op twee andere Nederlanders na en wat Amerikanen).

Vlees noch vis

Een testje voor ons boeddhistje:-) Edwin wordt niet snel boos, maar als we bij een strandtentje 1,5 uur op ons eten moeten wachten en hij wordt dan afgescheept met een vissenkop waar geen grammetje vlees aan zit, dan gaat dat zelfs hem te ver. Hij stuurt het met een oververhit gezicht regelrecht terug en weigert te betalen voor dat kattenvoer. Hij lijkt opeens zelfs wat Spaanse scheldwoorden eigen gemaakt te hebben. Ik deel mijn schamele visje (het lijf, eigenlijk de rest van de vis) met hem en al grommend en mopperend eet hij het op. Verder hebben we niets te klagen over Léon e.o. Tot nu toe bevalt Nicaragua ons goed. Morgen gaan we naar Granada, een andere koloniaal stadje dat ligt aan het grootste meer van Centraal Amerika, Lago de Nicaragua, ook bekend als Lago Cocibolca.

Lekker logeren in Honduras

Dag 37 t/m 42 - 6 december t/m 11 december 2008 - San Pedro Sula, Honduras

We hebben niet veel geschreven de laatste dagen. Sterker nog, ik schrijf dit vanuit Nicaragua wat min of meer al aangeeft dat dit stuk over ons verblijf in Honduras gaat. Ook hier hadden we een ontmoeting, dit keer met André, een ex van Mascha uit Oudewater. Dat het voor mij vreemd was hem te ontmoeten laat zich wel raden, maar ook Mascha en André vonden het heel raar elkaar weer te zien na bijna 15 jaar.
André woont met zijn Hondureese vrouw Bertha en dochter Monique (11) in San Pedro Sula, de tweede stad van Honduras. San Pedro Sula is bekend om haar misdaad en heeft wel als bijnaam de Aids hoofdstad van Centraal Amerika. Tenminste, dat vertelt de Lonely Planet ons. Nou moet ik wel bekennen dat de stad niet snel een toeristenmagneet wordt, maar als je alles serieus neemt wat in de LP staat, dan durf je bijna nergens meer naartoe in Centraal Amerika. San Pedro Sula is dus niet echt een stad gericht op toerisme, er zijn wel hostels, maar dat is voor ons niet nodig. We konden bij André logeren! Een eigen kamer en eigen badkamer. LUXE! Tenminste, dat was tot André lachend zei dat er alleen een koude douche was in zijn huis. WAT???? Volgens hem waren we daar nu vast wel aan gewend. Mmmmmm.

Jullie denken dat we veel alcohol drinken, dat valt reuze mee, maar de eerste avond haalden we wel even een lekker koud kratje bier om alle oude(water) herinneringen wat makkelijker op te halen. Dat slaapt in ieder geval goed en de volgende dag hebben we lekker rustig aan gedaan. Het was zo bloedverziekend heet dat ademen alleen al bijna teveel was. We zijn even naar het centrum gelopen, hebben een museum bezocht en een onderbroek voor mij gekocht. Ik vond dat vrouwenondergoed toch niet zo heel goed zitten, maar dat leg ik ooit nog wel eens uit ;-) Het museum was overigens heel erg goed, het had overal kaartjes staan met veel achtergrond informatie over de Maya’s; hun taal en ook hun bloederige rituelen.

De volgende dag hebben we een nachtje elders gelogeerd, we zijn met de kippenbus naar Lago Yojoa gegaan, met een K!#Tbootje naar het meer geroeid en hebben een 43 meter hoge waterval bezocht. Het hostel werd gerund door een Amerikaan die er gelijk zijn eigen brouwerij heeft gestart, D&D Brewery. (http://www.dd-brewery.com/). Het bier zou het beste bier van Honduras zijn, maar als fervent bierproever vond ik het toch echt niet te zuipen. Tip: “Laat het fruit vooral in de cocktails en ga daar niet je bier mee verstieren.” We ontmoeten daar ook nog een Nederlands stel wat nu ook aan het wereldreizen is in afwachting van hun visa voor Australië waar ze zich willen vestigen. Een heftig plan en leuke mensen, net als anderen zullen we die vast nog wel tegenkomen onderweg, maar in ieder geval weer een adres in Australië hahaha.

De volgende dag pikte André ons in de namiddag weer op bij het grote busstation en gingen we gelijk kijken voor bustickets naar Nicaragua. Resultaat: enige optie is om 5 uur in de ochtend vertrekken om 12 uur in de bus te zitten, iets waar we denk nooit aan gaan wennen. Maar we willen in één keer een flinke ruk maken, aangezien op 5 januari ons vliegtuig vanuit Panama naar Ecuador gaat. Dus busticket geboekt. Bij André thuis leert Mascha hem nog even de fijne kneepjes van Hyves en gaan we nog naar een mall. Ja, het is hier erg Amerikaans met alle fastfoodketen die je daar ook hebt, Wendy´s, Dunkin Donuts, Applebees, Subway. Het lijkt wel of er geen gewone restaurants zijn!

André, Bertha en Monique, bedankt voor de geweldig tijd bij jullie in S.P.S! Op naar Nicaragua!

Evaluatie Guatemala

Mexico ging snel, maar Guatemala ook. Na 12 dagen (het voelt veel langer) maken we de oversteek naar Honduras. Hierbij wat feitjes op een rij en in het kort onze ervaring.
1 euro staat gelijk aan ongeveer 9,5 quetzales
een warme maaltijd kost gemiddeld 30 Q, frisdrank 10 en bier tussen de 10 en 18 kwakzalvers. Overnachtingen kosten gemiddeld 150 quatzales, een kamer met eigen badkamertje.
Ons dagbudget is ook hier 60 euro en gemiddeld genomen gingen we er overheen. Dit kwam vooral door de vele leuke toertjes die deden en de busreizen.

Hoogtepunt van Guatemala
Edwin: TIKAL
Mascha de prachtige inheemse bevolking zoals in Zunil en het indrukwekkende vulkaanlandschap in de highlands.

Eten
Mascha: In vergelijking met Mexico is het eten in Guatemala iets flauwer van smaak en je krijgt ook veel minder eten. Lekkerste? De pan (brood/cake) banana en pan chocolate die de vrouwtjes op straat verkochten in San Pedro Laguna. Nog warm! Jummie
Edwin: het eten in Xela.. de eerste avond heerlijke vis en de avond erna naar een Indiaas restaurant... yammie!!

Drinken
Mascha: coco frio. Een opengehakte kokosnoot met een rietje er in. Slurpen maar.
Edwin: ik heb soms erg lekkere koffie op, en soms was je beter af met rioolwater.. maar toch.. vooruit, de koffie!

Slapen
Mascha: San Pedro Laguna, hangmat voor de deur, uitzicht op Lake Atitlan
Edwin: Rio Dulce was toch wel het leukste verblijf... heerlijk rustig en donker.. vooral donker!

Minder leuk
Edwin: Guatemala stad.. skippen die zooi!
Mascha: Guatemala Stad, lawaai, herrie en geluidsoverlast

Opmerkelijkste vervoer
Mascha: de uren in de kippenbus (in ons geval kalkoenbus). Het is vreselijk, maar je moet het een keer (of soms helaas meer) meemaken!
Edwin: Yep!

Mensen
Mascha: de gids in Tikal. Met zo veel enthousiasme zo veel informatie geven over zowel de ruines als de natuur? Petje af voor deze man
Edwin: de gids van Tikal en Becky van het leuke hostel in Rio Dulce, was echt een schatje!

Bezienswaardigheden
Mascha: Tikal en onze inspannende hike naar het vulkaanmeer Chicabal
Edwin: ook hier zijn de mensen weer prachtig gekleed.. prachtig getekende gezichtjes van oudheid, maar met fonkelende vriendelijke ogen.

Pedros Negros aan de rivier

Dag 35 en 36 - 4 december en 5 december 2008 - Rio Dulce

Om vandaag bij ons slaapplekje te komen nemen we een bootje. Okay, hiervoor zaten we ruim drie uur in een bus vanuit Flores, maar dat is niet boeiend. Veel leuker is dat we aanmeren bij wat bungalows en hutten die tussen de palmbomen en ander groen verstopt staan. We logeren in Ecolodge Nurtia (http://www.nutriamarina.com/index.php). Het is hier prachtig: in het water voor ons liggen enorme jachten en catamarans vanuit de hele wereld. Wat een rust heerst hier (hoewel de junglevogels en insecten best veel geluid produceren). Ik hang direct in de hangmat en Edwin speelt op zijn gitaar. Even bijkomen hahaha. We hebben het zo zwaar. ‘s Avonds kunnen we aanschuiven bij het ‘Family dinner’. Dit betekent zo veel als een gemeenschappelijke maaltijd. Die ook nog eens heerlijk smaakt. Speciaal voor ons is er zelf zonder vlees gekookt. Het Australische meisje dat hier de boel runt is echt een schat van een meid, zo behulpzaam en gastvrij.

We zijn in Rio Dulce. Het ligt aan de gelijknamige rivier. Deze rivier komt voort uit het enorme Lago Izabal (het grootste meer van Guatemala zelfs) en eindigt in de Caribische zee bij het dorp Livingston. ‘s Nachts komen we erachter hoe het kan dat deze omgeving zo ontzettend groen is; het tropisch regent dat het zeikt! Uren en uren raast er een tropische regenbui boven ons. Rond drie uur voelt Edwin met zijn hand of de vloer onder ons bed nog droog is en ook ik zou zweren dat we wegspoelen. Pas rond acht uur houdt het op. Slapen is er niet meer bij, want een uur later gaan we alweer de boot in. Naar Livingston deze keer. Als je het in één ruk vaart is het een uurtje, maar wij stoppen bij verschillende mooie punten, zoals een fort uit de tijd dat het gebied beschermd moest worden tegen piraten. Ook zien we mangroves, huizen op palen verstopt in die mangroves en een zwavelbron. Livingston is een bijzonder dorpje, want het telt vooral afstammelingen uit Afrika uit de tijd van net na de slavernij. Veel mannen met rastahaar en dikke mamma’s die je haar willen vlechten. Hadden we toch een beetje Pedros Negros om ons heen met Sinterklaas.

Morgen gaan we naar Honduras, naar San Pedro Sula. Daar woont al heel wat jaren André, Stigter, mijn ex-vriendje uit Oudewater. Hoe zou het met hem gaan?

Terug in de tijd naar 2012

Dag 34 - woensdag 3 december - Flores: Tikal nationaal park

De nacht duurt nog korter dan verwacht. Wat lopen hier voor mongolen om ‘s nachts vuurwerk af te steken. Welke doel dient het om elke 10 minuten één strijker af te steken en dat een uur lang? Maar ja, we zijn in ieder geval op tijd voor de bus! Gadverdamme wat zijn we positief na 5 uur niet slapen! Tikal is één van de plekken waar je geweest moet zijn als je meer van de Maya’s wilt weten. Omdat we zelf erg veel interesse hebben voor de Maya’s is dit een aardig lang verslag geworden, ga er dus maar lekker voor zitten ;-)

De eerste Maya’s vestigden zich in het gebied van Tikal rond 700 voor Christus en de stad floreerde 1800 jaar later rond 900. De tour is zo’n 10 km lang om de hoofdcomplexen te bekijken. De NASA heeft via satellietfoto’s alleen al in het centrale gebied van de stad zo’n 4000 gebouwen getraceerd. Er zijn pas zo’n 70 gebouwen (deels) blootgelegd. Dit centrale gebied telt een oppervlakte van 16 km2 op een totale oppervlakte van zo’n 550 km2 voor het gehele gebied wat valt onder Tikal. Het gebied was in de tijd van de Maya‘s volledig ontbost en ‘betegeld’ met leisteen. Het blootleggen van een gebouw kost ongeveer zo’n 3 jaar. Eerst worden de bomen omgezaagd om pas een jaar later de wortels te kunnen verwijderen en te kunnen beginnen met het ruimen van alle aarde, rotsen en puin wat het Mayacomplex overwoekerd. Een helse klus tegen de elementen, want in dit vochtige regenwoudklimaat groeit alles weer supersnel dicht.

De gigantische complexen die de Maya’s bouwden waren niet bedoeld voor sier of om te laten zien hoe sterk en kundig ze waren. De gebouwen hadden allen een doel, sommigen om de goden te bedienen maar de meest bijzondere zijn wel de gebouwen die als kalender dienen. Niet één soort kalender; de Maya’s hanteren een aantal verschillende kalenders die elk een eigen doel hadden.

De kalenders danken hun bestaan aan de tijd dat de eerste nederzettingen gesticht werden. De Maya’s in de nederzettingen moesten nieuwe manieren bedenken om aan eten te komen. Waren ze als familie of stam zelfvoorzienend, in de steden met duizenden Maya’s was dat niet meer mogelijk. De Maya’s moesten overstappen van de jacht op wild naar veeteelt en het verbouwen van gewassen. Inherent hieraan werd het belangrijk om op de juiste momenten te zaaien en te oogsten om zo een optimale oogst te verkrijgen. Door studie ontdekten de Maya’s de correlatie van de aarde met de maan en de eerste kalender was geboren: 13 cycli van 28 dagen. Afgestemd op de zon- en maansverduisteringen hadden de Maya’s zeer nauwkeurige tijdstippen om het land te bewerken. Methodes die nog steeds gebruikt worden op het platteland bij de Maya’s die nog wel zelfvoorzienend zijn of op kleine schaal verbouwen voor de verkoop. De werking van 13 cycli en 28 dagen komen we niet alleen in de natuur maar ook bij de mens tegen. De vruchtbaarheidscycli van vrouwen loopt bijvoorbeeld gelijk met de 28 Maandagen. Al deze kennis wordt vastgelegd in de gebouwen die de Maya’s maken.

Lopend naar de ruines door de prachtige jungle zien we overal wilde dieren. We zijn erg blij dat we zo vroeg opgestaan zijn want de apen worden nu ook zo langzamerhand wakker en zo niet, dan helpt onze gids ze wel even. Wat kunnen die apen brullen zeg, het lijken wel tijgers die hun muil open trekken. Hij zegt ook uit te kijken voor verse apendrollen op de grond, want waar ze hun poep laten vallen doen ze vaak ook nog wel een plasje als afsluiter. Onlangs is er zelfs nog een poema gespot en er worden ook zo nu en dan niet eerder ontdekte diersoorten gevonden, doorgaans vogels.

Luis vertelt ook veel over de planten en bomen. Dan raapt hij opeens weer een vrucht op waaraan we moeten ruiken of steekt hij een stuk hars in de fik en legt uit dat de Maya’s dat gebruikten als wierrook. Het ruikt inderdaad bekend, als citronella. Het hout wat zichtbaar is in de gebouwen is op vele plekken nog steeds het oorspronkelijke hout wat meer dan 2000 jaar geleden gekapt is. Ook hiervoor werd de kalender gebruikt. De Maya’s wisten, en dit was uiteraard niet van de één op de andere dag, dat je bomen het beste binnen 3 dagen voor of na volle maan moest omhakken. Het water in de boom was dan namelijk helemaal naar de grond gezakt en hierdoor was de boom droog en vooral zo hard dat insecten en het ‘weer’ het nagenoeg niet kon aantasten.

Naast de maankalender hadden de Maya’s nog andere kalenders. Zo is er ook een tempel die 5 trappen heeft van elk 73 treden. Als je snel kunt rekenen zie je hier de astrologische kalender van 365 dagen. Net als onze 12 sterrenbeelden hebben de Maya’s ook soortgelijke symbolen of goden, in hun geval echter 20. Alle symbolen hebben elk hun eigen kenmerken zoals we dat ook kennen van ons eigen sterrenbeeld. Echter, onze geboortedatum deelt ons in één van de 12 sterrenbeelden. De Maya’s werken naast de symbolen ook met de toon van die dag. Hierdoor ontstaan maar liefst 260 verschillende momenten waarop een kind geboren kan worden en unieke eigenschappen mee krijgt.

Luis is opgegroeid in het park en kent elk hoekje en gaatje. Onzichtbaar voor het oog hebben archeologen duizenden tunnels gegraven om een doorgang te creëren naar de binnenkant van de tempels. Een ideale speelplaats voor kinderen natuurlijk. Vroeger zijn er nog wel eens fouten gemaakt in het park door de tunnels niet dicht te stoppen na onderzoek. Hierdoor verzwakte het fundament en stortte een complex in, geholpen door het enorme gewicht van alle stenen waarmee het gebouw was gemaakt.

Best leuk al die ouwe ruines die we bekijken vandaag, maar hoe zie je dan de werking van die kalender? Het antwoord is heel simpel, door ernaar te kijken vanaf de centrale tempel, de positie waar de zon opkomt en ondergaat vertelt je exact welke dag het is op de verschillende tempels. De manier waarop de zon zichtbaar wordt op de verschillende plateaus van de tempel en de werking van schaduw geven de geheimen van de Maya’s bloot. 21 December 2012 is een zeer belangrijke datum voor de Maya’s. Er wordt wel gesproken over het einde der tijden, maar dit is niet helemaal waar. De Maya’s spreken over een hoger bewustzijn wat zijn intrede zal doen. Het heelal zal in perfecte lijn komen te staan wat zichtbaar zal zijn op de tempels. Het licht zal het negende en hoogste plateau op de tempels overstijgen, de grote telling zal tot een einde komen en gepaard gaan met een schouwspel van lichtillusies op de Mayaruines.

Het voelt raar hier te zijn. Al die honderdduizenden Maya’s die hun leven hebben gegeven voor het bouwen van deze prachtige complexen en het eindresultaat nooit zullen aanschouwen. Vaak niet eens de voltooiing van een complex mee hebben mogen maken waaraan ze gebouwd hebben. Het kostte namelijk vaak zo’n 20 tot 50 jaar om een gemiddelde tempel of piramide van zo’n 50 meter hoog te bouwen. Dit alles maakten ze voor een hoger doel, ooit mogen reïncarneren op het hoogste niveau waar we volgens de Maya’s binnenkort kennis mee gaan maken. Een erg bijzondere ervaring hier te zijn en dus wellicht binnenkort mee te gaan maken!

Je moet er wat voor overhebben!

Dag 33 - dinsdag 2 december 2008 - Guatemala stad > Flores

Even lekker douchen en dan op straat in mijn eentje zoeken naar een zaakje waar ze brood verkopen. Het zijn die kleine dingetjes die het reizen toch wel erg leuk maken. Met je beste Spaans de buurt in om het ontbijt bij elkaar te scharrelen. Het moge duidelijk zijn dat dit niet de beste wijk is van een grote metropool waar vooral veel arme mensen wonen. De sfeer hier doet me een beetje denken aan die clip van het nummer ‘Unfinished Sympathy’ van Massive Attack waarbij de zangeres door de getto’s van New York loopt. Uiteraard lukt het om wat eten bij elkaar te krijgen wat we in onze cel ‘gezellig’ opeten.

We hebben weer een lange rit voor de boeg. Het enige voordeel van ons sleazy hotel is de nabijheid van het busstation; maar één blok lopen! De bus hanteert een zelfde soort douanedoorgang als op Schiphol. Je moet een poortje door, veel mensen doen hun riem af en stoppen hun kostbare en metalen spullen in bakjes. Nu heeft deze ‘douanebeambte’ een flinke blaffer bij zich , dus je doet al snel meer dan nodig is. Wij dus niet, gewoon lekker blond en dom zijn: rugzak op je rug houden en gewoon rustig door het poortje lopen alsof je voor het eerst een bus ziet. Het werkt prima en als je maar hard genoeg glimlacht lachen ze vanzelf wel terug. Niet dat we echt iets te verbergen hebben. Maar als je net een half uur bezig bent geweest je tas in te pakken zit je niet te wachten op een druiloor die alles eruit haalt omdat hij gewoon nieuwsgierig is. Waar ze naar op zoek zijn weten ze zelf niet eens!

We komen uiteindelijk in het donker én negen uur later in Flores aan. Flores is omgeven door water en aangezien we een stuk lager liggen dan Guatemala smeren we ons maar in met Deet. Geen enkele website is echt duidelijk waar malaria heerst en eventueel wanneer de risico’s aanwezig zijn. Dus dan maar het zekere voor het onzekere nemen, geen malariapillen maar wel even smeren. Bij het uitstappen van de bus worden we gelijk in ons nek gegrepen. Niet door muggen maar door taxiboys die ons gratis naar het hotel brengen. Dat klinkt aardiger dan het is op een eiland van 150 bij 150 meter, echt omrijden hoeven ze niet. We laten ons gelijk omlullen in een trip naar nationaal park Tikal die de volgende ochtend om 4.30 uur vertrekt. Tja, we zijn er dan wel lekker vroeg natuurlijk…..

Urban jungle met rode wijn

Dag 31 en 32 - 30 november 2008 en 1 december 2008 - Guatemala Stad

Voor ons gevoel zijn we veel te kort in Antiqua, want om 11 uur verlaten we de stad alweer. Het was een klote nacht, leuk die hostels, maar er werd langdurig luidruchtig gefeest.
Voor 0,90 cent nemen we de kippenbus naar Guatemala Stad. Compleet opgepropt (we zijn niet eens meer verbaasd) komen we een uurtje later aan. We worden ergens in zona 3 er uit gegooid, we willen naar zona 1. Zona 1 is het goedkoopste deel van de stad. Het hotel ziet er uit als een verloederd bordeel. Een jochie van een jaar of 17 staat met een enorme gun bij de deur van het hotel. De kamers en gangen doen denken aan de Scheveningse bajes, en ik kan het weten, want ik ben er geweest. Het moet maar, want voor het Holiday Inn in een betere wijk hebben we geen geld. Zona 1 is niet het veiligste deel van de stad. We lopen door een winkelstraat met kraampjes die gekopieerde dvd’s en nep Gstar kleding verkopen. Zodra het donker wordt, en dat is hier stipt 18:00 uur, loopt het leeg. We zoeken een barretje, maar alles is dicht op zondag. Er liggen zwervers op straat, ik zie een paar meiden aan voor hoertjes en we worden benaderd door vage, vieze gasten die van alles naar ons roepen. Tijd voor de hotelkamer. Nee, de eerste indruk van deze stad is niet positief, integendeel! Oh ja, we dachten vandaag een date te hebben met Luis, maar hij kan pas morgenavond. Een dag langer in G Stad dus, helaas.

De tweede indruk, de volgende dag, is niet veel beter. Er is eigenlijk geen fuck te doen, de straten zijn lelijk, de bussen spugen enorme wolken zwarte roet uit en maken lawaai en er zijn geen leuke delen in deze stad. Volgen Lplanet is zona 10 wel okay en we besluiten er naar toe te lopen. Hmmm, lange straten met afzichtelijke gebouwen en nergens een tentje waar Edwin zijn dagelijkse bakkie kan krijgen. Om moedeloos van te worden. Van ellende (ja we zijn nu echt sielug), gaan we een internetcafé in. Een uurtje later zijn we weer helemaal opgevrolijkt en gaan we naar het museum over Maya kleding en textiel. Een flinke wandeling, maar je moet toch wat om de tijd te doden. We hebben namelijk pas om 19:00 de afspraak met Luis. Het museum is leuk en om de dag nog ‘spannender’ te maken gaan we met de bus terug naar het hotel. Voor 0,10 cent hangen we in een bus, tegen elkaar schreeuwend om boven het lawaai van de motor uit te komen. Edwin kan er niet eens in staan, mensen kijken ons raar aan. Waarom wil het nou niet in deze stad?

Gelukkig is daar vanavond Luis. Ik ken hem van een reis die hij met Jésus (zie eerste dagen Mexico) en nog een hele groep Centraal-Amerikanen naar Nederland maakte. Ik mocht die groep toen een week lang begeleiden en was zo slim om adressen van de heren te noteren. Je weet tenslotte maar nooit. Ik heb die tien jaar nooit meer contact gehad met Luis, maar hij was blij verrast toen ik hem een paar maanden geleden een brief stuurde. Tuurlijk wil hij afspreken! Hij neemt ons mee naar een restaurant buiten de stad en in de heuvels. Het is er poepiesjiek en de prijzen op de kaart zijn bijna ons hele dagbudget. We gaan aan de rode wijn, krijgen netjes servetten op onze schoot gedrapeerd en eten heerlijke gegrilde zalm. Joy!!!!! Het is echt supergezellig met Luis die niet kan stoppen met praten en denk er dan het accent van ..zeg Borat bij. Hilarisch. En nog leuker, hij betaalt de rekening. (En ik voel me er niet schuldig over, gezien het formaat en type auto dat hij rijdt). Hij zegt nog wel even dat ie niet begrijpt dat we in zona 1 verblijven en dat het er gevaarlijk is. Ja, daar waren we al achter. Met warme abrazos (omhelzingen) en zoenen nemen we afscheid van Luis. Toffe vent!
Morgen om 10 uur hebben we de bus naar Flores…terug vanuit de bergen naar de jungle.