Antiqua = gitaren

Dag 30 - Antiqua

Lekker luilakken op San Pedro ben je snel vergeten als je met 13 man in een mini-busje wordt gepropt. NEEEE, niet weer! Het is toch een soort van naïviteit die ons doet geloven dat we alleen maar met eerste klas busjes van stad A naar B gaan. Gelukkig voor ons reed de chauffeur niet al te snel, jammer voor jullie, want dit keer dus geen sappig verhaal.
Vandaag verplaatsten we ons naar Antigua, min of meer een tussenstop naar Guatemala Stad waar we morgen naartoe gaan. Antigua staat bekend om de coole sfeer en omdat het mooi gelegen is tussen drie vulkanen waarvan een nog actief is. Er zijn hier behoorlijke heftige aardbevingen geweest die ervoor gezorgd hebben dat veel oude koloniale gebouwen (vooral kerken) zijn vervallen in ruines. Het maakt de sfeer van Antigua heel sprookjesachtig en later die avond blijkt dat ze nog wel degelijk een doel hebben.

Als we wat geld gaan pinnen lopen we niet veel later langs een gitaarwinkel waar ze zowaar hét merk van Edwin hebben. Akoestische gitaren van het merk Taylor. En omdat ‘sommige’ lezers zich in kunnen leven in deze materie: de prijzen zijn nagenoeg hetzelfde als in Nederland! Gert-Jan, je hoeft geen pakket van TNT Global te verwachten ;-) Wel fijn om weer even over gitaren te kunnen kletsen en de grote broer vast te kunnen houden van de reisgitaar die nu mee is. Zo blij als een kind is Edwin de rest van de avond!

Op het centrale plein zijn, speciaal voor de toeristen, allerlei optredens. Oude vrouwtjes die een dansje doen, mensen die een liedje zingen en drie mannen op gitaar die volksliedjes zingen. We lopen wat door de straten en zien overal opgedirkte mensen lopen in gala kleding. Het is voor een feest van een heel belangrijk iemand (Mascha vraagt dat soort dingen altijd na aan de eerste de beste voorbijganger). Een erg raar gezicht tussen de lokale bevolking waarbij de vrouwen de traditionele kleding nog dragen. Dit stadje heeft vele gezichten en we kijken echt letterlijk onze ogen uit. Als we toch wel honger beginnen te krijgen lopen we richting het hostel en zien daar bij een ruïne een optreden van drie dames op gitaar. Wat een geweldige entourage heb je hier als artiest met al die oude gebouwen. Prachtig! Edwin ziet het al helemaal voor zich hier met LEAVE!

Morgen naar Guatemala Stad voor een date met Luis Moreiro. Spannend!

Masaje con happy ending?

Dag 28 en dag 29 - San Pedro la Laguna

San Pedro la Laguna dus. Het is een dorpje dat ligt aan Lake Atítlan. Gisterenmiddag zijn we hier aangekomen en nog geen 15 uur later lig ik op een superzachte tafel, terwijl een jongen aan mijn tenen zit. En aan mijn benen, en rug, nek en schouders. Buiten hoor ik allemaal vogeltjes zingen en fluiten, het water van het meer klotst tegen de rotsen aan en in de verte hoor ik wat kinderen lachen. Ik krijg masaje zoals ze het hier noemen. Complete ontspanning! Een uur later ben ik helemaal ‘high’ en plons ik het hete thermale bad in wat uitkijkt over het meer. Edwin ligt er al in. Hij had het uur voor mij de masaje. En heeft ook een gelukzalige glow over zich (had hij wel met happy ending?) En die massage was wel nodig ook, want ik kon bijna geen trapje meer op van de spierpijn. Ja, het lijkt wel leuk zo’n vulkaan beklimmen, maar twee dagen later lach je als een boer met….precies; met spierpijn.

Na een uurtje badderen kunnen we er weer tegen en hebben we een date met Dennis en Hiske, twee Nederlanders die we al hadden ontmoet in de bus vanaf Mexico naar Guatemala en we toevallig gisteren weer zijn tegengekomen in San Pedro (en ons ook de tip van de massage en baden gaven). Zij volgen een week langs Spaanse les (vier uurtjes per dag) en wonen in bij een lokale familie. De meeste bezoekers van San Pedro volgen Spaanse les. Edwin probeert het vooralsnog met de cursus die hij op zijn Ipod heeft staan, maar ik denk dat dat toch iets minder effectief is hahahaha!

San Pedro is een dorpje wat aan de waterkant helemaal is ingericht op toeristen. Je kunt er alles eten Thais, Frans, Italiaans, noem maar op. Je kunt er ook leuk stappen in vele kroegen gerund door Amerikanen of Engelsen. Maar veel interessanter wordt het eigenlijk als je de berg op loopt en in het eigenlijke dorp komt, waar de mensen Maya spreken en de vrouwen in de traditionele kleding lopen. Hier wordt veel mais verbouwd én koffie. De koffiebessen liggen her en der te drogen en het geeft een wat bittere lucht af. Het transport is hier, net als tegenwoordig in Den Haag, geregeld met tuktuks. Ze scheuren de steile straatjes door, terwijl straathonden verschrikt opzij springen. Wat een wereld van verschil met beneden!

Op vrijdagochtend huren we kayaks om een stukje het meer over te gaan. Het doel was San Marcos, maar na 9 minuten peddelen, ben ik het eigenlijk al zat. Mijn rug en schouders doen zeer, ik wordt drijfnat en de zon brandt op mijn kop. Edwin is nog vol goeie moed, maar als ook hij een doorweekte broek heeft en een herniaatje voelt op komen, gaan we terug. Het mannetje van de kayaks kijkt verbaasd als we na 2 uur terug zijn. No tres horas? Nee, dit was wel even genoeg. Even in de hangmat liggen….siësta time!

Achteraf is het altijd leuk om te vertellen!

Dag 27 - woensdag 26 november - San Pedro La Laguna

Meestal is een reisdag een saaie dag waarover niet veel valt te vertellen. Nou… hier komt wel een reisdagverhaal. We dachten vanmorgen slim te zijn: we nemen de taxi naar Alomo busterminal en pakken daar om 10:30 een rechtstreekse bus naar Panajachel. Tenminste, hij zegt zonder stoppen naar Guatemala Stad te rijden vanwege veiligheidsreden, maar hij komt wel langs Los Encuentros waar wij dan kunnen overstappen op de bus naar Panajachel. Om diezelfde veiligheidsredenen, welke weten we niet, hebben we dus vette pech! Want die bus die wij wilden nemen gaat dus echt niet stoppen voor ons in Los Encuentros om het ons makkelijker te maken.

We hadden hoog ingezet op deze prachtige bus richting Panajachel en de winst in NUL. De enige optie die nu nog overblijft is de kippenbus, want een georganiseerde trip, maar liefst 25 dollar duurder, hadden we gisteravond moeten regelen. Die gewone bus is wel even een blokje of vier lopen wat ons zwaar valt met de spierpijn van gisteren in ons benen. Maar we klagen niet, nog niet!

De Minerva Terminal is geen echte terminal, maar een bonte verzameling bussen (type Amerikaanse schoolbussen, maar dan in leuke kleurtjes geschilderd), marktkraampjes, zwarte wolken uitlaatgassen en schreeuwende mannetje die roepen waar de bussen heen gaan. Ze hebben het beste met ons voor, maar veel duidelijker wordt het er allemaal niet op. De Lonely Planet, ondertussen status bijbel, schrijft dat de bus om 12:00 gaat en een mannetje bevestigt dit min of meer. Even een uurtje wachten dus. Geduld en geluk zorgt er voor dat we om 11.45 uur, te vroeg dus, wegrijden in een bus die inderdaad die richting lijkt uit te gaan. Eén van de dingen die we niet begrepen van de mannetjes, maar wat ons nu iets duidelijker wordt is de blokkade van de wegen door een ongeluk of manifestatie. ‘Iets’ zorgt er in ieder geval voor dat we een kwartier buiten de stad helemaal vast komen te staan. Aha, dat was dus waarom ze zeiden dat we het beter morgen konden proberen. Tja, wijsheid komt altijd na de lering.

Je zult misschien denken dat files niet zo heel erg zijn als je Nederland gewend bent. Maar bij deze een korte omschrijving van de situatie waarin we ons bevinden. Naast Edwin zit links een man die zenuwachtig op zijn been zit te slaan, maar verder overigens wel heel aardig is. Rechts van Edwin kijk je recht in de kop van een enorme kalkoen, het vrouwtje vertelt dat hij maar liefst 300 Q kostte op de markt, altijd willen weten natuurlijk. Naast vrouw met kalkoen zit een vrouw met baby aan tiet en om hun heen twee kinderen met enorme snottebellen en vieze handjes. Mascha, op de bank voor Edwin, zit naast een vrouw, met ook een baby aan haar tiet en daarnaast ligt haar dochtertje te slapen. Op de bank links van haar zit de vader van het stel, veelwijverij mag hier blijkbaar, met nog een vrouw en drie kinderen. Bij elkaar opgeteld is dat dus 6 volwassenen en 8 kinderen. Maar we zijn er nog niet, want tussen de banken in kun je staan, zitten en hangen en dat maakt het totaal uiteindelijk op 20 personen. Dat is dus 20 personen en één kalkoen op een oppervlakte waar je normaal 8 mensen laat zitten. En dan heb ik het nog niet over de dozen, tassen en zakken die de mensen de bus in hebben meegenomen. Persoonlijke ruimte doen we gewoon even niet aan, je kont krabben trouwens ook niet!

Maar we stonden dus stil! Met een rit van 2,5 uur in het vooruitzicht is stilstaan na 15 minuten niet echt een fantastisch vooruitzicht van een leuk dagje reizen. De buschauffeur dacht er ongeveer hetzelfde over en besloot op deze snelweg dan maar gewoon achteruit terug te rijden. Het simpele feit dat ik dit verhaal type zegt genoeg over de afloop, maar de spierpijn waar we eerder op de dag last van hadden leek opeens te zijn verdwenen. We begonnen aan een waar Parijs-Dakartraject door wat kleine bergdorpjes om de weg af te snijden die geblokkeerd was. Een helse tour, omdat de chauffeur probeerde de verloren tijd in te halen door als Schumi door de bergen te jassen. Mascha zat elke keer met witte knokkels en haar ogen dicht als we weer met volle vaart langs de steile bergwanden een bocht in doken. Gelukkig konden we lachen om de kinderen die de hobbelweg wel wat weg vonden hebben van paardrijden. Hi haaaa!

We zijn uiteindelijk wel aangekomen in Los Encuentros, maar gebroken waren we. En dit was pas de overstap naar Panajachel waar we uiteindelijk nog twee keer voor moesten overstappen op kippenbussen. In Panajachel nemen we direct een bootje naar de andere kant van het meer en na 7 uur afzien zaten we eindelijk met een biertje en wat eten. Want omdat dit slechts een tochtje van 2,5 uur zou zijn met de verwachting om rond 1 uur in San Pedro la Laguna te zijn hadden we dus maar geen eten en drinken voor onderweg ingeslagen. Achteraf, tja….achteraf is het een leuk verhaal.

De krater van Laguna Chicabal

Dag 26 - dinsdag 25 november - Quetzaltenango

Na al dat bezoek aan steden en dorpjes waren we nu ‘in the mood for nature‘. Nou, als je om natuur vraagt, kun je het krijgen ook! Vandaag zaten we om 6 uur (!) in de bus om naar een prachtige krater te gaan. Het was nog erg koud, ik had een jas en een fleechetrui aan! We raceten de bergen in. Bij een dorpje werden we gedropt en samen met gids Carlos begonnen we aan de klim. Mijn god, waar is onze conditie gebleven. Mascha hijgde als een oude merrie en na een kwartiertje zweetten we ons al rot (gek he, met al die kleren aan!). ‘s Ochtends vroeg met een nuchtere maag een berg op klimmen? Nee, we zijn niet op reis om alleen maar te luilakken. Kom op, doorlopen! Gelukkig reed er na 20 minuten een boertje met een 4x4truck langs waarbij we achterin de laadklep mochten springen. Dat scheelde echt enorm, want het bleek nog een enorm stuk naar de top te zijn en vooral supersteil. De truck gleed af en toe weg op de zanderige haarspeldbochten van heel veel procent. “Hou je goed vast, want anders donder je uit de laadbak!”

Bovengekomen hadden we net een eruptie gemist van een vulkaan verder in de vallei. Het mooie van deze klim namelijk is het zicht op een nog actieve vulkaan die elk uur puft. Mooi tijd dus om onze broodjes te voorschijn te toveren en wat te drinken. Na drie kwartier wachten (en proberen kolibries op de foto te krijgen, grrrrr) begon de vulkaan in de verte weer te pruttelen. Na een minuut of tien was de lucht gevuld met een enorme paddenstoel van rook, as en gassen. Het was een adembenemend gezicht in de nu nog heldere horizon. Een paar uur later zou de hele omgeving gevuld zijn met wolken en is de vulkaan en haar uitbarsting niet meer zichtbaar. Nu snapten we waarom we zo achterlijk vroeg aan deze klim begonnen!

Maar nu naar de bijzondere Chicabalvulkaan met een kratermeer die deze Mam-Maya’s van deze streek zien als het centrum van hun Cosmos. Je loopt de krater in door zo’n 600 ‘treden’ naar beneden te denderen. Het meer is een bijzonder heilige plek die helaas tegenwoordig steeds minder wordt gebruikt door de Maya’s. Het meer helpt je je wensen uit te laten komen en veel Maya’s komen hier om ziekten te genezen en de geesten uit het meer om raad te vragen. Het genezende water zou ook tegen kaalheid helpen dus ik heb voor de zekerheid maar wat water op mijn bolletje gegooid. Tja, baat het niet, dan schaadt het ook niet.

Onze gids wist erg veel uit te leggen over de planten uit de omgeving en de gebruiken van de Maya’s. Zo wist hij ons wijs te maken dat ook de Maya’s een soort van Miss Maya hadden. Wat hij er precies mee bedoelde wisten we niet maar al gauw was hij takjes aan het bewerken om voor Mascha een kroon en sjerp te maken zodat ze die kon dragen. Altijd weer leuk voor de foto! Verderop het meer mocht Mascha de sieraden in het meer gooien vergezeld van haar hartenwens. Ondanks zijn uitgebreide kennis over de planten en hun heilzame werking kon hij weinig vertellen over de mayakalender. Het leuke was dat ik hem daar weer het nodige over kon vertellen. Al blijft dat toch pittige theorie, want je hebt verschillende soorten kalenders maar het was al leuk genoeg dat ik zelf kon benoemen welk symbool bij mij hoorde.

De weg terug was ook redelijk pittig en met trillende pootjes komen we weer in het dorpje aan. Er is daar nog een museum. Nou, ja, als je een stalletje met een handvol gevonden Mayabeeldjes en gebruiksvoorwerpen een museum kan noemen. Terug in Xela vinden we dat we onszelf wel mogen trakteren op… een McFlurry bij de McDonalds. Erg hé???

Naar de markt in Zunil

Dag 25 - maandag 24 november - Quetzaltenango

De kippenbus, het beruchtste stuk vervoer in Guatamala, zouden we vandaag gaan ontdekken. Bushaltes kennen zie hier niet echt en dus is het een kwestie van goed op de bus letten en de juiste laten stoppen. Dit zijn geen bussen waar je jezelf de hele reis mee wilt verplaatsen, maar voor deze rit van 45 minuten is het een erg leuke ervaring. De lokale bevolking gaat ook met deze bussen en dat zorgt ervoor dat je in no-time tussen prachtig geklede mensen zit. Mannen interesseren zich niet voor de oude tradities maar bij de vrouwen leeft het nog steeds. Kleurrijk en met de hand gemaakte kleding siert deze vrouwen met prachtig lang haar. Ze dragen ook enorme manden met fruit of groenten op hun hoofd. Zo knap! En maar lachen naar ons met hun zilveren of gouden tanden.

Vandaag is de markt in Zunil en dat is de reden voor ons om eens in dit kleine dorpje te gaan kijken. Wat we niet wisten, er was ook een festival gaande deze week voor de heilige Santa Catarina Alejandri. Dit ging gepaard met veel live muziek op het pleintje. Er waren meerdere podia opgebouwd met elk een geluidsinstallatie waar je de Kuip mee kan opblazen. In eerste instantie dacht ik dat het gewoon oude speakers waren en daarom nog niet zo compact zijn als we tegenwoordig op festivals zien. Veel speakers, maar weinig geluid? NOT! Toen de band ging spelen stond het werkelijk onvoorstelbaar hard. Dit ging alle grenzen voorbij en het was sinds lange tijd dat mijn evenwichtsorgaan volledig van zijn stuk gebracht werd. De mensen moesten erg om ons lachen, want we liepen met onze vingers in onze oren weg van de herrie. Dat terwijl zij stonden te luisteren of er niets aan de hand was.

De markt zelf was heel klein opgezet en wat vooral opviel was de toegankelijkheid van de mensen. Al snel zaten we te praten met een oud vrouwtje over Nederland en Spanje. Ze snapte niet dat het in ons land koud kon zijn; er zijn toch geen bergen? Onszelf eenmaal van haar losgeweekt, werden we continue gegroet en op ons schouder geklopt. Daarvoor moesten de meesten wel even een sprongetje maken.

Verder lopend kwamen we ook nog langs een kermis. De houten paarden van de oude draaimolen zouden in Nederland grif geld opbrengen als artefact, maar deden hier nog prima dienst voor de kinderen. Zelfs een reuzenrad en piratenschip waren aanwezig als zou je ons daar voor geen geld in krijgen. Bungee jumpen brengt nog minder risico’s met zich mee!

In de bus terug raakten we nog in gesprek met wat jonge ventjes. Tenminste, Mascha beter gezegd. Want mijn beste Spaans leidde ertoe dat ze dachten dat we thuis koeien hielden en ze het vreemd vonden dat er niemand voor zorgde. Ik geloof dat Mascha dat nog enigszins recht kon breien, maar mij bleven ze maar raar aankijken. Mijn Spaans gaat vooruit ,maar als ik iets fout zeg heb ik nog niet door of ze me uitlachen of toelachen. Tja, gewoon hard mee lachen en vriendelijk kijken, dat lijkt ook goed te werken.

Deze avond gingen we eten bij Utz Hua. Waarom is dit noemenswaardig? Omdat ik hier de beste visfilet ooit heb gegeten. Onthoud deze naam! Er kwamen alleen locals en dat is doorgaans al een goed teken. We zaten echt te flippen van de lekkere smaakjes en de vriendelijke aandacht die we kregen. Het zag er zo goed uit, dat we het een foto waard vonden. In mijn waanzinnige Spaans vroeg ik na het eten om ‘la costa’ (=de kust) in plaats van ‘la cuenta‘. Gelukkig begreep ze mijn verzoek om de bon.

Nieuw land in zicht!

Dag 24 - Zondag 23 november van Mexico naar Quetzaltenango (Xela) in Guatemala

Vandaag gaan we de eerste oversteek maken, ‘eindelijk’ naar een ander land.
Met een luxe bus zijn we in een kleine vier uur bij de grens waar we moesten overstappen op kleinere busjes. Dit ging allemaal eigenlijk bijzonder makkelijk en met een paar stempels in ons paspoort er bij rijden we niet veel later door het prachtige Guatamala. Van dit land zeggen ze dat als je er eenmaal bent je óf nooit meer weg gaat óf je weg gaat, maar snel weer terug zult zijn. De natuur is in ieder geval bijzonder mooi en indrukwekkend, alsof je door de Zwitserse Alpen rijdt (niet dat ik daar ooit geweest bent ;-)

10 km voor onze eindbestemming Quetzaltenango moesten we nog een overstap maken. Dit maal moesten vijf toeristen, wij met twee jongens uit Israel en een meisje uit Frankrijk, zich met volledige bepakking in een personenauto zien te proppen. Redelijk gekreukeld kwamen we aan en in het Black Cat hostel konden we niet anders dan even uitpuffen. Beetje dom achteraf, want toen we weer een beetje bekomen waren van de trip was het alweer donker én zaten we zonder lokaal geld.

In een nieuwe stad in het donker naar een geldautomaat zoeken is nooit de makkelijkste start. Na veel vragen en zoeken vonden we een automaat, maar deze ATM besloot de pinpas van Mascha op te vreten, tenminste, zo leek het. Pas na enkele minuten spuugde hij de kaart er alsnog uit, maar in die tijd had onze hartslag al aardig onregelmatig geslagen en stond mijn handprint al netjes in de zijkant van de machine. #@%$ apparaat! En geen geld! Met wat gewisselde Mexicaanse pesos konden we toch ergens gaan eten en zat onze eerste dag Guatemala er op.

Ludi ook al?

Onze website wordt steeds beter gevonden via Google. Zo kom je nog wel eens wat leuks tegen als je onze site intypt in Google.

Ludi Doornbos, met zijn monsterhit "Ik heb het wel gezien", willen we jullie toch eigenlijk niet onthouden ;-)

Mexico evaluatie

De tijd in Mexico is voorbij gevlogen. Hierbij was feitjes op een rij en in het kort onze ervaring.

1 euro staat gelijk aan ongeveer 15 pesos. Een warme maaltijd kost gemiddeld 45 pesos, frisdrank 12 en bier 18 tot 25 pesos. Overnachtingen kosten gemiddeld 250 pesos, een mooie kamer met eigen badkamertje. Ons dagbudget was 60 euro en gemiddeld genomen hielden we zelfs wat geld over (maar dat komt vooral door onze logeerpartijen).

Hoogtepunt van Mexico

Edwin:	de vele ruines en de, waar mogelijk, nog zichtbare inscripties van de maya’s
Mascha:	logeren bij Jésus en Nynke en zo het dagelijkse leven meemaken

Eten

Edwin:	het eten met Jésus in Tlamenca waar we voor het eerst met de hand gemaakte tortilla’s en we alle recepten die ze konden maken mochten proeven waaronder cactus.
Mascha:	zoveel was lekker, ik ben in ieder geval nog geen gram afgevallen. Lekkerste? De pizza op isla de Holbox, ons eigen gekookte eten bij Nynke en de vele snelle hap tortilla’s met een diffuus prutjes van bonen, kaas, avocado etc.)

Drinken

Mascha:	de limonade, letterlijk limoen met water en suiker. Lekker fris. Gek hé dat ik hier niet zeg ‘tequila’ hahahaa!
Edwin:	één van de meeste verrassende drankjes was wel de rijstemelk drank. Erg lekker en gezond.

Slapen

Mascha:	Velen weten dat ik een groot slaapprobleem heb, maar dat kan tegenwoordig in de verleden tijd worden geschreven. Sinds ik in Mexico ben slaap ik als een baby.
Edwin:	Palenque vergeet ik nooit meer vanwege het floaten.. Maar het valt alles mee als je je instelt dat je voeten standaard buiten het bed hangen.

Minder leuk

Mascha:	de vieze uitlaatgassen van de auto’s en bussen, met name in Mexico Stad en Merida
Edwin:	afhankelijk van hoe je het bekijkt, maar naast de erg vervuilende uitlaatgassen toch wel de verminkte mensen, hier is polio nog duidelijk zichtbaar.

Opmerkelijkste vervoer

Mascha:	het gemiste vliegtuig naar Cancun! Of toch het bootje naar Isla de Holbox. Of klem zitten in de metro in Mexico Stad. Moeilijk! In ieder geval niet de lange busreis van Mérida naar Palenque.
Edwin:	met de golfcar over Holbox crossen.. Echt geweldig!

Mensen

Mascha:	de boerenmeiden bij Texcoco waar we mochten aanschuiven en hun altaar bekeken van hun overleden broer
Edwin:	toch wel de vele kinderen.. Eerst kijken ze verschrikt van zo’n lange blonde dwaas en al snel volgt die glimlach. Maar die glimlach zie je overal bij de mensen!

Bezienswaardigheden

Mascha:	de markt in San Cristobal met de geuren, kleuren, mensen, beesten, fruit en vis en de ruines bij Uxmal.
Edwin:	de zon en maan tempel van Teotichuacan maakten veel indruk, omdat dit de eerste maya complexen waren die we bezochten.

Tot slot
Handig dat bijna alle hostels draadloos internet hebben, zodat we lekker veel online kunnen zijn. We zitten namelijk nog in de afkickfase!

Kop of staart???

Dag 23 - Zaterdag 22 november 2008 - San Cristóbal de las Casas

Terwijl ik dit zit te typen, eet ik ondertussen een mandarijntje en een andere soort sinasappel/grapefruitding. De mensen die mij goed kennen weten dat ik een klein jeugdtraumaatje heb van mandarijnen en sinasappels. Maar ik heb me over mijn ‘witte draadjes en velletjes’ fobie heen gezet en geniet nu volop van al het lekkere (en goedkope) fruit van de markt. Je bent nooit te oud om te leren.
Vandaag is onze laatste dag in Mexico, want morgen om half 8 komt het busje dat ons in één ruk naar ..en nu moet ik even spieken in mijn reisgidsje….Quetzaltenango brengt. In de volksmond ook wel Xela genoemd. Het is de tweede stad van Guatemala, ligt midden in de bergen op 2335 meter hoogte en schijnt een prettige sfeer te hebben. We gaan het meemaken.

Maar vandaag, onze laatste Mexicodag. Deze dag hebben we uitstekend besteed. Eerst met een bezoek aan het museum Na Bolom. http://www.nabolom.org/index_en.html. Het museum is gehuisvest in het huis van de Zwitserse Trude Duby-Blom en haar Deense man Frans Blom. Beide waren onderzoekers die met name de inheemse bevolking van Chiapas hebben bestudeerd. De organisatie die zij hebben opgericht zet zich nog steeds in voor het behoud van de cultuur van de inheemse bevolking en vooral die van de Lacandon indianen. Deze stam is vooral bijzonder omdat het de enige Mayagroep is die niet zijn gezwicht voor de Spaanse onderdrukking en hun eigen identiteit en cultuur heeft weten te behouden. Je ziet hier bijvoorbeeld wel het kruis, maar die is van voor de Spaanse tijd en heeft een betekenis die van de natuur en de zon is afgeleid en niets te maken heeft met het lijden van Christus.

En dan nu naar de markt van San Cristobal. We beginnen luchtig bij het fruit en de groenten, maar belanden al snel tussen meters hoge gedroogde vissen, kippenhoofdjes, kippenvoetjes, gefrituurd varkensvet en schapenkoppen. Jammie. Maar het meest interessante zijn de mensen zelf. Met de lange vlechten, de kleurrijke en mooi geborduurde kleding maken zij het geheel helemaal af. Dat Edwin overal moet bukken vinden ze allemaal erg lachwekkend. We snoepen van een gegrilde maïskolf, eten zoet cakebrood en kopen heerlijk sappig fruit. Onze lunch bestaat verder uit avocado’s en bananen. We kunnen er weer even tegen.

Als laatste gaan we naar een klein museum dat gaat over de Maya’s en hun medicijnen. Zie http://www.medicinamaya.org/frameset%20english.html. Het is opgezet als een mini openluchtmuseum en we leren dat cactus helpt bij diabetes, dat Mayavrouwen zittend op hun knieën bevallen met behulp van een genezeres/vroedvrouw en dat de kleuren van de kaarsen die mensen branden in de kerk allemaal een eigen betekenis hebben. Rood is bijvoorbeeld voor het afwentelen van ongeluk. Uitermate leuk en boeiend museum.

En dan de klapper van vandaag. Onderweg naar ‘huis’ komen we in een straat met alleen maar herenkappers. Edwin’s baard is na drie weken wat wij noemen ‘zuurkool’, dus een frisse scheerbeurt kan geen kwaad. Met handen en voeten leggen we uit dat standje 6 van tondeuse wel de juiste is. Met de precisie van een hartchirurg gaat het ventje te werk, mét standje 3 ;-). Mensen die voorbij lopen moeten lachen om zo’n blonde, harige man in de kappersstoel, maar de kapper laat zich niet afleiden. Edwin’s gezicht voelt na 20 minuten weer als babybilletjes en we zijn 30 pesos armer (zo’n 2 euro). Goeie deal. Alleen dus de kop, de staart blijft nog even....

Liquids and light

Dag 22: San Cristobal de Las Casas - Vrijdag 21 november 2008

Slechts drie weken zijn we op reis, maar het lijkt al een eeuwigheid. We hebben daarom vandaag een rustig dagje gepland en worden ‘s ochtends opgehaald met een busje om naar Chamula te gaan, een Mayadorp wat nog heel veel oorspronkelijke gebruiken kent. Het is wel erg tricky weer. Zo heerlijk warm als het achter de autoruit is zo koud is het buiten. We zitten hoog in de bergen en dat is goed te merken aan het weer. Onze gids is een rare snuiter die als eerste zegt dat we niet beledigd moeten zijn als hij onze vragen negeert of afkapt. Hij moet alles in het Engels én Spaans toelichten en dan óók nog vragen beantwoorden kost hem teveel tijd. Op zich logisch ware het niet dat hij meer praat dan daadwerkelijk zegt en een goede vraag wellicht meer toelichting had gegeven op de levenssituatie van deze Maya’s.

Erg bijzonder is het centrale kerkje van dit dorp. Het is bezaaid met dennennaalden, er staan geen banken en overal worden kaarsjes aangestoken om de goden gunstig te stemmen. Hier zie je duidelijk dat de Maya’s hun eigen geloof hebben vermengd met het Christelijke want zij hebben voor elke kwaal of wens een eigen heilige. Dit kan soms God zelf zijn, maar vaak ook priesters die veel hebben betekend voor de lokale bevolking. Een erg grappig detail is het gebruik van frisdrank, en dan vooral coca cola, bij het bidden. Maar de gids legt uit dat het niet gaat om de cola, maar dat het gaat om vocht. Liquids and light dus. Het is trouwens absoluut verboden foto’s te maken, omdat de mensen denken dat dan hun ziel wordt gestolen. Buiten echter vragen ze wel 10 tot 15 pesos voor elke foto die je maakt….

Na het bezoek aan dit dorp gaan we nog bij een ‘echte’ Maya familie langs in Zinacantan. Het blijkt de nicht van de gids te zijn en op deze manier helpt hij zijn familie met wat extra inkomsten. De familie laat zien hoe ze kleding weven en we worden getrakteerd op handgemaakte tortilla’s. Dit keer écht volledig met de hand gemaakt en de smaak is fantastisch.

Na het zien van deze familie kunnen we het niet laten ‘s avonds in San Cristobal nog een armbandje te kopen van een paar straatkinderen. Terug in het hostel schrikken we ons rot. Want het weer mag dan koud aanvoelen, die zon die knettert wel en we lijken wel twee skitoeristen met onze getekende zonnebrillen op ons gezicht! En nee, hier zijn geen foto's van...

Dia de révolucion - 20 noviembre

Dag 21 - donderdag 20 november

Wat is er leuker dan overal in Mexico herinnerd te worden aan je geboortedatum. Veel straatnamen krijgen de data van belangrijke dagen als naam. Tja, de Mexicanen zijn hun tijd ver vooruit en zagen mijn geboorte dus al als een belangrijke dag... of was er toch iets anders aan de hand. Het was vandaag in ieder geval een dag met veel, heel veel lieve mailtjes, krabbels en zelfs enkele sms-jes om me te feliciteren met mijn verjaardag. Ook mijn moeder weer even gesproken en dat is op zo'n reis als dit al een prachtig kado op zich. Bij deze wil ik ook iedereen bedanken die eraan gedacht hebben me te feliciteren, ik wil zelf nog wel eens minder attent zijn.

Maar 's ochtends werd ik ook nog verrast door de familie Sánchez, met bloemen, slingers, een heerlijke taart en een liedje gezongen door Gael, super schattig. Het was tegelijkertijd ook een moment van afscheid, want we zouden ook weer vertrekken naar San Cristobal.

Vandaag hebben we verder niet zo heel veel gedaan. Uiteraard zijn we 's avonds lekker uit eten geweest, what else is new ;-). Maar dit keer hebben we nog wel een lekker afzakkertje gehaald: Mascha een echte Chardonnay en ik een heerlijke Jan de Wandelaar*, met ijs, zonder spuitwater! Daarna lekker plat, want na weer zo'n zware dag waren we wel toe aan rust.

Hasta Luego!

* Johnie Walker voor die mensen die niet verder dan het O.L.O. zijn gekomen

Verblijf in Casa Sánchez

Dag 18, 19 en 20 - Verblijf bij Nynke

De afgelopen dagen hebben we gelogeerd bij Nynke en haar gezin. Het was in één woord super. Vooral omdat het ons weer een kijkje gaf in het leven van een Mexicaans gezin. Als je in hostels verblijft krijg je toch weinig mee van het dagelijkse leven. We zijn flink in de watten gelegd. Nynke heeft ons naar allerlei mooie plekjes in de buurt genomen. Zo zijn we helemaal de bergen in gereden om vanaf uitkijkpunten een prachtig uitzicht te hebben op de canyon Sumidero. (zie ook http://en.wikipedia.org/wiki/Sumidero_Canyon).

Een paar dagen later hebben we diezelfde canyon vanaf het water bekeken in een speedbootje. Edwin’s haar zit er nu nog van in de war. De canyon is op zijn hoogste punt 1 kilometer. Ten tijde van de Spaanse invasie in Mexico hebben de inwoners hier zich massaal van dat hoogste punt naar beneden in het water gestort. Alles beter dan te leven onder het ijzeren regime van de Spanjaarden. Dit verhaal spookte continu door mijn hoofd toen ik die enorm hoge en steile rotswanden zag. Brrrr.

Alexis, de man van Nynke, zorgde ervoor dat we de fijne kneepjes van het tequila drinken onder de knie kregen. Een betere leraar konden we ons niet wensen! Om een dank-je-wel-voor-alles gebaar te maken, hebben Edwin en ik een avond voor ze gekookt. In een mega-grote-supermarkt (de MAKRO is er niets bij) gingen we helemaal uit ons dak van alle lekkere producten. Sowieso was het wel weer eens fijn om zelf te koken na al die weken uit eten te gaan. Ja, klinkt gek he, maar als je zoals Edwin gek bent op koken, ga je dat echt wel missen. We hebben dus uitgebreid de keuken misbruikt, maar het resultaat mocht er zijn, al zeggen we het zelf.

Nynke en Alexis hebben in Tuxtla een eigen fotografiebedrijf. http://www.alexisanchez.com/boda/index.html. Ze fotograferen bruiloften, maar ook het feest van 15 jarige meisjes. Als je die leeftijd bereikt ga je over van meisje naar vrouw en dat wordt uitbereid gevierd. We brengen een bezoekje aan de studio en bij hun appartementje (eigenlijk bijna tweede huis) eten we heerlijke tostadas. Dit zijn knapperige tortilla's die we bedekken met bonen, kaas, tomaat en ui.

In Tuxtla hebben we de dierentuin bekeken. Nou ben ik Blijdorp gewend, maar dit is wel even andere koek. Het is meer een soort reservaat waar alle dieren die voorkomen in de staat Chiapas in hun natuurlijke omgeving kunnen worden bekeken. Dus als er ineens een punkie oranje-zwarte leguaan van 2 meter voorbij komt lopen, is dat heel normaal!

Tot slot. Het leukste van ons verblijf bij Nynke is haar zoontje Gael. Ik heb nog nooit zo'n sociaal, lief, vrolijk en makkelijk benaderbaar 3-jarig ventje gekend. Met hem de dagen doorbrengen was absoluut een feest. Gracias Gael. We missen je nu al!

Van San Cristóbal naar Chiapa de Corzo

Dag 17

We zijn een beetje houtenkopperig van gisteravond én het is bewolkt, regenachtig weer. Niet echt iets om vrolijk van te worden. Diep in onze regenjassen gedoken gaan we op zoek naar een telefooncel om af te spreken met Nynke. Nynke is de zus van mijn vriendin Elzeline. Ze is getrouwd met Alexis, een Mexicaan en ze hebben samen een zoontje; de driejarige Gael. Ze wonen in Chiapa de Corzo, ongeveer een uur rijden van San Cristóbal de Las Casas.

Maar eerst gaan we nog even cultureel doen. Dat mag ook wel na al die Sols en tequila’s van gisteren! Als we naar de kerk van Guadelupe lopen, belanden we midden in een luidruchtige optocht. Het is ter gelegenheid van een heilige of gewoon het feest van deze specifieke wijk in San Cristobal. Het gaat gepaard met vuurwerk, praalwagens, mensen die verkleed zijn als monsters en een luid tetterende fanfare. Op de praalwagens staan jonge meisjes in hun mooiste jurkjes. We krijgen sinasappelsap aangeboden, wat natuurlijk alcohol bevat. Mmmm. Hier worden we weer vrolijk van......

Om half vier ontmoeten we Nynke op het centrale plein, het zócalo. De laatste keer dat ik haar zag was op de bruiloft van Elzeline, ook al weer heel wat jaren geleden. En ongeveer tien jaar geleden heb ik haar in Mexico Stad ontmoet toen ik daar voor mijn werk was en zij daar nog studeerde. Het is ontzettend leuk om elkaar weer te zien. Ze wonen dus in Chiapa de Corzo, dat ligt op 450 meter. San Cristobal ligt op 2100 meter (vandaar de kou!). Als we door de bergen richting haar huis rijden klappen onze oren dicht door het hoogteverschil.

Haar huis is een plaatje. Een open keuken, en dan bedoel ik echt open, want je loopt zo de tuin in. De eettafel staat ook buiten en het huis bevat nog oude elementen die het veel karakter geven. We voelen ons in ieder geval direct thuis. Gael is zo lief om zijn kamer aan ons af te staan. Hij spreekt Spaans, maar verstaat wel Nederlands, omdat Nynke voornamelijk Nederlands met hem praat. Voor ons wel zo makkelijk!

Die avond eten we bij een restaurantje op straat tamales, een soort maisdeeg gevuld met kaas en bonen (in ons geval) of met kip gestoomd in een bananenblad. Het is hét lokale gerecht en hoewel het op meer plekken in Mexico wordt gegeten, schijnen ze hier het lekkerste te zijn. En lekker is het zeker. Dit hadden we nooit geweten of geprobeerd als Nynke hier ons niet mee naar toe had genomen! Dit belooft wat voor de rest van ons verblijf in casa Sánchez!

Jetzt geht loss!

DAG 16

Wat een klote nacht! Niet zozeer omdat we de wekker weer moesten zetten vanwege onze reis naar San Cristobal de Las Casas, en de trouwe lezer weet dat dat niet altijd zonder slag of stoot gaat. Maar omdat het matras een plastik bovenlaag had, de ventilator slechts op standje straalmotor werkte of niets deed en het in Palenque nog steeds gruwelijk heet was. Ik zweette het bed uit en werd wakker in een soort van shock van het vochttekort in mijn lijf. Dat heet nog eens de dag goed beginnen. “Met het verkeerde been uit bed gestapt?” “Nee hoor, ik doe aan floaten, ik drijf het bed uit!”.

Anyway.. Over een busreis van Palenque naar San Cristobal valt weinig te vertellen. Je stapt in, zit de tijd uit en komt aan op je bestemming. De enige uitzondering voor deze rit was het verhaal van een Duitse jongeman die we ontmoet hadden in Mérida en die op hetzelfde traject een pistool tegen zijn hoofd kreeg. Alle inzittenden werden vriendelijk verzocht even hun spulletjes in te leveren en dan vooral de harde pecunia‘s. Hij had ze al zien staan en wist op tijd zijn bankpasjes, paspoort en grote geld te verbergen. Gelukkig kon hij het natuurlijk allemaal na vertellen, maar de schrik zat er bij ons wel in. Hij reisde met lokaal vervoer en wij gaan met ‘first class’ bussen maar toch.. het zijn van die verhalen waar je niet op zit te wachten.

Maar het ging allemaal goed (Mascha zag alleen groen van misselijkheid door de bochtige weg) en we kwamen vroeg in de middag aan in een plaatsje wat we niet veel later ‘een optie’ zouden gaan noemen. Want San Cristobal is DE BOM!!! Wat een ontzettend gave stad is dit. Veel kunst, cultuur, leuke cafés, vegetarisch eten en een diversiteit aan mensen. De invloeden van de ‘natives’ zijn hier sterk voelbaar en je waant je hier meer op de markt van een festival met al haar kleurrijke kleding, kleedjes en kralen dan in een stad. Nynke, bij wie we later zullen langsgaan had al geadviseerd hier die zaterdagavond te blijven en lekker te gaan stappen.

Maar eerst eten, en dat ging hier perfect want het bulkte van de vegetarische restaurantjes. Onder de muzikale invulling van muziek van Björk, Coldplay en andere chill muziek aten we handgemaakte tortilla’s met verse groenten. En ja, we proeven al het verschil tussen de machinaal gemaakte tortilla’s of de handgemaakte. En koffie, San Cristobal is bekend om haar koffie. ‘Moi’ en koffie zijn goede vriendjes en dit was echte koffiebonen koffie, de liefhebber zal nu zitten 'ja knikken' en precies begrijpen waarom ik hier blij van wordt. Dus dat was wéér een punt gescoord voor deze plaats. Still counting!

Na een ‘even het eten laten zakken’ uurtje in het hostel gingen we de stad in voor live muziek. Al snel zaten we in een café waar we pas zo’n 5 uur later als een vals gestemde mariachi uit kwamen zwalken. We gingen daar binnen omdat er een paar jongelui muziek aan het maken waren. Peruaanse volksmuziek, maar dan door westerlingen gespeeld. Erg leuk en er werd veel gedanst een gezongen. We ontmoeten daar negen oudere mannen die met elkaar een weekend gingen stappen. Ze waren vrienden van elkaar en gingen elk jaar een paar keer met elkaar op vakantie. Al snel raakten we aan de praat en vonden ze het leuk ons van drank te voorzien en onze reisplannen aan te horen. Super aardig!

Vlak daarna ontmoeten we twee jonge locals met wie we aan de praat raakten. Adrian was een Mexicaan die helemaal gek was van Duitsland, het liefst praatte hij ook de hele tijd Duits. Jetzt geht loss! Ook hij was niet te beroerd drank aan te bieden en voordat ik er erg in had stond Mascha ook tequila te slemmeren met een stel locals. Tja, 5 uur later stonden we dus iets minder strak in onze schoenen. En nu wél weer het hostel zien terug te vinden….

De verkoeling zoeken

Dag 15 - vrijdag 14 november 2008

We checken uit en rennen bijna naar de overkant. De douche is echt de druppel: er komt geen warm water uit de kraan en er ligt nog een 'dooie cavia' van zwart haar in het putje van de, naar het laat raden, Mexicaanse gast die ons voor was. Dit hotel willen we echt niet nog een nacht en aan de andere kant van de weg zit een betere die we eigenlijk al eerder op het oog hadden. Wel twee keer zo duur, 200 pesos, maar het heeft tenminste geen beschimmelde muren én warm water.

We zijn in Palenque voor maar één ding; de Mayaruines bekijken. Ja, we hebben er al heel wat gezien, maar Palenque ligt in de jungle en is ook weer erg bijzonder. Vooral omdat je hier ook in de gebouwen kunt. Je kunt op veel piramides klimmen, maar hier kun je door de gebouwen lopen en de verschillende kamers zien waarin de Maya's leefden. De setting tussen de lianen, watervallen en de beklemmende klamme hitte geven de ruimtes een heerlijke koele beschutting met prachtig uitzicht. Er is nog veel intact en je krijgt een heel goed beeld hoe de Maya's geleefd hebben en hoe hun heldhaftige krijgsmannen geëerd werden. We hebben nu al veel Maya ruines gezien maar elke keer lijkt er toch weer iets meer zichtbaar te worden van deze vergane glorie.

Als we weer terug gaan naar Palenque willen we nog even stoppen bij Casa Fuga, ons aangeraden door Nynke die we later opzoeken. Via een achterdeur komen we binnen, we hadden net de verkeerde afslag ;-), en worden we eigenlijk een beetje weggekeken. Alles gaat op reservering en daar we die niet hebben kunnen we niets te eten of te drinken krijgen. Het ziet er echt prachtig uit maar de gastvrouw had toch wel iets vriendelijker kunnen zijn en deze twee enthousiastelingen een glaasje water kunnen aanbieden. Jammer, gemiste kans want nu schrijven we dus lekker niets positiefs over haar.

Dan maar terug naar Palenque en daar eten. Met een lokaal busje kunnen we uiteindelijk meerijden en zitten we in no-time met lekkere taco's en een vispotje te smikkelen. Die middag is het te heet om ook maar boe of baa te zeggen dus we zoeken de ventitalor op en gaan maar snel naar bed, morgen wordt weer een leuke dag als we naar San Cristobal de Las Casas gaan.

Uxmal, lekker klimmen op de ruines

Dag 13

Gisteren hebben we het indrukwekkende Chichen Itza bekeken. Je zou denken, dan heb je het wel gezien met die Maya complexen. Toch besluiten we vandaag naar de Mayaruines in Uxmal te gaan. Maar eerst ‘s ochtends een (gratis) rondleiding door de stad Mérida. Om 9.30 uur moeten we bij het toeristenbureau zijn waar we met een klein groepje de historie van de stad bekijken. Aan het Zocalo, of wel het centrale plein, staat onder andere het huis van de Spaanse familie Montejo die Mérida in de 1540 stichtte. We bekijken ook de kerk aan het plein en even verderop een gebouw met prachtige muurschilderingen die net als de schilderingen van Diego Rivera de onderdrukking van de Maya’s afbeelden.

Dat de Maya’s onderdrukt zijn door de Spanjaarden bewijst wel het aantal kathedralen in de stad. Elk belangrijk Maya gebouw is verwoest om op diezelfde plek een kerk of kathedraal te bouwen van de stenen van datzelfde Maya bouwwerk. Vele stenen tonen nog het herkenbare rood van de Maya tempels en je ziet de fossielen in het steen wat kenmerkend is van het leisteen dat door de Maya’s werd gebruikt.

In de buurt van Mérida ligt Uxmal. Eerst wilden we met een georganiseerde tour gaan, maar na wat rekenwerk konden we dik 20 euro besparen door dezelfde trip op eigen houtje te doen. Snel verdiend dus! Met een ‘gewone’ bus vertrekken we om 12 uur naar Uxmal. Het was nog best spannend want we waren 5 voor 12 op het busstation en die oude locals nemen het niet zo nauw met het netjes ‘in de rij staan’. Ik ben geen kleine jongen, maar dat leek bij deze oude rotten weinig indruk te maken. Toch springen we net op tijd de bus in met de juiste tickets en zijn we een uurtje later in Uxmal. Het mooie van dit complex zijn de vele intacte ornamenten. En je mag overal op en in. We hebben heel wat traptreden gezien! Hier krijg je pas echt een idee hoe grootst die tempels en gebouwen zijn geweest. Het zijn trouwens niet alleen maar tempels, ook gerechtshoven, badplaatsen, balspel plaatsen etc. Wat ook te gek was hier was de rust, bijna geen bezoekers te bekennen. We wanen ons bijna drie uur lang in dit prachtige gebied.

Typerend voor deze nederzetting is de waterhuishouding. Omdat ze afhankelijk waren van regenwater hebben ze een ingenieus systeem van putten en aquaducten gebouwd. Daarbij gebruikmakend van natuurlijke bronnen die her en der in het bos zijn. Denk niet dat het een paar putjes zijn waar wat water in opgeslagen werd. Het gaat hier om een watervoorziening van miljoenen liters water waarmee de circa 20.000 Maya’s konden overleven. Dan zeggen ze van Nederlanders dat ze het water onder controle hebben ;-)

We krijgen het opeens op ons heupen, want de middag is voorbij gevlogen en we moeten natuurlijk nog wel terug naar huis. En geen georganiseerde tour regelen is dus ook niemand die je handje vasthoudt en je naar de bus brengt als het tijd is. De schemer begint al in te vallen en nu we weten dat het dan erg snel gaat… weg hier! De bus laat ook nog eens aardig op zich wachten. Ruim 20 minuten te laat zien we in de verre duisternis lampen opduiken. Als we instappen lijkt het wel een vrieskast. Brrrr wat staat die airco koud. Ik heb alleen maar een hempie aan, maar gelukkig heeft Mascha nog de pijpen van haar afritsbroek bij d’r die ik om mijn armen schuif. We kruipen dicht tegen elkaar aan, dat scheelt al weer! Met een uurtje zijn we terug in Mérida. Snel wat eten en naar bed. Morgen met de bus naar Palenque. Dat wordt weer een lange dag want de rit duurt zo´n 9 uur....

Vroeg op voor de Maya´s

Dag 12

Van complete relekstheid naar het tegenovergestelde! Wat een dag was dit. De wekker ging om, let even op iedereen, om 04:00 uur. Ik herhaal: vier uur! Allemaal leuk en aardig dat we op een tropisch eiland zitten, maar er vanaf komen en daarna wegkomen kan alleen op dit godsgruwelijke vroege uur. De boot van 05:00 uur dus, om gelijk om 05:30 de bus te pakken naar Chichén Itzá. Omdat wij op de centen letten, nemen wij geen taxi naar de ferry, maar lopen wij om 04:30 in het pikkedonker met onze bepakking naar de andere kant van het eiland. Onderweg komen we enkele eilandbewoners op golfkarretjes tegen die deze twee reuzen met bochels op rug en buik vreemd aankijken. Ha, wij letten op de kleintjes! 60 pesos bespaard.

Het is nog donker als we het vaste land bereiken en pas rond 06:00 begint de zon op te komen. Dan zitten wij al lang en breed in de bus richting het bekendste Maya tempelcomplex van Mexico: Chichén Itzá. Indrukwekkend is het zeker en wat staat er nog veel (semi) overeind! Je mag niet, zoals bij Teotiacuan, op de ruines klimmen, omdat er in 2006 een vrouw naar beneden kletterde, maar ook vanaf de grond krijg je goed idee hoe groot deze stad geweest moest zijn. In hoogtijdagen woonden er 50.000 mensen. Ik vermoed dat er in de dichte jungle nog veel meer verborgen ligt, maar er gaan heel wat manuren zitten in het kappen van de bomen en struiken.

Het is ineens ontzettend druk geworden, complete busladingen vol met Cancunvakantiegangers (op slippertjes en ontbloot bovenlijf) zijn gearriveerd. Tijd voor ons om weg te gaan, we nemen de bus naar Mérida. Tweeënhalf uur later staan we tussen de uitlaatgassen, herrie en drukte van deze bijna-miljoenenstad. Dat is even schakelen zeg! Op straat worden we aangesproken met: Hola amigos, are you German”. Nee, son Holandesos. En dan komt het klassiekertje om de hoek kijken; “Ah, Holanda, kijken kijken niet kopen”. Wie leert al die mensen toch dat stomme zinnetje! En inderdaad, we kijken alleen en we kopen niets. Maar dat is alleen omdat we het niet mee kunnen sjouwen…echt!

Mojitos en golfkarretjes op Isla de Holbox

Dag 8-11

Dat we goed zijn aangekomen in Holbox blijkt wel uit de jaloersmakende foto’s die we hebben geplaatst. En zoals het er uit ziet, zo was het ook. Het strand was echt wit, de zee echt blauw, de palmen echt groot en groen en de hangmat hing precies zoals een hangmat hoort te hangen.
Het was de perfecte plek voor onze zogenaamde honeymoon, de viering van ons 10 jarig jubileum. We hebben het gevierd in een restaurant, waar we geheel tegen de dagbudgetregels in (foei foei foei) ook een voorgerecht hebben genomen en Edwin warempel twee (2!) biertjes. Ja, als je het doet, moet je het goed doen! Het is niet elke dag dat je viert dat je het al 10 jaar met elkaar weet uit te houden….

In deze tijd van het jaar is er niet veel te beleven in Holbox behalve zonnen en zwemmen en eten. Tussen mei en september is het ‘showtime’, want dan zwemmen er zo’n 200 witte walvishaaien van zo’n 9 meter lang een tijdje rond. En dat trekt heel veel toeristen aan. Maar helaas, geen haaien nu, dus rust…wat rot nou. Voor ons betekent dat dat we ons verplaatsen van onze hangmat, naar de strandstoel en van de zee en naar het happy hour voor mojitos. Eén dag zijn we ‘actief’ geweest: we hebben een carrito de golf (golfkarretje) gehuurd en hebben in twee uur tijd - en die dingen rijden echt langzaam- het hele eiland gezien. Wat een inspanning, snel weer terug naar de hangmat!

Het leukste aan Isla de Holbox zijn de wegen die overal bestaan uit wit zand. Auto’s zijn er nauwelijks. Ik heb er maar vijf gezien ofzo. De bevolking verplaatst zich enkel en alleen in die grappige golfkarretjes. Het ziet er op het eerste oog wat suffig uit, maar in de praktijk zijn ze superhandig. Door de stevige rupsbandjes cross je zo het strand op en bovendien mag je die dingen overal parkeren. Een aanrader!
Ja, meer valt er echt niet te zeggen over dit prachtige eiland. Ga er ook heen, zou ik zeggen.

Bijna te mooi om waar te zijn..

Tempels en piramides

DAG 3 - Zondag 2 november

Ik bid niet voor bruine bonen……

“I can not eat THIS in the morning”, “Yes you can!”
De discussie was gelijk afgelopen en ik zat dus met een bord zwarte bonendrab voor me terwijl de alcohol van de avond er voor nog zijn uitwerking had. Blijkbaar de manier van Martha om ons te straffen, want ze vond het maar niets dat Jesus met ons naar de verjaardag van zijn zoon was geweest. Dit moet ik even uitleggen; Jesus heeft uit een eerder huwelijk drie kinderen, Tamara, Emiliano en Jesus. En Martha, zijn huidige vrouw, kan daar niet zo goed mee overweg. Vandaar dat ze niet mee was naar het feest van Emiliano.

Ik was er al eens geweest, maar Edwin nog niet. Vandaag staat Teotihuacan op het programma. Een tempelcomplex van de Azteken met de op drie na hoogste piramides van de wereld. Toevallig (?) hadden we er twee weken geleden een fascinerende documentaire over gezien op Discovery. Dus mét voorkennis en een lichte kater gingen we op weg. Omdat Jesus ons alleen zou afzetten en later weer oppikken, kregen een mobieltje mee. Hiervoor moest nog wel eerst ‘credits’ worden gekocht en je had hier een universitaire graad voor nodig om die 50 pesos saldo ook daadwerkelijk op je mobiel te krijgen. We zijn zeker een kwartier bezig geweest!

Daarna besloot Jesus nog even langs zijn zonen te gaan om te vragen hoe groot de schade was na afloop van het feest. Het viel mee, er is niet gevochten en om 06:00 uur gingen de laatste naar huis. En dan nu eindelijk naar de piramides. Vanaf de snelweg zien we ze al liggen en eenmaal op het complex is het nog indrukwekkender. Er lopen mensen op de top van de piramides en dat ziet er uit als een colonne ijverige mieren. De piramides zijn massief en de grootste tempel, de Zonnetempel, bestaat eigenlijk uit zeven over elkaar heen gebouwde tempels. Telkens een laag groter om de goden gunstig te stemmen. Als je bedenkt dat het wiel nog niet was uitgevonden en er ook geen gebruik werd gemaakt van dieren zoals bijvoorbeeld ezels, en alles dus met de hand is gemaakt….tja, dan voel je je echt een trutje uit het land van ARBO en CAO. Met recht ongelooflijk! Na vier uur hebben we trillende benen van het beklimmen van de tempels en één telefoontje naar Jesus is genoeg; hij komt ons halen. We eten onderweg nog wat tortillas en nemen een paar biertjes om het af te leren en kruipen thuis vroeg ons (te korte) bedje in.

Wat is 'sukkels' in het Spaans?

Dag 7

Deze dag is een beetje een lummeldagje, later op de avond zal blijken waarom. Jesus heeft wat werk te doen op de universiteit en wij doden de tijd met over de campus lopen. Deze school telt zo’n 6000 leerlingen, maar dat merk je helemaal niet. Er heerst orde en rust. Later hoor ik van Jesus dat er geen alcohol mag worden gebruikt op de campus en de studenten zien er naar uit dat ze die regel ook gehoorzamen.

Rond 12 uur staan we aan de voet van een berg in het plaatsje Tliminca. De Azteekse koning Nezahualcoyotl bouwde boven op deze berg zijn tempels, tuinen, troon en zijn thermische baden. De baden werden gehakt uit het steen en gevuld door regenwater via een ingenieus aquaductsysteem. Wij kunnen ook wel een bad gebruiken als we boven zijn, want door zo’n beklimming op het heetst van de dag zweten we als een otter. Jesus is beneden gebleven en rommelt wat in de tuin die hoort bij zijn tweede huis. Hij vertelde dat we vanaf de top van de berg hem kunnen zien, maar ik zie nergens onze kleine troetelmexicaan. Als we tien minuten boven zijn krijgen we van hem een smsje: How about a cold beer? Ik sms hem terug: ‘Does a whale shit in the oceaan?’ Eenmaal beneden staat inderdaad het bier koud en vallen we aan op een geweldige maaltijd bij een stalletje langs de kant van de weg. We mogen van alles proeven en proberen, dus eten we cactus, bonenprutjes en met de hand gemaakte tortilla’s. En weer worden we bediend door twee prachtige vrouwtjes die trots zijn dat Chucho (Jesus’ bijnaam) deze twee lange enden naar hun toe heeft genomen.

Terug in het huis hebben we een nogal raar moment. We willen checken hoe laat ons vliegtuig morgen vliegt en Edwin checkt nog even de gegevens van het hotel op Isla de Holbox. En dan, als een soort kolkende rivier stroomt het bloed vanuit mijn tenen naar mijn hoofd. Edwin heeft het nog niet door, maar ik wel…mijn hart zit in mijn keel als het kwartje helemaal is gevallen….vandaag is niet voor niets een lummeldagje..we hadden vanmorgen in het vliegtuig moeten zitten naar Cancun!!!! En dus niet morgen! SUKKELS SUKKELS SUKKELS VLIEGTUIG GEMIST.

Helemaal niet meer aan gedacht. Wat zonde van het geld is mijn eerste gedachte, daar gaan een paar dagbudgetten. Martha zegt wel 100 keer dat ze ons daarom gisteravond voorstelde naar het vliegveld te brengen, maar die boodschap kwam niet aan bij ons. Stommer dan stom! Jesus lacht zich echt rot, maar is wel onze redder in nood. Door te bellen met de vliegtuigmaatschappij zijn we zeker van een vlucht morgenochtend en hoeven we alleen maar een boete te betalen.
Om het leed verder te verzachten schenkt Jesus ons Paloma’s in, een mix van tequila en een soort 7-UP en bestellen we pizza. Voor het eerst is het hele gezin bij elkaar en we maken er nog een wilde avond van met een huiskamerconcert van Edwin en het computerspel Guitar Hero. Veel te laat gaan we naar bed, de tas moet nog worden gepakt, maar dat moet dan maar morgenochtend vroeg. De wekker zet ik op half 6...

Dat de vlucht en vervoer naar Isla de Holbox verder goed is gegaan blijkt wel uit de diashow hieronder. Wit strand, blauwe zee, palmbomen. Precies zoals je je 10 jarig verkeringsjubileum hoort te vieren. Wij gaan even in de chillstand....hasta luego, amigos!

Mexico City, 3 dagen lang in het kort

Dag 4 - 6

Jesus zet ons maandagochtend op de bus van Texcoco naar Mexico Stad. Gek genoeg voelen we ons erg zenuwachtig. Waarschijnlijk omdat dit het eerste is wat we doen zonder onze lieve Jesus. Want het is toch wel lekker als je aan zijn hand overal naar toe wordt genomen hahahah. Maar hij zorgt er voor dat we in de goede bus zitten en we hoeven alleen maar uit te stappen bij het eerste de beste metrostation en dan wijst het zich vanzelf. En dat klopt. Deze stad van ruim 20 miljoen mensen is goed georganiseerd, de metrolijnen zijn duidelijk en voor we het weten staan we op het Zocalo, het enorme plein in het Centro Historico van Mexico Stad.

Nu eerst maar eens een hotelletje zoeken. Mascha is zo slim geweest om het hoteldeel van Mexico Stad uit de Lonely Planet te kopiëren en in no time checken we in bij Hotel Zamora. 12 dollar per nacht inclusief badkamer. En aan de straatkant met uitzicht op Avenida de 5 Mayo. Wat een koopie!


De komende drie dagen staan bol van de activiteiten, zo bezoeken we de kathedraal, het nationaal paleis en eten we ‘s avonds op Plaza Garibaldi tussen de tientallen mariachis, de bekende Mexicaanse orkestjes met liedjes als La Cucaracha. Geweldig sfeertje. Ook gaan we naar het Museo Antropologia waar we nog meer leren over de Azteken, de Maya’s en andere inheemse volkeren. Zona Rosa, de stapwijk van Mexico, slaan we uiteraard ook niet over. Op de laatste dag nog de hoge toren Latino America met een geweldig uitzicht over de stad (die echt enorm is, zo’n 2000 km2!) en het museum van Frida Kahlo in de hippe en groene wijk Coyoacan. Gesloopt zijn we na deze drie dagen. En we voelen ons vies van al die uitlaatgassen.

Opvallende zaken in Mexico Stad? Veel politiemensen op straat met echt zware guns, gehandicapte bedelaars. En als ik zeg gehandicapt, dan bedoel ik ook echt gehandicapt. We zagen tot twee keer toe mannen die allebei geen armen en benen meer hadden en alleen dus nog maar bestonden uit een rompje en een hoofd. Zo zielig! Wat nog meer op viel? Het aanbod van vreemde banen/beroepen is gigantisch:

• Omroepers in de apotheek die mensen op straat naar binnen lokken met het schreeuwen hoe goedkoop ze wel niet zijn;


• Vrouwen in metro die op glas gaan liggen in ruil voor een paar pesos, of, veelal blinde, mannen die compilatie cd’s in diezelfde metro verkopen en de inhoud keihard over een radio laten horen;


• Politie die het verkeer oproepen door te rijden op bijna elke straathoek, terwijl er verkeerslichten zijn die worden nagevolgd;


• Omroepers van winkels die schreeuwen dat je bij hun naar de wc kan;


• Schoenenpoetsers op elke straathoek;


• Elektriciens en loodgieters die werkloos zijn en hun diensten aanbieden door op straat naast elkaar te zitten, geen uitzendbureau voor nodig ;-)

Boerenmeiden en dronken yuppen

We hebben al weer zo veel te vertellen en we zijn er nog maar net! Ik begin even met Jesus. Hij is inmiddels 61 jaar en ik ken hem al 10 jaar. Hij woont met zijn vrouw en twee kinderen buiten Mexico Stad in het plaatsje Texcoco. Wij verblijven in een gastenverblijf met een eigen slaapkamer, keuken, badkamer met jacuzzi en eigen TV. Jesus vertelde ons dat hij tot de 5% van de bevolking hoort die het bovengemiddeld goed heeft. En dat geloven wij meteen, want onderweg naar zijn huis zien we ook de armoede (golfplatenhuisjes en bedelende kinderen op straat).

Zaterdag is een dag vol indrukken. Neem nou het ontbijt; churros, zoete aardappelpuree, bonen, zelfgemaakte jam, broodjes en koffie. ‘t Smaakt heerlijk. Jesus neemt ons hierna mee naar de Universidad de Agricultura. Hij is er zelf in 1965 afgestudeerd en is nog steeds actief betrokken bij de school. In een kapel op de campus heeft wereldberoemde schilder Diego Rivera (ook bekend als de grote liefde van Frida Kahlo) rond 1926 zijn communistische muurschilderingen gemaakt. We krijgen van een gids een uitgebreide uitleg over het prachtige schilderwerk. Voor wie meer wil weten over de tijd van de Mexicaanse revolutie, Diego Rivera en Frida, huur eens de film Frida met Salma Hayek in de hoofdrol.

We vallen dit weekend met onze neus in de boter. Mexico viert Los dias de los muertos. De doden worden herinnerd en geëerd. En dit gaat gepaard met zogenaamde offrendas, altaren in huis met offers. In het Centro Cultural bekijken we de algemene offers. Het bestaat uit doodshoofden, veel eten en bloemen. Op de onderste laag van het altaar worden de kinderen geerd, iets hoger de tieners, de volwassenen etc. Ik heb nog nooit zoiets gezien en vind het ook wel mooi dat er niet zo krampachtig over de doden worden gedaan als bij ons in Nederland.

Jesus neemt ons vervolgens mee naar de overdekte markt van Texcoco. Het non-foodgedeelte is niet zo spannend, het wordt pas leuk bij de schapenhuiden, dooie kippen die onder je neus worden onthoofd en al het fruit wat we niet kennen. We mogen van alles proeven en kopen voor weinig heerlijke naranjas.

We hebben nu wel de algemene offrendas gezien, maar Jesus trekt nog meer uit de kast. 10 jaar geleden overleed zijn beste vriend. In het huis van de familie van die man wordt speciaal voor hem (en andere dooie familieleden) een altaar gemaakt. De vrend was boer en leefde met zijn vier ongetrouwde zussen en nichten op een kleine boerderij hoog in de bergen. Na een rit van een uur komen we bij de 82 jarige zus en haar nicht Maria van 56 jaar. Sinds het overlijden van de boer staan de dames er alleen voor om het land te bewerken en de producten te verkopen op de markten in de omgeving. Ze produceren zo’n 15 soorten fruit en zo’n 20 soorten groenten en kruiden. De oude tante is echt een plaatje, met twee gitzwarte lange vlechten en een verweerd gezicht. Ze is ijzerstrek want ze klimt nog zelf in de avocadoboom om de vruchten te plukken. Helaas worden haar handen zwak en laat ze haar nicht de maïskolven pletten voor de tortillas.
Het altaar voor haar broer is indrukwekkend met enorme peren, appels, bananen, broden, rijst, tortillas, bloemen en kaarsen. We mogen geen foto maken, maar wel van de dames zelf. Met warme kussen en omhelzingen nemen we afscheid van deze lieve boerenmeiden.

Alsof deze dag nog niet leuk genoeg was hebben we vanavond ook nog twee (!) feesten. Het eerste feest is bij een bevriende familie waar we dia de los muertos gaan vieren. Iedereen, behalve wij, is verkleed in Halloween achtige pakken. (skelet, vampier, duivel). We krijgen heerlijk eten, zoals tortilla’s en mole. Ondanks dat het een alcoholvrij feest was wist Jesus toch wat tequila te scoren. Terug naar huis. Gitaar gepakt en via een hobbelige weg naar zoon Emiliano die zijn dertigste verjaardagsfeest vierde. WOW, wat een wild feest is dit. Echt iedereen is verkleed! Er is enorm veel drank en weer goed eten. De meeste spreken Engels, hebben gestudeerd en zijn eigenlijk de yuppen van Mexico. Het feest was zo tof, dat zelfs Edwin heeft gedanst (op DJ Tiesto notabene). Pas om 4 uur ‘s nachts lagen we in bed....een beetje dronken maar...

Sarah en nachos

DAG 2 - Zaterdag 1 november 2008

Wat viel het eigenlijk allemaal onwijs mee. We hadden ons op het ergste voorbereid: kleding uit, vragenlijsten, rugzakken uitpakken en noem maar op. Op Washington DC airport waren we binnen 20 minuten klaar, douane beambten waren onwijs vriendelijk en behulpzaam. De meeste tijd ging op aan het zoeken van een pen en dat konden we alleen onszelf kwalijk nemen. Wel echt een ongelooflijk verrassing was de ontmoeting met Sarah Palin en John Mc Cain. Washington is natuurlijk wel de politieke hoofdstad, maar dit was echt heel bizar. We hebben ook een foto genomen dus die zie je binnenkort op ons Flickr fotoalbum.

Na een typische American Starbucks coffee en een broodje bij de Subway was het al bijna weer tijd om in te checken. Mexico, here we come! Hier zaten we nog wel een beetje mee, want we hebben weliswaar een retourtje maar zijn niet echt van plan het land via dezelfde weg te verlaten. Uiteraard weer drukte om niets want ook hier zaten we in no-time in het vliegtuig. Een stuk krapper dan eerst en duidelijker met de eindbestemming Mexico. Verstand weer op nul en de rit van 4 uur uitzitten. Eenmaal aangekomen hadden we even paniek. Want geen Jesus te bekennen en ook zijn mobieltje deed niets: nummer onbekend. O nee! Omgerekend naar Nederlandse tijd was het nu zo’n 4 uur ‘s-nachts en we waren aardig aan ons endje. Dan maar lopen richting de tourist information. Maar dan kwam het kleine mannetje met een glimlach van oor tot oor. De lieverd stond al 1,5 uur te wachten en stond net bij een andere gate. Na een omhelzing en want eerste pogingen Spaans stapten we lekker in de auto om ‘naar huis’ te gaan.
Maar vrijdagnacht, 5.00 uur en nog geen borrel op.. Dan ken je ons niet. Mijn goede voornemen om wat te minderen met drank heb ik binnen 30 minuten in het nieuwe land over boord gelazerd. En zo zaten we in een super rumoerige localsbar nachos, quesedillas en Victoria bier te drinken alsof de eerdere vlieguren niet hadden plaatsgevonden. Heerlijk. Uiteraard werden we door iedereen aangekeken. Wat moeten die twee lange dweilen hier? Na twee biertjes hielden we het voor gezien, lekker bedje in, dat was het enige waar ons hoofd nog naar stond.

Edwin